Dëst beweist en an dëser Diskussioun iwwert e Film, dien ech – wéi ech eventuell mol eng Kéier kéint erwient hunn – brillant fannen: “There Will Be Blood”. Kuckt iech et un. Et ass intelligent a verständnisvoll.

Click here to view the embedded video.

Mat sou enger Kanoniséirung dinn ech mech allerdéngs schwiereg. Éischtens, denken ech net, dass et e Geheimrezept gëtt fir Leit, déi wëllen hire Filmhorizont erweideren, fir dat op iergendeng Aart a Weis séier hinzekréien an deem een eng 20-50 Filmer kuckt, an da bescheed wees. Zweetens fannen ech et ëmmer e bëssen umoossend anere virzeschreiwen, wat se kucke, liesen, läuschtre sollen. Goûte si verschidden, an ënnert ménge 25 Filmer, déi ech fir de Joël ausgewielt hunn, sinn der, déi munch aneren net op déi Plaz gesat hätt an et feelen der, déi wuel soss Leit onbedéngt jidderengem recommandéire géifen.

Natierlech ginn et méi Filmer, déi jidderee gesinn hu sollt, wéi déi 25, déi ech hei opzielen. Zum engen hunn ech allerdéngs opgrond vun der Schwieregkeet vum Thema decidéiert just ee Film pro Regisseur zouzelossen. Do geet Film einfach Hand an Hand mat ménger Astellung zur Literatur: probéier villes, a wat der gefällt, kanns de dech weider drop alossen. Kee wees op en den Emir Kusturica gutt fënnt, bevir en e gesinn huet – allerdéngs sollt jidderee probéiren säin Horizont z’erweideren. De 14. Hitchcock Film ass nach ëmmer technesch brillant, mee beaflosst déng Filmkompetenz net nei, wéi et  däin alleréischte Film vum Jane Campion mecht. Dofir jidderee soll a méngen Aen probéiren vast Kino ze kucken, wann en sech dofir interesséiert, an da rauspicken wat séng Pärele sinn. Mir zum Beispill gefällt den Akira Kurosawa wéineg, dofir orientéiren ech mech anescht. D’Meenung hunn ech mer awer als éischt gebild, bevir ech decidéiert hunn aneschters weider ze kucken.

An do komme mer bei dat Anert wat d’Leit am Kapp hale mussen: éischtens ginn et bei ménge Proposen hei nach ëmmer Grënn vu perséinlecher Preferenz am A ze behalen, zweetens hunn ech probéiert net an Nischen ze denken. Kloer, “Stand by Me” ass ee vu méngen absolute Lieblingsfilmer, mee muss jiddereen e gesinn hunn? Ech gleewe kaum – et steigert d’Filmverständnis manner, wéi déi 25 Filmer hei ënnendrënner et man.

A schlussendlech hunn ech nach decidéiert nëmme Filmer bis 1999 ze berücksichtegen, vu dass ech spéider am Joer nach méi en détail op d’Filmer vun desem Joerzéngt wëll zréckkucken.
Le Voyage dans la Lune (Georges Méliès, 1902)
De Georges Méliès war do, wéi d’Bridder Lumière den éischte Film virgefouert hunn. Deen Dag nach huet en decidéiert selwer Filmer ze man, an e groussaartege Regisseur vu Kuerzfilmer war gebuer. Zwar net säin éischt Wierk, mee säi bedeitendst a bekanntendst.

Battleship Potemkin (Sergei Eisenstein, 1925)
Propagandist, jo, mee wat fir een. D’Metaphorik vum Eisenstein séngem Wierk ass sou genial wéi séng Biller wonnerschéin. Wéineg Regisseuren gi bewosst, wéi onbewosst souvill zitéiert.

