Dofir hoffen ech da lo, dass ech aus mengem geeky Eck kann eng aner héich Well lasstrieden, an zwar mam M.I.A. sengem neie Video zu “Born Free”, der éischter Single aus sengem nächsten Album, deen den 29. Juni wäert rauskommen. Wann dat Lidd net de ganze Summer iwwerall rop a rof leeft, dann leeft eng fuerchtbar schif.

D’Lidd ass uewen verlinkt, mä de Video musst der och kucken, an zwar op dem M.I.A. senger offizieller Website.

Dofir spille mer lo mol rem d’Coverspill, wat den Nic viru puer Méint mat dem allsäits beléiften “Hallelujah” bruecht huet.

• Pixies – de Klassiker schlechthin. Beschte Lidd aller Zäiten. Coy koi.
• Emmy the Great – d’Cover, wat de Joël bruecht huet. An absolut genial. Dat kënnt dem Original ganz ganz no. Ech ka mer virstellen, dass dat bei e Sonnenopgang grad sou gutt passe géif.
• Placebo – méi rockeg, mam Brian Molko senger herrlecher Stëmm, mee am grousse Ganzen net vill anescht. Dofir gutt, mee éischter onnéideg.
• M.I.A. – “20 Dollar” ass net wierklech e Cover, mee e Sample. A fantastesch. Live nach méi.
• Nada Surf – zimmlech okay, mee net sou memorabel.
• Chantal Kreviazuk – meeeega cool. Dat wëll ee vu Covers hunn.
• Girl Talk – “Hold up” ass e Mash-up an deem ënnert anerem och de Klassiker vun de Pixies virkënnt. Net wierklech gutt.
• James Blunt – ech wëll em einfach an d’Fress han. Seng Stëmm mecht mech suizidär.

Komplettéiert gëtt de Line-up duerch zwou ménger Meenung no absolut dilletantesch Omissiounen vun der Academy, déi eng war sou definitiv z’erwaarden, vu dass Forgetting Sarah Marshall net onbedéngt deen Hit war, déi aner war e grousse Schock, vu dass The Wrestler dach e beléifte Film ass, an de Boss souguer schon en Oscar an eng weider Nominéirung fir sech beasproche kann. Net ze schwätzen dovunner, dass en e Golden Globe fir d’nämlecht Lidd krut. Wat déi fënnef Lidder verbënnt, ass, dass se all eppes wierklech zum Film bäisteieren, oder wéi am Fall vu läschterem e wonnerschéine Résumé dovunner iwwert den Schlusscredits zitt.

An domadder net berücksichtegt hunn ech dat woerscheinlech bekannteste Filmlidd vum Joer: “Another Way to Die” vum Jack White an Alicia Keys, aus Quantum of Solace. Dest aus zwee Grënn: éischtens hunn ech de Film net mol gesinn, zweetens fannen ech et net sou genial, wéi een et vun zwee sou immense Muséker erwaarde kéint. Och knapp gescheitert ass méng Léift fir Poppuupsmusék an “The Call” vum Regina Spektor aus The Chronicles of Narnia: Prince Caspian.

An domadder en Héich op déi 5 Nominéierter:

FORGETTING SARAH MARSHALL: “Dracula’s Lament” vum Jason Segel

Click here to view the embedded video.

SLUMDOG MILLIONAIRE: “Jai Ho” vum A.R. Rahman

Click here to view the embedded video.

SLUMDOG MILLIONAIRE: “O… Saya” vum A.R. Rahman an M.I.A.

Click here to view the embedded video.

WALL·E: “Down to Earth” vum Peter Gabriel

Click here to view the embedded video.

THE WRESTLER: “The Wrestler” vum Bruce Springsteen

Click here to view the embedded video.

