#125 Pink Floyd – Wish You Were Here
Op dat Lidd sinn ech opmierksam ginn duerch d’Coverversioun vum Wyclef Jean, deen ech fréier mol gäer gelauschtert hunn. Verréckt, mee eppes gudds hat et jo awer. Mee och soss hätt ech deen absolute Klassiker wuel net verpasst.

#124 The La’s – There She Goes
Op dat Lidd sinn ech opmierksam ginn duerch d’Coverversioun vun Sixpence None the Richer, déi ech fréier mol gäer gelauschtert hunn. Verréckt, mee eppes guddes hat et jo awer. Mee och soss hätt ech deen absolute Klassiker wuel net verpasst.

#123 Coldplay – Green Eyes
De Géigendeel vu Radiohead hierem “Creep”, sou kënnt et mir mol vir. An dëser Versioun kritt en d’Joffer. Textlech um nämlechten Niveau, mee et feelt e bëssen u Selbstmatleed.

#122 Joy Division – Atmosphere
Schued, dass et Joy Division just dräi Joer gouf… “Atmosphere” ass immens wéinst deem, wat den Titel seet, der Atmosphär, déi d’Musék kreéiert. Einfach nëmme wonnerbar.

#121 Fugees – Killing Me Softly
Definitiv déi beschte Versioun vun dësem Lidd. An do wiere mer jo rem beim Wyclef Jean. PS: d’Lauryn Hill ass mam Zach Braff an d’Schoul gaang, a se waren déi beschte Frënn. Wat ech net alles weess…

#120 Manu Chao – Bongo Bong
Wat der Deiwel, nëmmen 120? Wat huet mech dann do geridden, dat Lidd ass dat coolste Lidd aller aller Zäiten, an de Manu Chao de coolste Fransous aller Zäiten… (naja…)

#119 Placebo – Every Me Every You
Jojo, all blöde Lëtzebuerger huet Placebo gäer, mee se si jo awer och verdammt gutt. An niewebäi kann ech da mol rem eng Kéier behaapten, dass ech na nie de Film “Cruel Intentions” mam Buffy Sarah Michelle Gellar gesinn hunn, an deem dëst Lidd virkënnt.

#118 Rage Against the Machine – Killing in the Name of
E bëssen Agressivitéit stécht jo och a ménger verkannte plüscheger Glücksbärchiséil. An besser ofbauen kann een déi mat kengem anere Lidd, äusser vläicht mat SoaD…

#117 The Mamas & The Papas – California Dreaming
Besser hätt ech dee Kontrast lo awer net kënnen hikréien… ech sinn einfach de Chef. An ech haassen déi fiirchterlech schappeg Technoversioune, déi vun all de schéine Klassiker gema ginn. Sidd kreativ, an denkt iech är Musék selwer aus, dir domm Säck amplaz Klassiker ze verschandelen! (Pardon fir d’Gebrëlls.)

#116 The Police – Message in a Bottle
Wat ech méi driwwer nodenken, wat mer d’80er besser gefalen. The Police si phänomenal gutt gewiescht, eppes anescht kann een net soen. Dat Lidd kënnt iwwregens säugutt, wann ee stacksat no der Fouer heemgefouert gëtt, all d’Fënstere vum Auto op sinn a jidderee matséngt.

#115 The Doors – Break on through
Bëssen The Doors muss och ëmmer sinn, obwuel ech net méi sou verléift a se sinn wéi nach op IIe.

#114 Elvis Presley – Jailhouse Rock
Et kann ee soe wat ee wëll, mee ouni de King hätte mer haut net déi Musékszen, wéi mer se hunn. A gutt Musék huet e jo och alt heinsdo gema. Dee Mann war schon extrem talentéiert.

#113 Muse – Time is running out
Hach, war dat schéin um Concert. Zënter dass ech “Absolution” fir d’éischte Kéier geläuschtert hunn war et mäi Lieblingslidd vu Muse an dat wäert sech kaum iergendwann änneren.

#112 The Billy Corgan Show Smashing Pumpkins – Disarm
Den Drecksak huet et net gespillt um Concert. If the killer in me erwëscht you.

#111 Tocotronic – Wir sind hier nicht in Seattle, Dirk
Und das ist auch gut so.