The Gold Rush (Charlie Chaplin, 1925)
Chaplin ass a Punkto Humor onbestreidbar de wichtegste Virreider vum heitege Kino. Obwuel séng Situatiounskomik sou genee nëmmen nach an éier geschmacklose Filmer noproduzéiert gëtt, muss een séng Aarbecht allerdéngs ëmmer rem mat Begeeschterung ophuelen.

Metropolis (Fritz Lang, 1926)
Lo wou déi komplett Faassung an Argentinien rem opgetaucht ass, muss ech de Film onbedéngt nach emol gesinn. Et ass artistesch gesinn sou eppes immenses, dass ech denken, jiddereen, dee sech fir Konscht um Ufank vum 20ste Joerhonnert interesséiert, dese Film gesinn hu muss.

The Wizard of Oz (Victor Fleming, 1939)
E Film, deen net nëmmen den amerikanesche Kino, mee d’amerikanesch Kultur generell sou vill wéi bal näicht anescht gepreegt huet. Am Fong geholl gëtt et wuel an all zweetem Film, an an nach méi Telesserien eng Referenz op dese Klassiker. Et ass eent vun deenen Urwierker, déi jidderee gesinn hu muss, fir Filmer ze verstoen.

Citizen Kane (Orson Welles, 1941)
Muss ech eppes dozou soen? De Film, deen allgemeng als de beschten aller Zäiten zielt. Ech hunn e lo och endlech gesinn, a ganz éierlech et muss een e gesinn hunn. Wéi beim The Wizard of Oz ass en e wesentleche Bestanddeel vum heitege Kino.

Casablanca (Michael Curtiz, 1942)
Wann ee mech freet, wat de beschte Film ass, dee je gemaach gouf schwanken ech meeschtens tëscht Casablanca an Taxi Driver. Konscht plus eng perfekt Story, déi generell momentan Situatiounen ofspillen awer trotzdem zäitlos sinn, fannen ech generell onverzichtbar.

All About Eve (Joseph L. Mankievicz, 1950)
Ee vun de wéinege Filmer, an deene Fraen wierklech als Protagonist duerstinn an dofir e Must. Et ass wéi d’Jane Austen oder d’George Eliot vum Kino. Just besser. (Woubäi ech näicht géint d’Jane Austen gesot hunn.)

Det Sjunde Inseglet (Ingmar Bergman, 1956)
Ech vergötteren den Ingmar Bergman a fannen et eigentlech schued, dass ech net méi Filmer vun him op DVD hunn. Dese Film huet et mir vun em am meeschten ugedon – immenst Schauspill, eng komplett Metapher vu vir bis hannen. De beschte Film vun de 50er.

12 Angry Men (Sidney Lumet, 1957)
Dest ass de Film, deen a méngen Aen am beschten beweist, dass Theater a Kino verschidden Aart a Weisen hunn fir e Schauspiller en scène ze setzen. D’Aarbecht vum Sidney Lumet hei ass onbeschreiwlech. Wéi en et packt e Film, deen an engem Zëmmer gefilmt gëtt, sou staark riwwer ze bréngen ass sensationell.

Vertigo (Alfred Hitchcock, 1958)
De beschte Film vum zweifellos talentéierteste Regisseur an der Geschicht vun Hollywood. Talent, net a Punkto Innovatioun, mee einfach well en all Knëff drop hat. De master of suspense muss jiddereen, dee Film gäer huet studéieren.

A Bout de Souffle (Jean-Luc Godard, 1959)
Nouvelle Vague Kino ass sou eng Saach. Sou genial wéi munches vum Godard ass, vu dass e sech un iwwerhaapt keng Regelen hält, sou null ass och aneres. Mee trotzdem muss een säin éischt Wierk gesinn hunn – e Film, dee sou komesch, wéi onsënneg, mee ëmmer spannend an interessant ass.

