Mat sou enger Kanoniséirung dinn ech mech allerdéngs schwiereg. Éischtens, denken ech net, dass et e Geheimrezept gëtt fir Leit, déi wëllen hire Filmhorizont erweideren, fir dat op iergendeng Aart a Weis séier hinzekréien an deem een eng 20-50 Filmer kuckt, an da bescheed wees. Zweetens fannen ech et ëmmer e bëssen umoossend anere virzeschreiwen, wat se kucke, liesen, läuschtre sollen. Goûte si verschidden, an ënnert ménge 25 Filmer, déi ech fir de Joël ausgewielt hunn, sinn der, déi munch aneren net op déi Plaz gesat hätt an et feelen der, déi wuel soss Leit onbedéngt jidderengem recommandéire géifen.

Natierlech ginn et méi Filmer, déi jidderee gesinn hu sollt, wéi déi 25, déi ech hei opzielen. Zum engen hunn ech allerdéngs opgrond vun der Schwieregkeet vum Thema decidéiert just ee Film pro Regisseur zouzelossen. Do geet Film einfach Hand an Hand mat ménger Astellung zur Literatur: probéier villes, a wat der gefällt, kanns de dech weider drop alossen. Kee wees op en den Emir Kusturica gutt fënnt, bevir en e gesinn huet – allerdéngs sollt jidderee probéiren säin Horizont z’erweideren. De 14. Hitchcock Film ass nach ëmmer technesch brillant, mee beaflosst déng Filmkompetenz net nei, wéi et  däin alleréischte Film vum Jane Campion mecht. Dofir jidderee soll a méngen Aen probéiren vast Kino ze kucken, wann en sech dofir interesséiert, an da rauspicken wat séng Pärele sinn. Mir zum Beispill gefällt den Akira Kurosawa wéineg, dofir orientéiren ech mech anescht. D’Meenung hunn ech mer awer als éischt gebild, bevir ech decidéiert hunn aneschters weider ze kucken.

An do komme mer bei dat Anert wat d’Leit am Kapp hale mussen: éischtens ginn et bei ménge Proposen hei nach ëmmer Grënn vu perséinlecher Preferenz am A ze behalen, zweetens hunn ech probéiert net an Nischen ze denken. Kloer, “Stand by Me” ass ee vu méngen absolute Lieblingsfilmer, mee muss jiddereen e gesinn hunn? Ech gleewe kaum – et steigert d’Filmverständnis manner, wéi déi 25 Filmer hei ënnendrënner et man.

A schlussendlech hunn ech nach decidéiert nëmme Filmer bis 1999 ze berücksichtegen, vu dass ech spéider am Joer nach méi en détail op d’Filmer vun desem Joerzéngt wëll zréckkucken.
Le Voyage dans la Lune (Georges Méliès, 1902)
De Georges Méliès war do, wéi d’Bridder Lumière den éischte Film virgefouert hunn. Deen Dag nach huet en decidéiert selwer Filmer ze man, an e groussaartege Regisseur vu Kuerzfilmer war gebuer. Zwar net säin éischt Wierk, mee säi bedeitendst a bekanntendst.

Battleship Potemkin (Sergei Eisenstein, 1925)
Propagandist, jo, mee wat fir een. D’Metaphorik vum Eisenstein séngem Wierk ass sou genial wéi séng Biller wonnerschéin. Wéineg Regisseuren gi bewosst, wéi onbewosst souvill zitéiert.

The Gold Rush (Charlie Chaplin, 1925)
Chaplin ass a Punkto Humor onbestreidbar de wichtegste Virreider vum heitege Kino. Obwuel séng Situatiounskomik sou genee nëmmen nach an éier geschmacklose Filmer noproduzéiert gëtt, muss een séng Aarbecht allerdéngs ëmmer rem mat Begeeschterung ophuelen.

Metropolis (Fritz Lang, 1926)
Lo wou déi komplett Faassung an Argentinien rem opgetaucht ass, muss ech de Film onbedéngt nach emol gesinn. Et ass artistesch gesinn sou eppes immenses, dass ech denken, jiddereen, dee sech fir Konscht um Ufank vum 20ste Joerhonnert interesséiert, dese Film gesinn hu muss.