#110 The Beatles – Here Comes the Sun
Ech denken, dëst ass eent vun de meescht ënnerschatene Lidder vun de Beatles. Dobäi ass et dach wonnerschéin. Erënnert mech drun wéi méng Mamm mech mat hirem Cabrio an de Cactus fuere geloss huet, an ech haart Beatles geläuschtert hunn.

#109 Oasis – Supersonic
“Ich bin bereit, gib mir Korn und Sprite” ass d’Äntwert vun Tomte. Mee mir sinn net nëmme prett, mir fillen eis supersonic. Méng Léift zu där Band ass einfach onbeschreiflech grouss, wéi der vläicht mierkt.

#108 Massive Attack – Unfinished Sympathy
Kee Witz, just wéinst Massive Attack hunn ech mech zu Bristol un der Uni ugemellt. D’Säck hu mech net ugeholl, mee ech ech wollt jo souwisou op Glasgow (Belle & Sebastian!!).

#107 Depeche Mode – Enjoy the Silence
Nach méi onbeschreiwlech gutt 80er Mucke. ‘t ass schon ongerecht, wéi krass d’80er gehaasst ginn, éierlech lo. D’90er déi ware vill méi schro (ofgesi vun Oasis, Blur, Radiohead a sou…).

#106 Radiohead – Karma Police
Onvergiesslech war de Singalong vun dësem Lidd um Pukkelpop. 40’000 Leit, déi “I lost myself” sangen, einfach nëmmen Hingerhautstëmmung. An natierlech net ze vergiessen “Her Hitler hairdo is making me feel ill”. Ganz grousse Kino.

#105 The Libertines – Up the Bracket
De Pete Doherty zesumme mam Carl Barât war e musikalescht Duo mat souvill Kraaft, dass et mer am Häerz wéi deet drun ze denken, wat se hautesdags fir Musék man. Näicht géint d’Babyshambles, mee et feelt dach d’uerdnend Hand vum Barât a bei den Dirty Pretty Things feelt de chaoteschen Input vum Doherty.

#104 The Velvet Underground – Heroin
Aaaah, Drojhe si bah. Dat ass festgestallt, lo kann ech da jo soen, dass et kee Lidd gëtt, wat besser e visuellt Erliewnis duerstellt wéi dëst. Du läuschters d’Musék a gesäis dem Lou Reed séng Wierder virun der sech zu engem Bild zesummesetzen. Ganz ouni Drojhen ze huelen.

#103 Jerry Lee Lewis – Great Balls of Fire
Wat hunn ech mer da scho rem heibäi geduecht? D’Lidd ass jo gutt an alles, mee awer net um Niveau vun de Lidder, déi virdru komm sinn. Wat sinn ech dach e blöde Vull. (Iwwerhaapt gëtt an deem Artikel vill geflucht, fällt mer op.)

#102 Red Hot Chili Peppers – Californication
Ee vun den éischten Alben op deen ech haut nach stolz sinn e kaf ze hunn. De Video war deemols eppes kmplett neies, wonnerschéines, wéi ech seelen gesinn hat. Dat huet mech faszinéiert. A faszinéiert mech haut nach.

#101 Louise Attaque – J’t’ emmène au vent
Dat ultimativt Remhopps a Matsanglidd. Dat Lidd, wat all Lëtzebuerger gäer huet. DAT Lidd.

Nom Broch komme se.

#175 Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue
Dat ass e Lidd aus ménger drëtteelster CD op déi ech houfreg sinn. “Californication” ass eng gutt CD, déi éischt wierklech gutt vun den Chili Peppers, an “Scar Tissue” ass e rouegt Lidd fir wann d’Wieder sou ass, wéi lo just: also gutt.

#174 Simon & Garfunkel – Scarborough Fair/Canticle
“The Graduate” ass bekanntlech ee vu ménge Lieblingsfilmer an dëst Lidd leeft öfters, wann de Benjamin ze Berkeley ass an dem Elaine fiirchterlech op de Su geet. Opgrond vun der wonnerschéiner Melodie gefällt d’Lidd mer besonneg gutt.