La Dolce Vita (Federico Fellini, 1960)
Wann een dese Film fir d’éischte Kéier kuckt ass een iwwerascht, wéivill een draus scho kennt. Direkt den Ufank gëtt a Good Bye, Lenin! geklaut. D’onwahrscheinlech Schéinheet vun desem Film an déi ikonesch Szenen, déi een ni vergësst, man en zu deem geniale Wierk, wat et ass.

West Side Story (Robert Wise/Jerome Robbins, 1961)
Dat beschte Musical, wat je gefilmt gouf. A vu dass Musicals e wichtege Bestanddeel vum Kino sinn, muss een och dese Film gesinn hunn. Wéinst der Musék, a wéinst der Kreatioun vum Bernstein senger Welt op Film.

Playtime (Jacques Tati, 1967)
De Jacques Tati ass nom Charlie Chaplin den zweete grousse Meeschter vun der Comedy hei an der Lëscht. Sou gutt wéi wéineg aner Comédien an en absolute Must fir jiddereen.

The Graduate (Mike Nichols, 1967)
Den zäitlose Film iwwer d’Jonksinn. Eng Sënnkris, begleet vu Simon & Garfunkel. Gott, wat wëll ech dee Film lo gesinn. Mee dat wëll ech eigentlech all Dag eng Kéier. Jiddereen iwwer 21 Joer, deen dese Film na net gesinn huet, huet säi Liewe bis dohi verschenkt.

2001: A Space Oddyssey (Stanley Kubrick, 1968)
Net mäi léifsten Film vum Stanley Kubrick, mee mat grousser Wahrscheinlechkeet de wichtegsten an den aflossräichsten. Nach e Film, deen zum Beispill a Good Bye, Lenin! seng Referenz kritt. Et ass erstaunlech wéivill vun de Filmer hei an aneren weiderverwend ginn. Mee dat ass jo och deels de Sënn vun deser Lëscht.

Chinatown (Roman Polanski, 1974)
Cool Personnagen, genial Regie an de wuel véiertberühmteste Schlussaz an der Filmgeschicht. (Ech hunn dat lo mol sou aus dem Stegreif nogezielt, an denken et misst esou sinn.)

Taxi Driver (Martin Scorsese, 1976)
Wann ee mech freet, wat de beschte Film ass, dee je gemaach gouf schwanken ech meeschtens tëscht Casablanca an Taxi Driver. Konscht plus eng perfekt Story, déi generell momentan Situatiounen ofspillen awer trotzdem zäitlos sinn, fannen ech generell onverzichtbar.

Annie Hall (Woody Allen, 1977)
Hach, wat soll ech soen. Ech fannen de Woody Allen genial. Ech hätt och kënnen Manhattan, Interiors oder The Purple Rose of Cairo kënnen erwienen. Mee Annie Hall ass einfach den Ursprong. Den Alpha, quoi.

Apocalypse Now (Francis Ford Coppola, 1979)
Perséinlech hunn ech déi éischt zwee Godfather vläicht e krack léiwer, mee dofir ass Apocalypse Now zwäifelsfräi en Opwand gewiescht, wéi kaum e Film bis well gebraucht huet. Wann een d’Geschicht vun der Entstéiung kennt, da wees een, dass dese Film epesch si muss.

E.T. The Extraterrestial (Steven Spielberg, 1983)
Bei der Fro nom Spielberg ass et natierlech sou, dass een tëscht senger eeschter Säit an der fantastescher ënnerscheede muss. E.T. verbënnt déi zwee a gewësser Hinsiicht sou wéi keen anere Film. An dofir muss een och dese Film gesinn hunn.

Blue Velvet (David Lynch, 1985)
Am moderne Kino lafe vill jonk Regisseure Gefor pretentiéis ze ginn, well se sech selwer fir méi clever an talentéiert halen, wéi se sinn. Hei e Knëff, do nach eng Referenz a mer hunn e Meeschterwierk. Blödsinn. Mee, Gott sei Dank, ass den David Lynch, den Meeschter vu surrealem Kino, wierklech sou clever.

