TimeOut D’britescht Magazin TimeOut 
huet eng Lëscht vun den 100 beschte britesche Filmer aller Zäiten zesumme gesat. Gewielt vu sou wichtege Leit wéi de Pianocktail Award Nominees™ Wes Anderson an Sally Hawkins, awer och anere Gréissten wéi dem Ken Loach oder Alfonso Cuarón.
Coming Soon Gerüchter iwwer den Joseph Gordon-Levitt an d’Marion Cotillard als Alberto Falcone an Talia Al Ghul am Christopher Nolan sengem The Dark Knight Rises. Dat géif ech eng gutt Idee fannen. Mä bon, Gerüchter eben. Wat denkt dir?
David Bordwell Wéi mer Filmer kucken, a firwat mer Feeler an der Kontinuitéit seele bemierken. Faszinéierenden Artikel, um Beispill There Will Be Blood. Natierlech gëtt et an deem Film eigentlech keng Feeler. *houscht*
The Film Experience Well gëschter anscheinend Vältesdag war, e schéin ze liesenden Artikel iwwer mäin #3 Film 2009, a meng #19 vum leschte Joerzengt.
Who is Arcade Fire Fir déi, déi eis net op Facebook verfollegen, nach emol dës wonnerbar Zesummestellung vu Leit, déi keng Anung hunn wien Arcade Fire sinn, déi e Sonndeg bekanntlech e Grammy fir ‘Album of the Year’ gewonn hunn. Wéinstens huet et de Kanye gefreet.
Heiansdo fannen ech jo Lëschten ganz interessant, wéi der vläicht wësst. An Ranker.com hunn eng wonnerschéin Lëscht vun de beschte bitch slaps an Filmer gemaach. An tjo, do sinn ëm puer wierklech legendär Szenen dran. Den immensen In the Heat of the Night ass d’Nummer 1 op der Lëscht. An Gott, There Will Be Blood ass e gudde Film. An do fällt mer rëm an: gläich kënnt eise Réckbléck op déi beschte Filmer vum Joerzéngt. Gläich, gläich.
[via AwardsDaily]
Déi Diskussioun iwwer den Tarantino seng Mériten an de leschten Deeg war ustrengend. Ech si kee Fan vum Tarantino als Regisseur, mä gesinn awer firwat d’Leit heen a virun allem “Pulp Fiction” genial fannen. Ech spieren dat selwer net bei deem Film, mä hey, et ka mir och net alles gefalen. Wat den Tarantino allerdéngs huet, ass, dass hie Filmer versteet an einfach e Fan ass. An dat ass dat, wat mech un deem Mann faszinéiert. Sou erfollegräich en och ass, hie bleift virun allem e Filmjunkie. An dat ass extrem cool.
Dëst beweist en an dëser Diskussioun iwwert e Film, dien ech – wéi ech eventuell mol eng Kéier kéint erwient hunn – brillant fannen: “There Will Be Blood”. Kuckt iech et un. Et ass intelligent a verständnisvoll.
Vu dass, ech gesot krut, dass éischtens Interesse un den Oscars besteet an zweetens, ech méi schreiwe soll, fänken ech haut da mol mat engem Introduktiounsstéck fir d’Oscars un.
D’Oscars wierklech verfollegen, fänkt net mat der Red Carpet Show un an hält mam Schluss vun der Telésemissioun op. Nee, et heescht e ganzt Joer laang Artikel liesen, spekuléiren, Theorien opstellen, a mat aneren, wéi och mat sech selwer streiden, wat a virun allem wéi d’Academy wielt. Eng wichteg Saach däerf een dobäi nie vergiessen: Kee wees iergendeppes. Well och wa jidderee mengt, en hätt se duerchkuckt, mer ginn dach all Joer nees iwwerrascht mat sensationelle Gewënner an Nominéirungen. An natierlech och mat kierperlech Péng verursaachenden Omissiounen.
(more…)
E bëssen iwwer Film schreiwen, muss och rem dra sinn.
Wann iergendee mech freet, wee mäi léifste Filmregisseur ass, da fale mer spontan dräi Nimm an: de Woody Allen an de Stanley Kubrick si Legende vum Geschäft, a stoussen an eng Gesellschaft vun illustren Nimm wéi Kurosawa, Fellini, Bergman, Welles, Hitchcock, Scorsese oder Coppola. Ech kéint nach viru fueren, zum Beispill, mat de grousse Fransousen, den Däitschen aus den 30er oder och dem oft kritiséierte Steven Spielberg. Punkt ass, mer schwätze vun den allgemeng hin unerkannte Meeschter vum Cinema. Ofgesi vum Scorsese, Allen a Spielberg, gehéiren awer all déi genannten der Vergaangenheet un. An och fir déi nach aktiv gëllt, dass bis op puer Ausnamen(The Departed, Match Point), déi grouss zineastesch Momenter aneren Zäiten ugehéiren.