#173 Wir sind Helden – Soundso
Dëst Lidd aus dem neien Album vun den Helden huet et mer wierklech ugedon, zemols wéinst der Zeil “Soundso warst du schon immer/ Genau so nur kleiner.” Mee textlech a melodesch sinn d’Helden jo souwisou… Helden, ne.

#172 Badly Drawn Boy – How?
De Mann mat der Mutz séngt “How can I give you the answers you need when all I possess is a melody?” an ech denke mer schäiss op d’Äntwerten, méi wéi déi Melodie verlaangen ech jo guer net.

#171 Bruce Springsteen – Thunder Road
Et ass lo wierklech en Zoufall, dass ech dem Badly Drawn Boy säin Idol, de Bruce Springsteen direkt virun e gesat hunn. Mee “Thunder Road” ass einfach dat beschte Lidd vum Boss, an huet sech séng (bescheiden) 171. Plaz verdéngt.

#170 Pixies – Debaser
Den Optakt vun hirem legendären Album “Doolittle” ass wéi eng Explosioun. De Frank Black blärt jo souwisou scho vill, mee et ass einfach nëmmen nach cool, wann e permanent “Debaser” blärt. D’Lidd ass vum Buñuel séngem “Un chien andalou” inspiréiert, an de Kurt Cobain huet mol behaapt d’Bassline vun “Smell Like Teen Spirit” wier op “Debaser” opgebaut. Majo dann.

#169 The Ramones – Blitzkrieg Bop
Einfach nëmme bescheuerte Schäiss.

#168 Daft Punk – Around the World
Hunn ech scho mol erwähnt, dass ech Daft Punk cool fannen? Passend zum Lidd, muss natierlech den immensen, onverständlechen mee witzegen Videoerwähnt ginn.

#167 The Strokes – Hard to explain
An drësseg Joer ginn d’Strokes wahrscheinlech sou ugesinn, wéi hautesdags The Velvet Underground an Television. Dat heescht d’Leit zielen se als Klassiker, mee als déi grouss Vedetten vun hirer Zäit dierfen se net hirhalen. D’Liewen ass heinsdo ongerecht, vu dass déi aarm Kärelen hautesdags scho vu Leit wéi de Kaiser Chiefs an de Schied gestallt ginn.

#166 The Byrds – Mr. Tambourine Man
Anscheinend hunn d’Byrds sech um Ufank geweigert d’Lidd anzespillen, well se zevill Respekt virum Bob Dylan haten. Et wier schued gewiescht, well hir Versioun, déi e bësse méi poppeg ass, wéi dem Dylan säin Original ass aus der Rock/Popgeschicht net weg ze denken.

#165 Eagle Eye Cherry – Save Tonight
Wann ech virdrun bei den Chili Peppers sot, dass et den drëtteelsten Album ass, op deen ech houfreg sinn e kaf ze hunn, dann ass “Desireless” vum Eagle Eye Cherry den eelsten. D’CD ass net brillant, mee awer gutt, an déi zwee Hits “Save Tonight” a “Falling in love again” sinn prägend Lidder fir mech als 10jähregen gewiescht.

#164 Moby – Why does my heart feel so bad?
Firwat eigentlech?

#163 Smashing Pumpkins – Tonight, tonight
Ech sinn ze enttäuscht vum Concert fir lo eppes Positives ze schreiwen.

#162 Elliott Smith – Needle in the hay
D’Selbstmordszen aus “The Royal Tenenbaums” get mat dësem Lidd ënnerluecht an dat ass et wahrscheinlech, wat mer déi Szen speziell an de Film insgesamt sou an d’Gedächtnis gespillt huet. De Richie Tenenbaum, gespillt vum Luke Wilson, ass sou en zerbriechleche Personnage, wéi all Kompositioun vum Elliott Smith och an d’Zesummespill tëscht him sénger Musék an dem Wilson séngem Schauspill suergt fir d’quasi Epescht un dëser Szen.

#161 Beck – Loser
Dass ech eng Affinitéit fir de Beck besëtzen, hunn ech, denken ech, scho mol erwähnt. Mee leider erméiglecht en et engem net onbedéngt vill vu sénge Lidder a sou eng Lëscht anzebauen. Se sinn dach ze speziell. Ausser “Loser”, dat muss dran.