Toy Story (John Lasseter, 1995)
Den éischten animéierte Film, dee ganz am Computer entstan ass. Et muss een en dofir alleng schon gesinn hunn. Dovunn ofgesinn, steet en fir d’animéiert Filmer (op Zeechentrick oder Computertechnik) am Ganzen. Film ass méi wéi just Schauspill duerch eng Lëns. Et ass e kreative Prozess, deen no neie Grenze sicht. Dofir steet Toy Story, wéi soss kaum e Film.

Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999)
Natierlech, ech sinn e riesege Fan vum Paul Thomas Anderson, an dat huet mäi Choix hei och beaflosst. Mee gläichermoossen ass de Film en zineastescht Meeschterwierk, wat a méngen Aen d’Geschichtserzielung um groussen Ecran revolutionnéiert huet.

Wann iergendee mech freet, wee mäi léifste Filmregisseur ass, da fale mer spontan dräi Nimm an: de Woody Allen an de Stanley Kubrick si Legende vum Geschäft, a stoussen an eng Gesellschaft vun illustren Nimm wéi Kurosawa, Fellini, Bergman, Welles, Hitchcock, Scorsese oder Coppola. Ech kéint nach viru fueren, zum Beispill, mat de grousse Fransousen, den Däitschen aus den 30er oder och dem oft kritiséierte Steven Spielberg. Punkt ass, mer schwätze vun den allgemeng hin unerkannte Meeschter vum Cinema. Ofgesi vum Scorsese, Allen a Spielberg, gehéiren awer all déi genannten der Vergaangenheet un. An och fir déi nach aktiv gëllt, dass bis op puer Ausnamen(The Departed, Match Point), déi grouss zineastesch Momenter aneren Zäiten ugehéiren.

Den drëtte Regisseur, deen ech gäer als mäi léifste bezeechnen, ass de Paul Thomas Anderson, e jonken, hoffnungsvolle Mann. De P.T. Anderson gesellt sech a méngen Aen net einfach an eng laang Rei vu moderne Writer/Director, zu deenen en zum Beispill den Darren Aronofsky oder de Wes Anderson ziele kann, mee hiewt sech duerch säin onwahrscheinlecht Gefill fir Bild, Atmosphär, an duerch säin Emgang mat Schauspiller vun hinnen of. Ech verweise bewosst op den Orson Welles, well zënter deem d’Amerikaner kee Regisseur méi ervir bruecht hunn, dee sou Erstaunleches a jonkem Alter produzéiert huet.

Ugefaang mam relativ onbekannten “Hard Eight” oder “Sydney” (de Film gouf géint de Wëllen vum Anderson vun der Produktiounsfirma embenannt, well den Haaptpersonnage Sydney heescht), dee keen epeschen Duerchbroch wéi dem Welles säin “Citizen Kane” war, huet de P.T. Anderson um Enn vun den 90er Joeren sech e staarken Numm gema, well en mat nach net mol 30 Joer, zwee vun de beschte Filmer vum Joerzéngt gedréit huet. “Boogie Nights” ass 1997 rauskomm, an huet net déi Opmierksamkeet kritt, déi em zougestan hätt. Dat Exzellent un deem Film läit dran, wéi de P.T. Anderson, Biller vu Succès a Verfall duerstellt, ouni dobäi säin Humor ze verléiren. Nëmmen zwee Joer méi spéit du “magnolia”. D’Wierk vun engem grad mol 28jähregen, dee scheinbar méi iwwer Liewe, Léift, Gléck an de mënschleche Misär wousst, wéi de Rescht vu sénge Kollegen. A vu dass de Film just 3 Stonne gedauert huet, verwonnert et och net, dass en d’Dréibuch banne knapp 2 Woche geschriwwen hat.