The Wizard of Oz (Victor Fleming, 1939)
E Film, deen net nëmmen den amerikanesche Kino, mee d’amerikanesch Kultur generell sou vill wéi bal näicht anescht gepreegt huet. Am Fong geholl gëtt et wuel an all zweetem Film, an an nach méi Telesserien eng Referenz op dese Klassiker. Et ass eent vun deenen Urwierker, déi jidderee gesinn hu muss, fir Filmer ze verstoen.

Citizen Kane (Orson Welles, 1941)
Muss ech eppes dozou soen? De Film, deen allgemeng als de beschten aller Zäiten zielt. Ech hunn e lo och endlech gesinn, a ganz éierlech et muss een e gesinn hunn. Wéi beim The Wizard of Oz ass en e wesentleche Bestanddeel vum heitege Kino.

Casablanca (Michael Curtiz, 1942)
Wann ee mech freet, wat de beschte Film ass, dee je gemaach gouf schwanken ech meeschtens tëscht Casablanca an Taxi Driver. Konscht plus eng perfekt Story, déi generell momentan Situatiounen ofspillen awer trotzdem zäitlos sinn, fannen ech generell onverzichtbar.

All About Eve (Joseph L. Mankievicz, 1950)
Ee vun de wéinege Filmer, an deene Fraen wierklech als Protagonist duerstinn an dofir e Must. Et ass wéi d’Jane Austen oder d’George Eliot vum Kino. Just besser. (Woubäi ech näicht géint d’Jane Austen gesot hunn.)

Det Sjunde Inseglet (Ingmar Bergman, 1956)
Ech vergötteren den Ingmar Bergman a fannen et eigentlech schued, dass ech net méi Filmer vun him op DVD hunn. Dese Film huet et mir vun em am meeschten ugedon – immenst Schauspill, eng komplett Metapher vu vir bis hannen. De beschte Film vun de 50er.

12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957)
Dest ass de Film, deen a méngen Aen am beschten beweist, dass Theater a Kino verschidden Aart a Weisen hunn fir e Schauspiller en scène ze setzen. D’Aarbecht vum Sidney Lumet hei ass onbeschreiwlech. Wéi en et packt e Film, deen an engem Zëmmer gefilmt gëtt, sou staark riwwer ze bréngen ass sensationell.

Vertigo (Alfred Hitchcock, 1958)
De beschte Film vum zweifellos talentéierteste Regisseur an der Geschicht vun Hollywood. Talent, net a Punkto Innovatioun, mee einfach well en all Knëff drop hat. De master of suspense muss jiddereen, dee Film gäer huet studéieren.

A Bout de Souffle (Jean-Luc Godard, 1959)
Nouvelle Vague Kino ass sou eng Saach. Sou genial wéi munches vum Godard ass, vu dass e sech un iwwerhaapt keng Regelen hält, sou null ass och aneres. Mee trotzdem muss een säin éischt Wierk gesinn hunn – e Film, dee sou komesch, wéi onsënneg, mee ëmmer spannend an interessant ass.

La Dolce Vita (Federico Fellini, 1960)
Wann een dese Film fir d’éischte Kéier kuckt ass een iwwerascht, wéivill een draus scho kennt. Direkt den Ufank gëtt a Good Bye, Lenin! geklaut. D’onwahrscheinlech Schéinheet vun desem Film an déi ikonesch Szenen, déi een ni vergësst, man en zu deem geniale Wierk, wat et ass.

West Side Story (Robert Wise/Jerome Robbins, 1961)
Dat beschte Musical, wat je gefilmt gouf. A vu dass Musicals e wichtege Bestanddeel vum Kino sinn, muss een och dese Film gesinn hunn. Wéinst der Musék, a wéinst der Kreatioun vum Bernstein senger Welt op Film.

Playtime (Jacques Tati, 1967)
De Jacques Tati ass nom Charlie Chaplin den zweete grousse Meeschter vun der Comedy hei an der Lëscht. Sou gutt wéi wéineg aner Comédien an en absolute Must fir jiddereen.

The Graduate (Mike Nichols, 1967)
Den zäitlose Film iwwer d’Jonksinn. Eng Sënnkris, begleet vu Simon & Garfunkel. Gott, wat wëll ech dee Film lo gesinn. Mee dat wëll ech eigentlech all Dag eng Kéier. Jiddereen iwwer 21 Joer, deen dese Film na net gesinn huet, huet säi Liewe bis dohi verschenkt.