#160 Madonna – Like a prayer
Ech si säit ménger Kandheet e Fan vu sénger Musék, an ech schumme mech net dofir.

#159 Buddy Holly and The Crickets – Peggy Sue
E Lidd wat no him benannt as befënnt sech op Plaz 250. Ouni heen géife mer haut net vun de Beatles schwätzen. Déi hunn hiren animaleschen Numm neemlech gewielt an Uleenung un hirem Idol séng Crickets. De gudde Jong ass mat 22 gestuerwen, an hautesdags schwätzt all Mënsch vum Elvis. Sou spillt d’Liewen engem heinsdo.

#158 Black Sabbath – Paranoid
Den Ozzy Osbourne ass e fiirchterlechen Asi, ech wees. Mee dat Lidd ass awer gutt.

#157 Blondie – Heart of Glass
Ech ka kengem Mënsch et verdenken, deen d’80er als geschmacklost Joerzéngt bezeechent, mee Blondie hat dach eppes. Dat Lidd ass eng groussaarteg Popkompositioun, mee et kritt net de Respekt, deen et verdéngt.

#156 The White Stripes – Seven Nation Army
Dat beléiftste Lidd vun der gréisster Band vun dësem Joerdausend (wann een Acclaimedmusic.net gleewe kann). Ech hunn et och ganz gäer, an ech stéire mech och net drun, dass nodeem Italien Weltmeeschter ginn ass, et fir Fussballfans zum Kult ginn ass, d’Melodie vum Lidd ze grölen.

#155 Muse – New Born
Grandiost Geklimpers zum Ufank, deen Opbau deen zur Explosioun féiert, einfach nëmmen e Genoss. Wann ech dat Lidd mat 14 rop a rof gelauschtert hunn, huet sech mäi Konsum lo ageschränkt, mee genéisse kann ech et awer nach.

#154 The Rolling Stones – Ruby Tuesday
Ass et net e schéint Lidd? Dach, ass et. Ze bewonneren och am immense Film “Children of Men”.

#153 Ben E. King – Stand by me
Dat Lidd kennt all Schwäin. Mee wee kennt den Numm Ben E. King? Déi wéinegst denken ech. Mee d’Lidd ass immens, genee sou wéi de Film mam River Phoenix, deem d’Lidd säin Numm ginn huet.

#152 The Cardigans – I need some fine wine and you need to be nicer
Vum Titel hir läit d’Lidd op Plaz 1, mee och d’Musék vu ménge léiwe Cardigans aus dem beschauleche Schweden ass wonnerbar.

#151 The Beatles – Let it be
Wat mech do rem geridden huet, dat Lidd just op 151 ze setzen wees ech net. Wann ech méng Lëscht néchst Joer opraumen kënnt et ënnert déi éischt 50, djëft. ‘t ass e Klassiker an ech muss wuel einfach dogéint pöbelen, ech Asi. Mee ganz éierlech, déi meescht Lidder vun de Beatles gehéiren dohinn.

Dag 1: E Mëttwoch um 15 vir 2 ass d’Rees ze Eechternoach op der Gare lassgaang, am Bus fir an d’Stad huet sech dunn den Tun zou mer gesellt, während mer de Joki an der Stad op der Gare getraff hunn. De Joki huet sech (am Endeffekt awer net) ausräichend mat Zigaretten ausgestatt, déi zwee hunn eng läscht gefëmmt a mer hunn eis um 15 op 3 an den Zuch bewegt, deen eis sollt op Liers bréngen. No 3 Stonne Fuert, an méi wéi engem domme Commentaire vum Joki, si mer dunn och ze Liers ukomm, mee d’Dieren vum Zuch sinn net opgaang, a sou si mer dunn mam Zuch an de Schapp gefuer. Do huet eis dunn en éier manner frëndleche belsche Schaffner entdeckt a gefrot wat mer nach a séngem Zuch verluer hätten. Nodeem mer en iwwert de Problem opgeklärt hunn, huet en eis dunn awer bewisen, dass d’Dieren wuel opgaang sinn – nodeem en se opgespaart huet a sot: “Mais elle s’ouvre!”