Dag 1: E Mëttwoch um 15 vir 2 ass d’Rees ze Eechternoach op der Gare lassgaang, am Bus fir an d’Stad huet sech dunn den Tun zou mer gesellt, während mer de Joki an der Stad op der Gare getraff hunn. De Joki huet sech (am Endeffekt awer net) ausräichend mat Zigaretten ausgestatt, déi zwee hunn eng läscht gefëmmt a mer hunn eis um 15 op 3 an den Zuch bewegt, deen eis sollt op Liers bréngen. No 3 Stonne Fuert, an méi wéi engem domme Commentaire vum Joki, si mer dunn och ze Liers ukomm, mee d’Dieren vum Zuch sinn net opgaang, a sou si mer dunn mam Zuch an de Schapp gefuer. Do huet eis dunn en éier manner frëndleche belsche Schaffner entdeckt a gefrot wat mer nach a séngem Zuch verluer hätten. Nodeem mer en iwwert de Problem opgeklärt hunn, huet en eis dunn awer bewisen, dass d’Dieren wuel opgaang sinn – nodeem en se opgespaart huet a sot: “Mais elle s’ouvre!”

Eise Reesplang, war dunn bëssen duercheneen, mer souzen eng hallew Stonn am Zuch, bevir deen zréck op Liers gefuer ass, an dunn eng 3/4 Stonn ze Liers, bis dass mer den Zuch op Hasselt kruten. An ganz éierlech: Liers ass wuel dat ellensten, gottverloossente Kaff op der Welt. Et ass méi elle wéi Léck! Jo, du si mer op Hasselt gefuer, hunn eist Zelt opgeriicht, a pünktlech wéi mer fäerdeg waren huet et ugefaang ze reenen, wouropshin mir e Béier drénke waren an op dem Wee dohin eis Kollege, de Pit, de Jeff an de Vincent getraff hunn, déi quasi 50 Meter vun eis fort hiert Zelt opgeschlon haten. Alles an allem also e gelongenen éischten Dag.

Dag 2: Um 8 Auer opgestan fir duschen ze gon (da pennt nach all Sau, an et kënnt ee séier drun), um 11Auer op de Site. Den éischte Concert, dee mer gekuckt hunn war de Seasick Steve (7), eng One-Man Band aus Mississipi, deen richteg schéin ageheizt huet, mat séngem Folkblues. Nodeem s mer dunn eppes giess haten, si mer Bonde do Role (8) kucke gaang, eng Grupp aus Brasilien, déi aus engem DJ, deen alles samplet, an engem Jong an enger Damm besteet, déi Saachen op Portugiesesch an de Mikro blären. Et war de Glanz. Dono war Gogol Bordello (4-5) un der Rei, déi de Musikexpress ganz sympathesch als Balkanpop bezeechent, naja, ech gi se éier net méi kucken. Als néchst an eisem volle Programm waren d’Eagles of Death Metal (7), bei deene mer eis ganz no vir bewegt hunn, ouni an d’Pogogetümmel ranzekommen. Se hunn anstänneg gerockt, mir hu brav matgema, wat den Jesse Hughes vun eis gefuerdert huet, a sinn awer net op d’Lijhe ragefall, dass en nëmmen nach 1 Lidd spillen dierft, mee der awer nach 3 spille géif, well en ëmmerhin nach 12 Minutten Zäit hat.

Duerno ware mer Rilo Kiley (5-6) kucken, wat iergendwéi langweileg war, obwuel d’Musék dach ganz gutt ass. Bei den Editors (7-8) ass du keng wierklech gutt Ambiance am Publikum opkomm, obwuel se all hier Hits perfekt gespillt hunn an den Tom Smith alles gemaach huet, fir Stëmmung ze bréngen. Leider huet et net geklappt, mee trotzdem hunn ech mech ameséiert. I’m from Barcelona (8-9) géif ech als éichten Highlight vum Festival bezeechnen, well se eng immens Show ofgeliwwert hunn, mat Loftballonen a Konfetti, déi genial dozou gepasst hunn. Kee Witz. Duerno si mer iergendwéi bei Hayseed Dixie (2-3) geland, an déi ware su schäiss, wéi se kléngen. Mir wier léiwer se wiere mer haut nach sou onbekannt, wéi se mer bis du waren. Du ware mer kuerz den Dizzee Rascall (8) kucken, mee just fir 2-3 Lidder, well déi aner bei de Stooges wollte wäit vir stoen. Wat den beschte britesche Rapper an deenen 10 Minuten awer bruecht huet, däerf een ouni Zweifel als enorm bezeechnen. Nach kuerz virum Iggy dunn e Lidd vum Jamie T (7-8) lauschtren, dee grad zoufällegerweis “If you’ve got the money” gespillt huet, wouzou ech natierleh matgesong hunn.