2001: A Space Oddyssey (Stanley Kubrick, 1968)
Net mäi léifsten Film vum Stanley Kubrick, mee mat grousser Wahrscheinlechkeet de wichtegsten an den aflossräichsten. Nach e Film, deen zum Beispill a Good Bye, Lenin! seng Referenz kritt. Et ass erstaunlech wéivill vun de Filmer hei an aneren weiderverwend ginn. Mee dat ass jo och deels de Sënn vun deser Lëscht.

Chinatown (Roman Polanski, 1974)
Cool Personnagen, genial Regie an de wuel véiertberühmteste Schlussaz an der Filmgeschicht. (Ech hunn dat lo mol sou aus dem Stegreif nogezielt, an denken et misst esou sinn.)

Taxi Driver (Martin Scorsese, 1976)
Wann ee mech freet, wat de beschte Film ass, dee je gemaach gouf schwanken ech meeschtens tëscht Casablanca an Taxi Driver. Konscht plus eng perfekt Story, déi generell momentan Situatiounen ofspillen awer trotzdem zäitlos sinn, fannen ech generell onverzichtbar.

Annie Hall (Woody Allen, 1977)
Hach, wat soll ech soen. Ech fannen de Woody Allen genial. Ech hätt och kënnen Manhattan, Interiors oder The Purple Rose of Cairo kënnen erwienen. Mee Annie Hall ass einfach den Ursprong. Den Alpha, quoi.

Apocalypse Now (Francis Ford Coppola, 1979)
Perséinlech hunn ech déi éischt zwee Godfather vläicht e krack léiwer, mee dofir ass Apocalypse Now zwäifelsfräi en Opwand gewiescht, wéi kaum e Film bis well gebraucht huet. Wann een d’Geschicht vun der Entstéiung kennt, da wees een, dass dese Film epesch si muss.

E.T. The Extraterrestial (Steven Spielberg, 1983)
Bei der Fro nom Spielberg ass et natierlech sou, dass een tëscht senger eeschter Säit an der fantastescher ënnerscheede muss. E.T. verbënnt déi zwee a gewësser Hinsiicht sou wéi keen anere Film. An dofir muss een och dese Film gesinn hunn.

Blue Velvet (David Lynch, 1985)
Am moderne Kino lafe vill jonk Regisseure Gefor pretentiéis ze ginn, well se sech selwer fir méi clever an talentéiert halen, wéi se sinn. Hei e Knëff, do nach eng Referenz a mer hunn e Meeschterwierk. Blödsinn. Mee, Gott sei Dank, ass den David Lynch, den Meeschter vu surrealem Kino, wierklech sou clever.

Toy Story (John Lasseter, 1995)
Den éischten animéierte Film, dee ganz am Computer entstan ass. Et muss een en dofir alleng schon gesinn hunn. Dovunn ofgesinn, steet en fir d’animéiert Filmer (op Zeechentrick oder Computertechnik) am Ganzen. Film ass méi wéi just Schauspill duerch eng Lëns. Et ass e kreative Prozess, deen no neie Grenze sicht. Dofir steet Toy Story, wéi soss kaum e Film.

Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999)
Natierlech, ech sinn e riesege Fan vum Paul Thomas Anderson, an dat huet mäi Choix hei och beaflosst. Mee gläichermoossen ass de Film en zineastescht Meeschterwierk, wat a méngen Aen d’Geschichtserzielung um groussen Ecran revolutionnéiert huet.

Okay, Kubrick-Film an der Lëscht Nummer 5 an ech soen iech et alt, et ass och de läschten. Dat nennt een och eng Obsessioun, mee dovunner sinn ech jo souwisou komplett ageholl.

“Dr. Strangelove” ass déi beschte politesch Satir, déi et get. Et ass jo am Fong e ganzt serieuxt Thema, mee dat get sou herrlech vum Peter Sellers a vum George C. Scott an d’Lächerlecht gezunn, dass een dobäi all d’Suerge vergësst an sech einfach köstlech iwwer d’Idiotie vun de Sowjets an Amerikaner ameséiert. Klenge Gimmick ass natierlech och, dass een beim Mister Perfect Kubrick bei de Flijheren iwwer Russland d’Fiedem erkennt, un deenen se hänken. Dat deet dach gutt, wann de grousse Meeschter och net alles zu 100 Prozent hikritt.