Eise Reesplang, war dunn bëssen duercheneen, mer souzen eng hallew Stonn am Zuch, bevir deen zréck op Liers gefuer ass, an dunn eng 3/4 Stonn ze Liers, bis dass mer den Zuch op Hasselt kruten. An ganz éierlech: Liers ass wuel dat ellensten, gottverloossente Kaff op der Welt. Et ass méi elle wéi Léck! Jo, du si mer op Hasselt gefuer, hunn eist Zelt opgeriicht, a pünktlech wéi mer fäerdeg waren huet et ugefaang ze reenen, wouropshin mir e Béier drénke waren an op dem Wee dohin eis Kollege, de Pit, de Jeff an de Vincent getraff hunn, déi quasi 50 Meter vun eis fort hiert Zelt opgeschlon haten. Alles an allem also e gelongenen éischten Dag.

Dag 2: Um 8 Auer opgestan fir duschen ze gon (da pennt nach all Sau, an et kënnt ee séier drun), um 11Auer op de Site. Den éischte Concert, dee mer gekuckt hunn war de Seasick Steve (7), eng One-Man Band aus Mississipi, deen richteg schéin ageheizt huet, mat séngem Folkblues. Nodeem s mer dunn eppes giess haten, si mer Bonde do Role (8) kucke gaang, eng Grupp aus Brasilien, déi aus engem DJ, deen alles samplet, an engem Jong an enger Damm besteet, déi Saachen op Portugiesesch an de Mikro blären. Et war de Glanz. Dono war Gogol Bordello (4-5) un der Rei, déi de Musikexpress ganz sympathesch als Balkanpop bezeechent, naja, ech gi se éier net méi kucken. Als néchst an eisem volle Programm waren d’Eagles of Death Metal (7), bei deene mer eis ganz no vir bewegt hunn, ouni an d’Pogogetümmel ranzekommen. Se hunn anstänneg gerockt, mir hu brav matgema, wat den Jesse Hughes vun eis gefuerdert huet, a sinn awer net op d’Lijhe ragefall, dass en nëmmen nach 1 Lidd spillen dierft, mee der awer nach 3 spille géif, well en ëmmerhin nach 12 Minutten Zäit hat.

Duerno ware mer Rilo Kiley (5-6) kucken, wat iergendwéi langweileg war, obwuel d’Musék dach ganz gutt ass. Bei den Editors (7-8) ass du keng wierklech gutt Ambiance am Publikum opkomm, obwuel se all hier Hits perfekt gespillt hunn an den Tom Smith alles gemaach huet, fir Stëmmung ze bréngen. Leider huet et net geklappt, mee trotzdem hunn ech mech ameséiert. I’m from Barcelona (8-9) géif ech als éichten Highlight vum Festival bezeechnen, well se eng immens Show ofgeliwwert hunn, mat Loftballonen a Konfetti, déi genial dozou gepasst hunn. Kee Witz. Duerno si mer iergendwéi bei Hayseed Dixie (2-3) geland, an déi ware su schäiss, wéi se kléngen. Mir wier léiwer se wiere mer haut nach sou onbekannt, wéi se mer bis du waren. Du ware mer kuerz den Dizzee Rascall (8) kucken, mee just fir 2-3 Lidder, well déi aner bei de Stooges wollte wäit vir stoen. Wat den beschte britesche Rapper an deenen 10 Minuten awer bruecht huet, däerf een ouni Zweifel als enorm bezeechnen. Nach kuerz virum Iggy dunn e Lidd vum Jamie T (7-8) lauschtren, dee grad zoufällegerweis “If you’ve got the money” gespillt huet, wouzou ech natierleh matgesong hunn.