Dat Genialt um P.T. Anderson ass, dass en Konscht a Liewen a séngem Wierk verbënnt. En ass ganz no um Mënsch, analyséiert all eenzeg Por, an d’moralesch Wertvirstellungen, déi sech enger Existenz bidden. Gläichzäiteg geléngt em awer eng ästhetesch, sou wéi och dramaturgesch Eenzegaartegkeet, an deem e mam Bild spillt, an deem e Surreales afléisse léisst fir séng Aussoen u Gewiicht wannen ze lossen.

Vill héichgeluewte Regisseuren tendéiren dozou no ufänglechem Succès dem Jubel vun de Massen nozeginn, fir si ze schaffen a sech vun der Well vu groussen, mee wertlosen Szenerien am heitegen Hollywood matrappen ze lossen. Sou munch grousst Talent hätt no engem kolossale Wierk, wéi “magnolia” probéiert do weider ze fueren, deem eppes drop ze setzen, no Ruhm an Oscar gestriewt. Net sou de P.T. Anderson, säin néchst Wierk “Punch-Drunk Love” ass dee kënschtleresch gewotesten Film, deen e bis elo gema huet. Amplaz op grouss a bedeitend emzesattlen, decidéiert den Anderson e winzege, kuerze Film, mat engem klenge Cast ze produzéiren. An d’Iddi geet op. Säi Film ass vläicht wéineg betruecht, säin Numm raus aus de Schlagzeilen, mee heen huet weider Konscht geschaf mat engem Film, deen eng gutt schauspilleresch Leeschtung vum Adam Sandler weist, an dee mat sénger exzellenter Symbolik zu enger Zort vun intelligentem Kino gehéiert, deen een haut, och wa sou munchereen et versicht, seelenst fënnt.

No 5 Joer Kreativpaus, mellt den P.T. Anderson sech lo zréck mat séngem neieste Wierk “There Will Be Blood”, eng vag Adaptatioun vum Upton Sinclair séngem Roman “Oil!” vun 1927, an alleng den Titel vum Film kléngt schon elektriséirend. Wann een da weess, dass mam Daniel Day-Lewis, de wuel beschte Schauspiller vu sénger Generatioun a mam Paul Dano e jonkt opstriewend Talent als Haaptacteure verpflicht goufen, weess een och, dass den Anderson, bei engem héiche Risiko, trotzdem bal net doniewt hae konnt. Dozou gesellen sech den Johnny Greenwood vu Radiohead als Komponist, de Bob Elswit als Director of Photography an den Dylan Tichenor fir de Schnëtt, déi alleguer fir eng exzellent Ambiance suergen dierften.

Sou war et fir mech och net iwweraschend, dass déi éischt zwou Reviews vum Film, en eben (a sou schléisst sech de Krees) mam Orson Welles séngem “Citizen Kane” verglach hunn, an dem Film domadder dat gréisste Luew, mee awer och eng rieseg Bürd operluegt hunn. Ech si gespaant, ob de P.T. Anderson ab dem Joer 2008 sech zu den Häere Fellini & co. gesellen dierf oder ob ech mech weiderhin dofir rechtfertege muss, wann ech en als mäi léifste Regisseur uféiren.

Fir d’Reviews ze gesinn, klickt op mäi Link zu Awards Daily, do fannt der alles, wat et ze wësse gëtt.

Ech hunn einfach mol, méi oder manner instinktiv 10 Filmer an enger Lëscht zesummegeklakt. Ech freen mech wierklech op se all, an ech mengen et si réicht zwee Stéck dovun dem Publikum virgestalt ginn. Een dovunner krut grauseg Kritike, den aneren wonnerbarer. Also, ech si gespaant.

Als éischt mol nach Filmer op déi ech mech freen, déi just na net a Lëtzebuerg ugelaf sinn: “The Fountain”, “Breaking and Entering” an “Clerks 2″. Déi missten awer geschwënn do sinn.