Den drëtte Regisseur, deen ech gäer als mäi léifste bezeechnen, ass de Paul Thomas Anderson, e jonken, hoffnungsvolle Mann. De P.T. Anderson gesellt sech a méngen Aen net einfach an eng laang Rei vu moderne Writer/Director, zu deenen en zum Beispill den Darren Aronofsky oder de Wes Anderson ziele kann, mee hiewt sech duerch säin onwahrscheinlecht Gefill fir Bild, Atmosphär, an duerch säin Emgang mat Schauspiller vun hinnen of. Ech verweise bewosst op den Orson Welles, well zënter deem d’Amerikaner kee Regisseur méi ervir bruecht hunn, dee sou Erstaunleches a jonkem Alter produzéiert huet.
Ugefaang mam relativ onbekannten “Hard Eight” oder “Sydney” (de Film gouf géint de Wëllen vum Anderson vun der Produktiounsfirma embenannt, well den Haaptpersonnage Sydney heescht), dee keen epeschen Duerchbroch wéi dem Welles säin “Citizen Kane” war, huet de P.T. Anderson um Enn vun den 90er Joeren sech e staarken Numm gema, well en mat nach net mol 30 Joer, zwee vun de beschte Filmer vum Joerzéngt gedréit huet. “Boogie Nights” ass 1997 rauskomm, an huet net déi Opmierksamkeet kritt, déi em zougestan hätt. Dat Exzellent un deem Film läit dran, wéi de P.T. Anderson, Biller vu Succès a Verfall duerstellt, ouni dobäi säin Humor ze verléiren. Nëmmen zwee Joer méi spéit du “magnolia”. D’Wierk vun engem grad mol 28jähregen, dee scheinbar méi iwwer Liewe, Léift, Gléck an de mënschleche Misär wousst, wéi de Rescht vu sénge Kollegen. A vu dass de Film just 3 Stonne gedauert huet, verwonnert et och net, dass en d’Dréibuch banne knapp 2 Woche geschriwwen hat.
Dat Genialt um P.T. Anderson ass, dass en Konscht a Liewen a séngem Wierk verbënnt. En ass ganz no um Mënsch, analyséiert all eenzeg Por, an d’moralesch Wertvirstellungen, déi sech enger Existenz bidden. Gläichzäiteg geléngt em awer eng ästhetesch, sou wéi och dramaturgesch Eenzegaartegkeet, an deem e mam Bild spillt, an deem e Surreales afléisse léisst fir séng Aussoen u Gewiicht wannen ze lossen.
Vill héichgeluewte Regisseuren tendéiren dozou no ufänglechem Succès dem Jubel vun de Massen nozeginn, fir si ze schaffen a sech vun der Well vu groussen, mee wertlosen Szenerien am heitegen Hollywood matrappen ze lossen. Sou munch grousst Talent hätt no engem kolossale Wierk, wéi “magnolia” probéiert do weider ze fueren, deem eppes drop ze setzen, no Ruhm an Oscar gestriewt. Net sou de P.T. Anderson, säin néchst Wierk “Punch-Drunk Love” ass dee kënschtleresch gewotesten Film, deen e bis elo gema huet. Amplaz op grouss a bedeitend emzesattlen, decidéiert den Anderson e winzege, kuerze Film, mat engem klenge Cast ze produzéiren. An d’Iddi geet op. Säi Film ass vläicht wéineg betruecht, säin Numm raus aus de Schlagzeilen, mee heen huet weider Konscht geschaf mat engem Film, deen eng gutt schauspilleresch Leeschtung vum Adam Sandler weist, an dee mat sénger exzellenter Symbolik zu enger Zort vun intelligentem Kino gehéiert, deen een haut, och wa sou munchereen et versicht, seelenst fënnt.