An du war et su wäit: d’Stooges (8-9) hu gespillt, an den Iggy Pop ass obwuel en ural ass, nach ëmmer voller Power. Insgesamt war de Concert saugutt, mee wat soll een och aneschteres vun enger Living Legend erwaarden dierfen. Dunn hunn ech mech op de Wee gema, fir d’M.I.A. (9) kucken ze goen an dat huet d’Bühn zum Brenne bruecht, an deem s et all séng Hits gespillt huet, inklusiv engem Cover vun “Where is my mind?” vun de Pixies. Grandios. Den Devendra Banhart (4) konnt mech du just enttäuschen, mee e war och einfach zimmlech öd. Öd wéilt ech och gäer behaapten, dass d’Kaiser Chiefs (2) gewiescht wieren, mee zum Katzen trëfft et éischter. Déi Band ka guer näicht. Vu dass mer schon zimmlech midd waren, hunn den Tun an ech, déi als eenzeg vun eis 6 et nach bis zu den Chiefs gepackt hunn, Low (6) net fäerdeg gekuckt, well mer soss ageschlof wieren a sinn Digitalism (7) kucke gaang, déi d’Dance Hall gerockt hunn, bevir mer bei Basement Jaxx (8) aus dem Hallefschlof gerappt gi sinn. Déi hunn en iwwerzeegenden Ofschloss fir den éischten Dag vum Festival besuergt, an all hier Hits gespillt. Et war tiptop, mee weider net der Ried wäert.

Dag 3: Den drëtten Dag hunn ech mat de wonnerschéinen DeVotchKa (8) ugefaang, déi d’Leit vum Little Miss Sunshine Soundtrack kennen dierften. Leider hu se “Till the End of Time” net gespillt. Als néchst war ech dunn The Rifles (7) kucken, déi eng zolitt Aarbecht ofgeliwwert hunn, mee méi och net. Dono hunn The View (7-8) zimmlech gerockt, mee vu dass ech zimmlech freckt war, souz ech just baussent dem Zelt a krut net alles mat. Dono war ech d’Beatsteaks (8) kucken, déi wéi ëmmer fir saugutt Stëmmung gesuergt hunn. Den Usoer konnt sech allerdéngs eng Uspillung op déi zwee Kricher net verknäifen. An du wor dat néchst Highlight drun, de Badly Drawn Boy (8-9) deen während dem Concert permanent zimmlech ugepisst gewierkt huet an um Ufank net richteg a Fuert komm ass, obwuel en mat “Everybody’s Stalking” direkt e richtege Kracher am Programm hat. Mee déi läscht fënnef Lidder (“The Shining”, “All Possibilities”, “A Minor Incident”, “Once Around the Block” an “Silent Sigh”) hunn alles zu engem gudde wende geloss. Virum läschte Lidd sot den Damon Gough dunn: “We should have played longer if respect was payed where it’s due” an du war och jidderengem kloer woufir e sou schlecht drop war.

Dunn hunn The Hives (8-9) an all hirer Routine an Hybris d’Main Stage zum Kache bruecht mat Sprëch wéi “According to Belgian law, The Hives are only allowed to play one more song, because otherwise your head might explode because of this great rock’n'roll music.” Als néchst ware mer du kuerz an d’Technozelt den James Holden (7) kucken, dee gutt elektronesch Musék gemaach huet, mee wann een net a Stëmmung ass, bréngt dat o näicht. No enger längerer Concertspaus, vu bal 2 Stonne si mer dunn Sophia (5) kucke gaang, déi mech fiirchterlech gelangweilt hunn. ‘t ass sécher keng schlecht Musék, mee ech verstinn net firwat d’Leit alles wat lues an driipseg ass, als genial ugesinn.

An du koum de beschte Concert vum Festival: Arcade Fire (10 mat Stärecher a knätschegem Feierwierk). D’Musék war elektriséirend, den Optrëtt perfekt astudéiert an iwwerzeegend, einfach nëmme brillant. Wann et eppes get wat mir d’Sprooch verschléit, da muss et wierklech eppes besonneges sinn.

Dinosaur Jr. (6-7) waren dono Dinosaur Jr., dat heescht eng Band mat däer ech net vill ufänke kann, mee ganz okay. An d’Smashing Pumpkins (7) waren enttäuschend. Se hu vun hire fënnef Lidder déi se ménger Meenung no op all Concert spille missten nëmmen zwee gespillt (“Tonight, Tonight”, “Bullet with Butterfly Wings”) a soss och näicht wierklech aussergewéinleches bruecht. Vläicht hu se awer och, wéi de Pit sot, just drënner gelidden, dass se Arcade Fire net d’Waasser reeche konnten, a mer nach sou am Bann vun den 10 Dammen an Hären aus Kanada waren.

Dag 4 a 5 iergendwann.