An du war et su wäit: d’Stooges (8-9) hu gespillt, an den Iggy Pop ass obwuel en ural ass, nach ëmmer voller Power. Insgesamt war de Concert saugutt, mee wat soll een och aneschteres vun enger Living Legend erwaarden dierfen. Dunn hunn ech mech op de Wee gema, fir d’M.I.A. (9) kucken ze goen an dat huet d’Bühn zum Brenne bruecht, an deem s et all séng Hits gespillt huet, inklusiv engem Cover vun “Where is my mind?” vun de Pixies. Grandios. Den Devendra Banhart (4) konnt mech du just enttäuschen, mee e war och einfach zimmlech öd. Öd wéilt ech och gäer behaapten, dass d’Kaiser Chiefs (2) gewiescht wieren, mee zum Katzen trëfft et éischter. Déi Band ka guer näicht. Vu dass mer schon zimmlech midd waren, hunn den Tun an ech, déi als eenzeg vun eis 6 et nach bis zu den Chiefs gepackt hunn, Low (6) net fäerdeg gekuckt, well mer soss ageschlof wieren a sinn Digitalism (7) kucke gaang, déi d’Dance Hall gerockt hunn, bevir mer bei Basement Jaxx (8) aus dem Hallefschlof gerappt gi sinn. Déi hunn en iwwerzeegenden Ofschloss fir den éischten Dag vum Festival besuergt, an all hier Hits gespillt. Et war tiptop, mee weider net der Ried wäert.

Dag 3: Den drëtten Dag hunn ech mat de wonnerschéinen DeVotchKa (8) ugefaang, déi d’Leit vum Little Miss Sunshine Soundtrack kennen dierften. Leider hu se “Till the End of Time” net gespillt. Als néchst war ech dunn The Rifles (7) kucken, déi eng zolitt Aarbecht ofgeliwwert hunn, mee méi och net. Dono hunn The View (7-8) zimmlech gerockt, mee vu dass ech zimmlech freckt war, souz ech just baussent dem Zelt a krut net alles mat. Dono war ech d’Beatsteaks (8) kucken, déi wéi ëmmer fir saugutt Stëmmung gesuergt hunn. Den Usoer konnt sech allerdéngs eng Uspillung op déi zwee Kricher net verknäifen. An du wor dat néchst Highlight drun, de Badly Drawn Boy (8-9) deen während dem Concert permanent zimmlech ugepisst gewierkt huet an um Ufank net richteg a Fuert komm ass, obwuel en mat “Everybody’s Stalking” direkt e richtege Kracher am Programm hat. Mee déi läscht fënnef Lidder (“The Shining”, “All Possibilities”, “A Minor Incident”, “Once Around the Block” an “Silent Sigh”) hunn alles zu engem gudde wende geloss. Virum läschte Lidd sot den Damon Gough dunn: “We should have played longer if respect was payed where it’s due” an du war och jidderengem kloer woufir e sou schlecht drop war.

Dunn hunn The Hives (8-9) an all hirer Routine an Hybris d’Main Stage zum Kache bruecht mat Sprëch wéi “According to Belgian law, The Hives are only allowed to play one more song, because otherwise your head might explode because of this great rock’n'roll music.” Als néchst ware mer du kuerz an d’Technozelt den James Holden (7) kucken, dee gutt elektronesch Musék gemaach huet, mee wann een net a Stëmmung ass, bréngt dat o näicht. No enger längerer Concertspaus, vu bal 2 Stonne si mer dunn Sophia (5) kucke gaang, déi mech fiirchterlech gelangweilt hunn. ‘t ass sécher keng schlecht Musék, mee ech verstinn net firwat d’Leit alles wat lues an driipseg ass, als genial ugesinn.