Dann em puer, déi am Laf vum Joer, oder och réicht Ufank 2008 misste kommen, déi et awer net a méng Lëscht gepackt hunn:

• Sweeney Todd vum Tim Burton, mam Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen an Alan Rickman. Iergendwéi trauen ech dem Tim Burton zou, heimadder e rieseg grousst Debakel ze produzéiren. Et kéint awer och genial ginn. Wann de Film do ass, wësse mer ob d’Geschicht vum mörderesche Coiffeur gutt bei him opgehuewen ass oder net.
• My Blueberry Nights vum Wong Kar Wai mam Norah Jones, Jude Law, David Strathairn an Natalie Portman. Dem Wong Kar Wai säin éischten engleschsproochege Film, dofir sinn ech skeptesch. Dozou kënnt, dass d’Geschicht fiirchterlech no “Crossroads” oder “Glitter” kléngt. Mee kann de Wong Kar Wai e schlechte Film dréien?
• Pirates of the Caribbean: At World’s End vum Gore Verbinski mam Johnny Depp, Keira Knightley, Orlando Bloom an Geoffrey Rush. Den zweete Film huet mer bei der zweete Kéier, dass ech e gekuckt hunn, awer nach gefall. En ass gutt. Mee wéi der Däiwel soll déi Geschicht lo weidergestréckt ginn? Gespaant sinn ech iergendwéi nach net.
• Motherless Brooklyn vun a mam Edward Norton. D’Geschicht handelt vun engem Flic mat Tourette Syndrom. Ech si jo e grousse Fan vum Norton, mee “Keeping the Faith” war net sou den Hummer, dass ech hei och nach méng Zweifel hegen. Et kléngt fir mech bësse sou, wéi wann den Ed Norton sech séng Roll, mat däer en den Oscar gewanne wëll, selwer gecschriwwen huet. Firwat net, wann et gutt ass?

An nom Strëch da méng 10 Filmer.

#10 The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
D’läscht Joer war et nach de Film op deen ech mech am meeschte gefreet hunn, lo ass e just nach op zéngter Plaz. Iergendeppes muss net mat em stëmmen, soss wier en net em ee Joer verréckelt ginn. Trotzdem gefällt mer nach ëmmer de Cast mam Casey Affleck, Brad Pitt a Sam Rockwell a virun allem den Titel. Ech mengen, ech hunn na nie sou en immensen Titel fir e Film gesinn. E gudde Western ka mech ëmmer begeeschtren, dofir freen ech mech heirop.

#9 The Bourne Ultimatum
Den drëtten a läschten Deel vun der beschten Actionfilmer vun de läschte Joeren. Vu dass ech d’Bicher net gelies hunn, wees ech net wéi et ausgeet a freen mech wierklech dorobber de Schluss vun der Geschicht em den Jason Bourne kennen ze léiren. De Matt Damon ass ee vun den talentéiertste jonken amerikanesche Schauspiller an de Paul Greengrass ee vun de Stars ënnert de jonke Regisseuren. Zesummen hu se mech well zweemol absolut iwwerzeegt an et sollt hinnen och eng drëtte Kéier funktionnéiren, hoffen ech.

#8 The Other Boleyn Girl
Dee Film get wahrscheinlech absolute Schmu, mee et geet mir duer, dass d’Scarlett Johansson an d’Natalie Portman matspillen fir dass ech e gesi muss.

#7 Cassandra’s Dream
Woody!!!

#6 Southland Tales
Den neie Film vum “Donnie Darko”-Realisateur Richard Kelly. De Cast vum Film kléngt sou wéi wann de Richard Kelly mat engem Minibus d’Schauspiller bei d’Aarbechtsamt zu Beverly Hills oprafe gaang wier. Kuckt iech et un: Dwayne “The Rock” Johnson, Sarah Michelle Gellar, Seann William Scott, Mandy Moore, Jon Lovitz etc. Ze Cannes hu se de Film gehaasst, an iergendwéi mecht déi Kulminéirung u negative Komponenten deen anscheinend fiirchterlech absurde Film fir mech sou reizvoll.