#250 Weezer – Buddy Holly
Ech wollt de Buddy Holly gäer zweemol an der Lëscht hunn, mee mir ass kee Lidd vun em agefall, wat ech hätt kënnen huelen. Also duecht ech mer, huele mer alt déi gutt al Weezer, mat deenen hat ech ëmmer Freed an de Video zum Lidd ass och flott. E Klassiker quasi.

#249 Boney M – Ma Baker
Keng Lëscht ouni Boney M. Et ass wahrscheinlech eng vun den nullste Gruppen, déi et jemols gouf, mee trotzdem wen dorop net abgeht, huet e Briet am Aasch.

#248 Imogen Heap – Hide and seek
Wat dat Lidd a ménger Lëscht verluer huet, wees ech lo selwer net, mee ‘t schéngt awer dran ze sinn. Lo no 3 Lidder fänken ech scho rem un d’Lëscht schäiss ze fannen.

#247 Sex Pistols – Anarchy in the UK
Ech si kee Fan vun de Sex Pistols. Absolut net. Mee wann een eng Lëscht vun 250 Lidder mécht, kënnt ee schwéier laanscht se. A sou schlecht ass dat rëffegt Asilidd jo och rem net, gell?

#246 Oasis – She’s Electric
Ech wollt en Equiliber an d’Lëscht bréngen, dofir hunn ech ganz um Ufank direkt mol en Lidd vun Oasis bruecht. Op “She’s Electric” hunn ech zu Glasgow am “Guru” mam Marie stackbesoffe gedanzt, et war herrlech. Sou wéi d’Lidd, an Oasis generell.

#245 ABBA – Waterloo
Wann ech mer et sou iwwerleen, hätt ech dat Lidd och méi no vir kënne setzen. Ech fanne vun ABBA geet iergendwéi sou eppes faszinantes aus, wat ech selwer net wierklech novollzéie kann. Onvergiesslech zu dësem Lidd bleift awer ëmmer déi herrlech Szen bei de Simpsons, wou de Smithers dem Burns séng Kassett iwwerspillt huet.

#244 The Police – Roxanne
Ech géif gäer The Police live gesinn dëse Summer. De Sting alleng bréngt et net, mee zu drëtt ass et genial. “Roxanne” ass sou en typescht Lidd, wat all Mënsch iergendwéi ënnerschätzt, obwuel et dach fierchterlech cool ass.

#243 Ween – Buenas Tardes Amigo
Dat Lidd leeft a “Lammbock” an an “Herr Lehmann”. Dofir kennen ech et. Et besëtzt sou e gewësse Charme vun engem Lidd, wat eng richteg Geschicht erzielt, mat engem Monolog an deels schéi ruppeg verzerrt gespillte Gitaren. Genee mäi Goût.

#242 David Bowie – Changes
Ech si kee Bowie-Fan. Mee iergendee Lidd vun em muss jo awer dra sinn, also “Changes”, dat ass net schlecht.

#241 Absolute Beginner – Füchse
“Ein Fuchs muss tun, was ein Fuchs tun muss.” Recht hunn d’Hären Jan Delay, Denyo 77 a Samy Deluxe an dësem absolut geniale Lidd, mam (wann ech d’Wuert benotzen dierf) fetteste Bass, deen d’Mënschheet je héieren huet.

#240 Beyoncé – Crazy in Love
Lo wäerten déi éischt opgehal hunn ze liesen, mee ech fannen dat Lidd wierklech gutt. Et muss jo net ëmmer alles kulturell wertvoll an intelligent sinn. E bësse Mutschemusék kann dach och säi Charme hunn.

#239 Blur – Boys & Girls
Dass dat Lidd eppes huet, brauch ech jo wuel kengem ze soen. Wat et ass, wees och jiddereen. An zwar en hypnotesch zum Matsangen an -danzen zwéngende Refrain.

#238 King Crimson – In the Court of the Crimson King
Aus der Këscht: “Was Mutti gut fand.” Et huet awer eppes, nee?

#237 Television – Marquee Moon
Television si sou wéi hir Nofolger The Strokes. Extrem cool, mee op Dauer langweileg. Trotzdem besser wéi di meescht aner.

