Uaaaaah. Den Nic alias Hugo Stiglitz huet mech de mëtten wéi mer Inglourious Basterds mat Harespele gespillt hunn, dorop opmierksam gemaach, dass ech et bis ewell vergiess hunn d’Gewënner vun de Pianocktail Awards z’annoncéieren. Dofir hei elo, mat 6 Méint Verspéidung d’Gewënner, just fir dass alles seng Richtegkeet huet:
#10 MAN ON WIRE
(James Marsh)
“Feel-good film of the decade” gëtt Slumdog Millionaire op de Poustere genannt, eppes wat ech scho mol kritiséiert hunn. Mee de Film, dee wierklech e gutt Gefill an engem ausgeléist huet dest Joer, ass Man on Wire. Den Documentaire iwwert de franséische Seeldänzer, deen 45 Minuten tëscht den zwee Tierm vum World Trade Center séng Show ofgezunn huet, ass sensationell schéin. An e gëtt engem e gutt Gefill – sou e gutt Gefill, wéi soss wéineg Filmer produzéiren, vu dass en neemlech déi Schéinheet implizéiert, déi an American Beauty beschriwwe gëtt: eppes wat sou schéin ass, dass et bal net z’erdroen ass.
Vu dass ech lo zwee Deeg laang krank war, sinn ech e bëssen a Verzug geroden mat allem – Filmer kucken, Uniaarbecht, de 50 Muséker vum Joerzéngt. Sou hätt bis ewell scho missen d’Nummer 40 an 39 vu läschterer Lëscht bekannt sinn, ech hätt wëllen Milk gesinn hunn an ech hätt sollen eng 200-300 Säite weider am James Joyce séngem Ulysses sinn. Mee bon, dat ass halt Pech an et kann een näicht drun änneren.
E Film, deen ech allerdéngs gesinn hunn, a sou séier wéi méiglech rem gesi wëll, ass dem Sam Mendes séng villdiskutéiert Reunioun vum Kate Winslet a Leonardo DiCaprio op der Leinwand. Déi zwee, déi viru well schon 11 laange Joer mat hirem Schëff ënnergaang sinn, hu jo, wann iwwerhaapt meeschtens nëmmen wéinst deem Film der an d’Schnëss krut. Ech gehéiren net zu deene Leit – ech sinn nach ëmmer der Meenung, dass Titanic e méi wéi okayen Action/Dramafilm ass, dee virun allem duerch séng opulent Optik iwwerzeegt. A wat d’Kate an de Leo aus hirem dach bescheidene Script man, ass jo awer méi wéi faszinant. Ouni d’Rahmenhandlung wier de Film souguer genial. Mee bon, Kitsch muss anscheinend sinn.
Mee ech schwäifen of, eigentlech wëll ech jo iwwer Revolutionary Road schwätzen, e Film iwwert eng Koppel, déi géint dem Enn vun de 50er um Zerbriechen ass, a sech un en Dram klamert, dee se sech selwer aus Feigheet net erfëlle kënnen. De Film ass extrem intensiv – e Sträit ass numol e Sträit, an do gëtt et ellen, an et gëtt och keng Wischi-waschi-Versöhnungen. Wat sou schrecklech ass: des Leit si real, se hu Problemer, déi se zu Katastrophen opbauschen, net well se net z’evitéire sinn, mee well se an enger Zäit liewen wou Trennung net existéiert. De Frank an d’April Wheeler gehéiren net beieneen, well alles Gutts, wat se deelen, man se duerch Egoismus a permanent Angscht nees futti.
De Schlësselpersonnage am Film, ass awer den vum Michael Shannon exzellent gespillten John – e psychesch gestéierte fréiere Mathematiker, deen d’Virstadtrauma vun de Wheelers mat sou enger Präzisioun duerchbléckt, dass et bal beängstegend ass. Amplaz dass si allerdéng dorauser de Schluss zéien der Normalitéit z’erleen, gleewen se endlech ee fonnt ze hunn, dee se versteet, a mierken net, dass ronderem se alles d’nämlecht ass. An dat obwuel se dem Virstadliewen dach sou onbedéngt entfléie wëllen, fir am Endeffekt awer rem Feeler ze begoen, déi se doranner fesselen.
De Sam Mendes ass wuel den ofwiesslungsräichste Regisseur, deen et an Hollywood gëtt, erënnert Revolutionary Road op en éischte Bléck vläicht u säin éischte Film American Beauty, sou ass et trotzdem eng komplett aner Geschicht. Qualitativ bleift en allerdéngs sénger Linn trei ni e schlechte Film ze man, well no Road to Perdition an Jarhead ass och Revolutionary Road rem en absolute Succès. Dest souwuel duerch d’brilliant Adaptatioun vum Richard Yates sénger Romanvirlag, wéi och duerch d’schauspilleresch Leeschtunge vum Kate Winslet, Leonardo DiCaprio a Michael Shannon, déi allendräi eventuell souguer déi bescht Leeschtunge vun hirer Carrière bréngen. Dat ganzt ofgerond mat der wéi ëmmer genialer Kameraaarbecht vum Roger Deakins an mer hunn ee vun de wierklech beschte Filmer vum Joer 2008.