Sou, lo hunn ech de Kubrick mengen ech genug ugebied. 48 down, 2 to go.

Ech hat mol dovunner geschwat, dass de Kubrick fir mech an de Film-Götterhimmel gehéiert. Gutt, ech denken et get kee Regisseur, dee sou vernarrt op Perfektioun war, wéi de Kubrick. Doduercher huet e vill Schauspiller zur Verzweiflung, mee awer och zu Héchstleeschtungen gedriwwen.

Nach gëschter Owend hunn ech mech mat engem Kolleg iwwer “A Clockwork Orange” ënnerhal, a mer waren eis eens, dass de Film ëmmer rem nei Facetten ze bidden huet, déi engem virdrun net opgefall sinn. Kubrick-Filmer si visuell Erliefnisser wéi kaum eppes, et kann ee sech am Fong net dru sat kucken. Bei him gi souguer Rafäll wéi “Eyes Wide Shut” zu zineastesche Meeschterleeschtungen ouni eng gutt Geschicht z’erzielen.

“A Clockwork Orange” bestëcht duerch eng héich stiliséiert Erzielweis an Ausféirung, duerch déi scho bal surrealistesch Décoren, déi sécher och den Tim Burton spéider beaflosst hunn. Sougesinn ass “A Clockwork Orange” de Virreider vun enger Zort Konschtfilm, deen een als modernen, amerikanesche Surrealismus bezneechen dierft, ouni d’europäesch Grodlinegkeet an de Stoizismus vum Kubrick séngem Filmopbau ze vergiessen.

An ech sinn am Stress, dofir ginn et am Moment och keng méi interessant Bäitreeg. Vakanz virbereeden, vill liesen, vill schaffen, good old Insomnia iergendwéi kompenséiren.

Mee e gudde Kubrick kann een ëmmer ubieden.

En erzielt vun amerikaneschen Zaldoten, hirer Ausbildung an dem Vietnamkrich selwer.  Kloer ginn et sou Filmer eng jett, mee eben net vum Kubrick, deen ganz heemlech vu mir gottähnlech veréiert get. Mee dat erklären ech vläicht spéider an der Top 50 nach emol, wann ech méi Loscht op Schreiwen hunn.

Op jidfer Fall fannen ech get et kaum e Film, deen den Horror vum Krich op déi Manéier afängt wéi desen, vu dass en eng vill méi perséinlech an op de Mënsch bezunne Perspektiv bitt, wéi déi meescht Filmer. Am Mëttelpunkt sti weder Kampfhandlungen oder Idealer, mee den Zaldot selwer.

Jidderee kennt aner Meeschterwierker vumStanley Kubrick: 2001: A Space Odyssey,  The Shining oder A Clockwork Orange, d’Geschicht vum Barry Lyndon bleift awer iergendwéi ëmmer den net gäer gesinnene Brudder an der Rei vum Kubrick sénge Filmer. Dobäi ass et wuel de bildgewaltegste Film vun en allen, ass sou propper gedréit, wéi bal keen aus desem Perfektionist séngem Repertoire. Ech denken, dass de Film einfach doduercher, dass en eng manner schräg Geschicht erzielt, wéi déi meescht vum Kubrick sénge Filmer (obwuel se dach schon zimmlech mëll ass), an och en vue vu séngem pompöse Stil hautesdags manner Opmierksamkeet vun de Leit kritt. Ëmmerhin war et awer den deierste Film, deen de Kubrick jemols produzéiert huet.

Trotzdem hunn ech mech all Kéiers köstlech dobäi ameséiert fir mer unzekucken, wéi aus dem klengen, erbärmlechen Barry, de groussen, grad sou erbärmleche Barry get an ech fannen de Ryan O’Neal ass de perfekte Cast fir dem Barry säi relativ dompe Charakter duerzestellen. Ech ka mer awer gutt virstellen, dass eng ganz Rei Leit, keng Aanung vun desem Film huet. Kee Problem, ween e gesi wëll, ech verléine méng DVD gäer u Leit, denen ech trauen. Fir déi aner heescht et knapps 10 € investéiren a sech dese Klassiker aus der Stanley Kubrick Collection selwer besuergen. Eng wonnerbar Entwécklung, déi meeschterhaft a Szen gesat gouf.