No 5 Joer Kreativpaus, mellt den P.T. Anderson sech lo zréck mat séngem neieste Wierk “There Will Be Blood”, eng vag Adaptatioun vum Upton Sinclair séngem Roman “Oil!” vun 1927, an alleng den Titel vum Film kléngt schon elektriséirend. Wann een da weess, dass mam Daniel Day-Lewis, de wuel beschte Schauspiller vu sénger Generatioun a mam Paul Dano e jonkt opstriewend Talent als Haaptacteure verpflicht goufen, weess een och, dass den Anderson, bei engem héiche Risiko, trotzdem bal net doniewt hae konnt. Dozou gesellen sech den Johnny Greenwood vu Radiohead als Komponist, de Bob Elswit als Director of Photography an den Dylan Tichenor fir de Schnëtt, déi alleguer fir eng exzellent Ambiance suergen dierften.
Sou war et fir mech och net iwweraschend, dass déi éischt zwou Reviews vum Film, en eben (a sou schléisst sech de Krees) mam Orson Welles séngem “Citizen Kane” verglach hunn, an dem Film domadder dat gréisste Luew, mee awer och eng rieseg Bürd operluegt hunn. Ech si gespaant, ob de P.T. Anderson ab dem Joer 2008 sech zu den Häere Fellini & co. gesellen dierf oder ob ech mech weiderhin dofir rechtfertege muss, wann ech en als mäi léifste Regisseur uféiren.
Fir d’Reviews ze gesinn, klickt op mäi Link zu Awards Daily, do fannt der alles, wat et ze wësse gëtt.
Normalerweis hunn ech besser mech net op Filmer ze freen, virun deem iergendeen se gesinn huet. Et geet neemlech meeschtens grëndlech an d’Box. Rezent Beispiller: “Marie Antoinette” oder zwee Filmer op déi ech mech säit engem Joer freen, mee nach ëmmer net raus sinn. Kee gutt Zeechen. Mee a ménger Lëscht (scho rem eng) si se alt rem dobäi.
Ech hunn einfach mol, méi oder manner instinktiv 10 Filmer an enger Lëscht zesummegeklakt. Ech freen mech wierklech op se all, an ech mengen et si réicht zwee Stéck dovun dem Publikum virgestalt ginn. Een dovunner krut grauseg Kritike, den aneren wonnerbarer. Also, ech si gespaant.
Als éischt mol nach Filmer op déi ech mech freen, déi just na net a Lëtzebuerg ugelaf sinn: “The Fountain”, “Breaking and Entering” an “Clerks 2″. Déi missten awer geschwënn do sinn.
Dann em puer, déi am Laf vum Joer, oder och réicht Ufank 2008 misste kommen, déi et awer net a méng Lëscht gepackt hunn:
- Sweeney Todd vum Tim Burton, mam Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen an Alan Rickman. Iergendwéi trauen ech dem Tim Burton zou, heimadder e rieseg grousst Debakel ze produzéiren. Et kéint awer och genial ginn. Wann de Film do ass, wësse mer ob d’Geschicht vum mörderesche Coiffeur gutt bei him opgehuewen ass oder net.
- My Blueberry Nights vum Wong Kar Wai mam Norah Jones, Jude Law, David Strathairn an Natalie Portman. Dem Wong Kar Wai säin éischten engleschsproochege Film, dofir sinn ech skeptesch. Dozou kënnt, dass d’Geschicht fiirchterlech no “Crossroads” oder “Glitter” kléngt. Mee kann de Wong Kar Wai e schlechte Film dréien?
- Pirates of the Caribbean: At World’s End vum Gore Verbinski mam Johnny Depp, Keira Knightley, Orlando Bloom an Geoffrey Rush. Den zweete Film huet mer bei der zweete Kéier, dass ech e gekuckt hunn, awer nach gefall. En ass gutt. Mee wéi der Däiwel soll déi Geschicht lo weidergestréckt ginn? Gespaant sinn ech iergendwéi nach net.
- Motherless Brooklyn vun a mam Edward Norton. D’Geschicht handelt vun engem Flic mat Tourette Syndrom. Ech si jo e grousse Fan vum Norton, mee “Keeping the Faith” war net sou den Hummer, dass ech hei och nach méng Zweifel hegen. Et kléngt fir mech bësse sou, wéi wann den Ed Norton sech séng Roll, mat däer en den Oscar gewanne wëll, selwer gecschriwwen huet. Firwat net, wann et gutt ass?
An nom Strëch da méng 10 Filmer.
(more…)
huet eng Lëscht vun den 100 beschte britesche Filmer aller Zäiten zesumme gesat. Gewielt vu sou wichtege Leit wéi de Pianocktail Award Nominees™ Wes Anderson an Sally Hawkins, awer och anere Gréissten wéi dem Ken Loach oder Alfonso Cuarón.