#5 The Simpsons Movie
E Film an 2D. Wéini get et dat nach? An dann o nach mat der coolster Famill op der Äerd.

#4 Hot Fuzz
Den zweete Film vum Ed Wright a vum Simon Pegg, also souzesoen den Nofolger vu “Shaun of the Dead”. Just des Kéier get et keng Zombies, mee Flicen. An der ImDb huet de Film lo schon en 8.3 Rating, dobäi wousst ech wéi ech ugefaang hunn desen Artikel ze schreiwen na net mol, dass schon iergendeen e gesinn hätt. Ech freen mech wéie Kichelchen.

#3 Zodiac
Neie Film vum David Fincher mam Jake Gyllenhaal, dee vum Bierg rof ass, mam Robert Downey Jr., deen definitiv rem zréck aus der Betty Ford Klinik ass a mam Mark Ruffalo. De Fincher kënnt zréck bei d’Serial Killer Geschicht, wéi en se och schon a “Se7en” behandelt hat, an däerf een éischte Kritike gleewen, mecht en dat op eng erstaunlech Manéier. Ëmmerhin huet e momentan 92% méi Zoustëmmung op Rotten Tomatoes wéi “The Number 23″, deen lo just nach op 8% läit.

#2 Spider-Man 3
Ech muss et net nach emol erklären, oder?

#1 There Will Be Blood
Endlech en neie Film vum P.T. Anderson. Des Kéier ass kee vu sénge gewéinleche Schauspiller dobäi, net mol de Luis Guzman. Et ass eng Geschicht, déi um Ufank vum läschte Joerhonnert rondrem eng Klengstad dréit, déi duerch en neiräichen Uelegmogul (Daniel Day-Lewis) ugedriwwe get. Anerersäits geléngt engem jonke Paschtouer (Paul Dano) d’Kierchgänger ze begeeschteren. Ech wees net vill iwwer d’Geschicht, mee de P.T. Anderson schafft mat séngen albekannten techneschen Assistenten fir Kamera, Sound etc. zesummen, sou dass engem groussaartege Film eigentlech näicht am Wee stoen dierft.

Et deet mer wierklech wéi, fir de Film net an d’Top 10 ze setzen. Ech wees neemlech wierklech net, ob ech je e Film gesinn hunn, deen op engem besseren Dréibuch baséiert. An “Magnolia” ginn eng ganz Rei verschidde Geschichte parallel a simultan gezielt am Géigesaz zum oft als Virbild genannten “Pulp Fiction”, deen eng eenzel Geschicht no der anerer entwéckelt, a bei deem d’Iwwerschneidungen net an engem weiderlafende Plot optauchen. Dat klappt perfekt.

Dozou kënnt d’Tagline “Strange things happen all the time”, d’Exodus 8:2 Referenzen, an déi onwahrscheinlech gutt Dialoger. Wann ee bedenkt, dass de P.T. Anderson dat Ganzt an nëmmen zwou Woche geschriwwen huet, get des Meeschterleeschtung nach méi opgewäert. Dovun ofgesinn, huet de gudde Mann de Film och nach selwer geschnidden, d’Poster designt, an den Trailer geschnidden.

Nach méi? Den Tom Cruise mat sénger beschter Leeschtung bis haut, den William H. Macy als sympathesche Loser, de Philip Seymour Hoffman an d’Juliane Moore wéi ëmmer brillant. D’Melora Walters bréngt ee vu ménge Lieblingsfilmzitater sou schéin an onverwiesselbar riwwer: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?” Den John C. Reilly, de Philip Baker Hall an nach vill weider iwwerzeegend Schauspiller maachen aus “Magnolia” och nach een vun de beschten Ensemble Casts, déi ech bis well erliewen duerft.