An du koum de beschte Concert vum Festival: Arcade Fire (10 mat Stärecher a knätschegem Feierwierk). D’Musék war elektriséirend, den Optrëtt perfekt astudéiert an iwwerzeegend, einfach nëmme brillant. Wann et eppes get wat mir d’Sprooch verschléit, da muss et wierklech eppes besonneges sinn.

Dinosaur Jr. (6-7) waren dono Dinosaur Jr., dat heescht eng Band mat däer ech net vill ufänke kann, mee ganz okay. An d’Smashing Pumpkins (7) waren enttäuschend. Se hu vun hire fënnef Lidder déi se ménger Meenung no op all Concert spille missten nëmmen zwee gespillt (“Tonight, Tonight”, “Bullet with Butterfly Wings”) a soss och näicht wierklech aussergewéinleches bruecht. Vläicht hu se awer och, wéi de Pit sot, just drënner gelidden, dass se Arcade Fire net d’Waasser reeche konnten, a mer nach sou am Bann vun den 10 Dammen an Hären aus Kanada waren.

Dag 4 a 5 iergendwann.

Ech hunn zwar nach ëmmer keen Ticket, mee dat kréie mer o nach hin. Wat ech haut maache wëll, ass einfach méng Highlights op déi ech mech am meeschte freeën, ze weisen. An dat – wéi sollt et anescht sinn – mat Hëllef vu Youtube-Videoen.

Do wieren éischtens d’Editors (16/08/17:05/Main Stage). D’Editors hunn ech kenne geléiert, wéi ech am Winamp den NME Radio gescrobblet hunn. Dat wonnerbart Lidd “All Sparks” hat et mer direkt ugedon, a kuerz drop war ech hin a weg, wéi ech “Bullets” a “Munich” héiren hunn. Dofir war ech mer dunn och hire saustaarken Album “The Back Room” sichen. Hiert neiste Wierk “An End Has a Start” ass säit puer Wochen dobaussen, an och wann ech et leider na net besëtzen sou iwwerzeegt mech dach déi éischt Single “Smokers Outside the Hospital Doors” voll a ganz. D’Editors sinn ëmmer su traureg düster an drängen trotzdem an d’Extatescht (wat e Saz), kléngen wéi Interpol gekräizt mat Coldplay an erreechen en bal identeschen Niveau. An dann kléngt dem Tom Smith séng Stëmm o nach wéi déi vum Ian Curtis (Joy Division).

Click here to view the embedded video.

Dann wier do natierlech d’M.I.A. (16/08/21:40 Dance Hall), wat wierklech kee Schwäin a Lëtzebuerg ausser dem Fede a mir appréciéiert, mee awer extrem talentéiert ass. Him säi Grime ass sou rëffeg cool, dass ech mech scho beim Tippen bal net akréien. “Bucky Done Gun” ass sou en asozialt Lidd, mee ech fannen et trotzdem immens. Mee déi Opnahm hei ass schäiss, well d’Tounqualitéit net gutt ass. Hoffentlech ass se ze Hasselt besser.

Click here to view the embedded video.

Dann kënnt och schon mäin allergréissten Highlight vum Weekend: de Badly Drawn Boy (17/08/18:10 Marquee Stage). De Mann mat der Mutz ass sou en talentéierten Singer/Songwriter, dass en et definitiv mam leider verstuerwenen Elliott Smith ophuele kann. Ech verléiren awer net zevill Wierder, well en nach a ménger Top 250 virkënnt. Dofir einfach säi wonnerbare Video zu “Once Around the Block”.

Click here to view the embedded video.

Dann kommen natierlech Arcade Fire (17/08/22:25 Main Stage), op déi ech wierklech gespaant sinn, well ech mech froen op hir Musék op däer rieseger Bühn funktionnéiert. Ech hoffen et op jidfer Fall. Fir d’éischte Kéier op de Goût vun der Band sinn ech komm, an deem ech mer einfach sou d’CD bei Amazon bestallt hunn, ouni je eppes virdrun vun hinnen héiren ze hunn. An ech hunn riicht an d’Schwaarzt getraff, well hier melodesch Geniesträicher nach an d’Musékgeschicht wäerten agoen. Hei spillen se “Neon Bible” live an engem Lift.