#236 The Beatles – She Loves You
Iergendwann muss et och mat der gréisster Band aller Zäite lassgoen. Et kënnt nach méi dovunner. Och empfielenswäert déi wonnerbar witzeg Iwwersetzung, déi hinnen de Camillo Felgen geschriwwen huet: “Sie liebt dich”.

#235 Smashing Pumpkins – Today
Un d’Groussaartegkeet vun deem Lidd sinn ech erënnert ginn, wéi ech déi éischt puer Akkorden vun hirem Optrëtt bei Rock am Ring um MTV gesinn hunn. Et war elektriséirend a grandios.

#234 The Roots – The Seed 2.0
Dat Lidd huet en onwahrscheinleche Groove (all déi gutt Wierder hunn ech well benotzt, da gräife mer lo zu der zweeter Klass). Et lued einfach, vum ?uestlove gedriwwen zum Kappnicken an.

#233 Red Hot Chili Peppers – Under the Bridge
Ech hunn d’läscht rem dat grujhelegt Cover vun All Saints am Radio héieren, an et ass mer kal de Bockel rofgelaf. Wéi kann ee sou Klassiker einfach op déi Aart a Weis verschandelen.

#232 The Velvet Underground – I’m Waiting for the Man
De legendären Album mat der Banann vir drop, huet méi wi nëmme Banannen dran (dee Saz ass express sou null, ech wëll wëssen wéi et ass, wann ee fir d’Tageblatt schreift). De Lou Reed ass scho saucool.

#231 The Stone Roses – Your Star Will Shine
Wann ech de Gerüchter gleewen dierf, waren d’Stone Roses 1990 mol déi gréisste Band op der Welt. Dat hätt ech gäer erliewt, genee sou wéi den Ufank vun de Beatles a vun Oasis. Den Ufank vun den Arctic Monkeys ass en drëschene Fuerz dogéint. Dëst Lidd ass aus hirem zweeten a läschten Album “Second Coming” vun 1994. ‘t ass schued, dass net méi aus der groussaarteger Grupp ginn ass.

#230 Moby – Bodyrock
Wéi genial muss dat Lidd réicht op Ecstasy sinn?

#229 Oasis – Married with Children
Super Text vum Noel Gallagher, passend zu der roueger, quasi minimalistescher Musék. Et kënnt na souvill méi vun Oasis, dofir spueren ech méng Wierder nach.

#228 The Rolling Stones – Sympathy for the Devil
Heinsdo mécht den Titel vum Lidd och villes aus. Well wann ee liest “Sympathy for the Devil”, denkt ee schon, dat muss jo eppes sinn. Dass et herno eppes, mee net vill ass, ass dann och egal.

#227 Trio – Da Da Da
Dat Lidd gehéiert rem zu der Kategorie: sou schäiss, dass et scho rem gutt ass. Mir imponéiert nach ëmmer wéi hiren Drummer während dem Spillen en Apel iesse kann.

#226 Muse – Unintended
Mir ass dat Lidd nie wierklech opgefall, bis ech um Concert war. Éierlech gesot war ech wuel daf bis dohinner, oder einfach nëmmen e riesegen Idiot.

“Des armes et des poètes de service à la gâchette pour mettre le feu aux dernières cigarettes au bout d’un vers français… brillant comme une larme.”
Autor: Bertrand Cantat Léo Ferré

“The killer in me is the killer in you.”
Autor: Billy Corgan

“How does it feel to be without a home? Like a complete unknown? Like a rolling stone?”
Autor: Bob Dylan

“See, I’m going to buy a gun and start a war, if you can tell me something worth fighting for.”
Autor: Chris Martin

“It hurts to set you free, but you’ll never follow me, the end of laughter and soft lies, the end of nights we tried to die.”
Autor: Jim Morrison

“If I could start again a million miles away, I would keep myself, I would find a way.”
Autor: Trent Reznor

“Half of the time we’re gone, but we don’t know where.”
Autor: Paul Simon

“Est-ce que tout recommence, avons-nous perdu la raison, car j’ai vu le mal qui s’installe sans aucune morale.”
Autor: Martial Tricoche

“When I am king, you will be first against the wall with your opinion, which is no consequence at all.”
Autor: Thom Yorke

An déi zéngten Zeil dierft der dann ganz uewen noliesen.