Nach e klengt Lidd vum Aimee Mann vun de Personnagen sangen lossen, eng jett Plastilinsfräschen verbrauchen, 200 Mol “Fuck” abauen an eng Ambulanz duerch d’Loft fléien dinn an zack huet een ee vun de beschte Filmer, déi et get.

Ech wëll, dass de P.T. Anderson nie en Oscar fir séng Regie kritt, fir dass en iergendwann an enger Rei mam Hitchkock, Kubrick a Scorsese (net méi laang) genannt get. A méngen Aen huet en dat verdéngt.

De Marky Mark ass e Star, spéitstens zënter deem s e säit gëschter fir den Oscar nominéiert ass. Mee den Dirk Diggler war och schon e Star.

Dat, wat de P.T. Anderson a “Boogie Nights” fäerdeg bréngt schéngt mer schier onfaassbar. An zwou an enger halwer Stonn kënnt keng eng Sekonn Langweil op, e Riesecast trëtt op, vun dem jidfereen eng Berechtegung an der Geschicht ze sinn huet, a virun allem huet d’Geschicht an d’Ausféirung Kapp a Schwanz. (hihi)

E Film iwwer 70er an 80er Joere Porno, d’Heather Graham als Rollergirl, de William H. Macy als absolute Loser an déi coolste Klischeesprëch, déi et get: kann e Mann sech méi vun engem Film wënschen?

De Witz ass jo, dass de P.T. Anderson all d’Sprëch déi an de Pornoen benotzt ginn aus Originalfilmer iwwerholl huet, fir dass kee behaapte kann, dass d’Dialoger net echt klénge géifen. An dat gäilt Lidd, wat de Marky Mark an den John O’Reilly sangen ass e Lidd, wat wierklech an den 80er veröffentlecht gouf. Et ass einfach immens, wat de P.T. Anderson alles hikritt. Et muss een natierlech och bedenken, e war 27 wéi “Boogie Nights” veröffentlecht gouf an trotzdem huet e scho sou en intelligent a witzegt Wierk geschriwwen a gedréit. Respekt.

De Barry (Adam Sandler) ass e liicht beschränkten Loser, deen versicht séng Firma un d’Lafen ze kréien an dobäi dauernd vu sénge Schwësteren fäerdeg gemaach get. Säi Liewen verännert sech awer komplett, wéi en Telefonsexring ufänkt en z’erpressen, an hien sech gläichzäiteg verléift…

Adam Sandler Filmer si jo normalerweis net ze toppen u platte Witzer (ech kucke se trotzdem gäer), mee Punch-Drunk Love ass do scho ganz erfrëschend. Och wann de Sandler rem en Eefalt spillt, kënnt de Film des Kéier awer ouni Fäkalwitzer aus. De Film ass relativ kuerz a bréngt et awer fäerdeg déi zwee komplett verschidden Handlungssträng mateneen ze verbannen, ouni dass iergendeng Froen opbleiwen. Interessant sinn och dem Barry séng ëmmer rem kommend Wutausbrech, déi ëmmer dann optrieden, wann en emotional am meeschte matgerappt ass, wat an der wuel bizarrster Liebeserklärung mënd, déi ech je héiren hunn: “I’m lookin’ at your face and I just wanna smash it. I just wanna fuckin’ smash it with a sledgehammer and squeeze it. You’re so pretty.”

Wonnerschéin ass och wéi den P.T. Anderson verschidden Symboler abaut, wéi den Harmonium, deen dem Barry séng Léift duerstellt. Oder och déi rout Faarw, déi de Barry ëmmer vu geforen weg leed. An dann natierlech d’Spill mat Faarwen, Téin an onerwaarte Szenen, wat de Chaos am Barry séngem Kapp duerstellt.

Punch-Drunk Love get doduercher zu engem Film, deen een ëmmer rem kucke wëll, an deem een ëmmer rem nei Saachen entdeckt.