Click here to view the embedded video.

De läschten Dag waarden dann direkt véier grouss Saachen op mech. Fir d’éischt The Shins (18/08/15:15 Marquee Stage), déi all Indieschlampe op mannst aus “Garden State” bekannt sinn dierften. Dann de Mike Skinner alias The Streets (18/08/15:55 Main Stage), deen de coolste Rapper op der Welt ass. Dann déi sensationell Justice (18/08/20:20 Dance Hall) aus Frankräich, déi mech ëmmer vu Freed zum Laachen an Danzen bréngen. An als gudden Ofschloss schließlech Sonic Youth (18/08/22:40 Marquee Stage), déi nach emol fir ordentleche Kaméidi suergen. Hei dann e Liveoptrëtt vun de Shins (“Caring is creepy”), d’Videoen zu “Fit but you know it” vun The Streets, respektiv “D.A.N.C.E.” vun Justice a schließlech e Liveoptrëtt vun “Drunken Butterfly” vun Sonic Youth.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

#225 Adriano Celentano – Azzurro
E bëssen internationale Flair soll méng Lëscht jo och hunn, an do trëfft et sech net schlecht, dass et den Adriano Celentano get. Well dat Lidd ass lëschteg, peppeg an ech kann et matsangen. Dat ass ëmmer gutt.

#224 Janis Joplin – Piece of my heart
E gudden, ale “Wunderbare Jahre”-Klassiker. Iergendwéi kann ech mech net vun däer Serie trennen, obwuel se scho laang net méi leeft. An och déi Musék verfollegt mech, obwuel ech se eigentlech nie lauschteren.

#223 The Avalanches – Since I Left You
Ech mengen, dee Video ass einfach e Klassiker, a wann d’Musék dozou schlecht wier, hätt ech en wuel nie bis zum Schluss gekuckt. Mee dat Lidd war effektiv mäi Lieblingslidd deemols (viru laanger, laanger Zäit).

#222 The Eagles – Hotel California
Ech kréien et net op d’Rei, wat all Mënsch mat deem Lidd huet. Ech fannen et jo och net schlecht, mee ass et wierklech sou grandios? Fir mech ass et duerchschnëttlechen 60s Rock, mee awer gutt genug fir a méng Lëscht.

#221 Yeah Yeah Yeahs – Maps
Dat Lidd huet eng magesch Wierkung op mech, et verzaubert mech all Kéiers. Et ass rem su e Lidd, wat een hypnotiséiert mat der Widderhuelung vu sénger Aussoo “They don’t love you like I love you”. Onvergiesslech, wéi ech am Pukkelpop mam Marie am Reen do stoung, Fritten z’iessen an der immenser Performance vun de Yeah Yeah Yeahs nogelauschtert hunn.

#220 Manic Street Preachers – If You Tolerate This Your Children Will Be Next
Iergendwéi sinn d’Manic Street Preachers um Kontinent net wierklech bekannt, oder? Dobäi sinn et op der Insel zimmlech grouss Stars, wann ech hir Verkafszuelen kucken. Dëst Lidd ass wahrscheinlech hiert bekanntst an och bescht. An e bësse Sozialkritik hu mer jo alleguerte gäer.

#219 The Beatles – Ticket to ride
Majo, ne. Et kommen der nach genug.

#218 The Streets – Fit but you know it
Ofgesinn dovunner, dass ech de Mike Skinner absolut genial fannen, séng Aussprooch nach méi, an d’Zeil “maybe even 9 and a half in four beers time” am allerbeschten, ass et virun allem de Film “Notes on a scandal”, dee mech dozou bewegt huet fir dëst Lidd an d’Lëscht opzehuelen. Erklärung: de 15jährege Jong mat deem d’Cate Blanchett grad geschlof huet, seet zu him: “You are really fit” an hatt äntwert: “but my gosh don’t I just know it”.

#217 M.I.A. – Galang
Fir e bëssen beim Grime ze bleiwen, gi mer da lo op d’M.I.A. iwwer. Déi jonk Joffer rappt mech mat séngen absolut éierlechen, komeschen Texter an der nach méi komescher Musék einfach vum Hocker. Dofir wënschen ech mer, dass et och vläicht mol an engem Radio gespillt géif ginn. Mee deen Dag fänke wahrscheinlech Fësch un ze fléien.

#216 The Cure – Close to me
Dat Lidd ass eigentlech sou banal, mee et huet sou en niedleche Charme. Eent vun den Highlights vun The Cure hierer net grad sou düsterer Phase.

#215 The Righteous Brothers – Unchained Melody
Ech soen nëmmen “Wunderbare Jahre” a soss näicht.

#214 The Strokes – Someday
Kaméidi aller éischter Klass. Ech sinn net méi grad sou e grousse Fan vun de Strokes wéi nach vrun e puer Joer, mee hey “Is this it” ass e grandiosen Album.

#213 Advanced Chemistry – Fremd im eigenen Land
Ech fannen d’Fantastische Vier zwar cool, mee Advanced Chemistry sinn awer d’Pappen vum däitschen HipHop.

#212 Green Day – Good riddance
Ech si kee Fan vu Green Day, mee dat Lidd ass einfach schéin, sou einfach wéi et ass.

#211 IAM – Dangereux
Aus dem beschten europäeschen HipHop-Album, deen et get, dat coolste Lidd, wat IAM ze bidden hunn. Freck, wat sinn ech op VIIe dorobber abgaang.

#210 Maxïmo Park – Apply some pressure
Säit Franz Ferdinand an The Libertines, menge jo all d’Musékjournalisten all nei britesch Band wier “the next big thing”. Wann ech also lo d’Aarbecht vun all den “next big things” ukucken, da stellen ech fest, dass Maxïmo Park, obschon ech um Ufank Zweifel hat, no hirem zweeten Album konfirméiert hunn, dass se déi bescht jonk britesch Band sinn (déi nach existéiert).

#209 Simon & Garfunkel – Bridge over troubled water
Ganz grousse Kino. Wa mer dat Zitat aus “Almost Famous” géif afalen, géif ech et lo schreiwen. Et war iergendeppes mat “poetry”.

#208 Johnny Cash – I Walk the Line
Ech war schon als Kand e Fan vum Johnny Cash, mee zemols de Film huet mer en rem méi no bruecht. An “I Walk the Line” ass e grandiost Lidd.

#207 Interpol – NYC
Interpol sinn an Amerika, wat Maxïmo Park a UK sinn: déi bescht vum neie Joerdausend. Dëst Lidd, benannt no hirer Heemechtstad, fënnt sech op hirem éischten Album an bestëcht duerch séng calm, mee awer iergendwéi sphäresch Ausstrahlung.

#206 The Troggs – Wild Thing
Eigentlech ass dat Lidd jo zimmlech prolleg, mee ech hat als Kand ëmmer de Film “Die Indianer von Cleveland” mam Charlie Sheen gäer, an dofir och d’Lidd.

#205 Cornershop – Brimful of Asha
Hach, eent vu méngen éischte Lidder op MTV. Ech vergiessen de Video nie, well e sou schéi faarweg ass.

#204 Freundeskreis – Mit dir
Am Benjamin v. Stuckrad-Barre séngem “Remix 2″ get et eng fiktiv Szen an däer d’Richterin Barbara Salesch mengen ech dat Lidd als “Geiles Lied” bezeechent (ech kucken et lo net no). Mee op jidfer Fall hat se recht. An et ass jo och schéin, dass bei den Opnahmen zum Lidd de Max Herre an d’Joy Denalane sech fonnt hunn.

#203 Bob Dylan – The Times they are a-changin’
De Bob ass mäin Idol, ech hunn e souguer am Premièresexamen zitéiert. Ech hätt och gäer säin Talent a séng Krauselen.

#202 Indochine – Trois nuits par semaine
Dat ass mäi vollen Eescht.  Mir gefällt dat Lidd saugutt, mee et wier awer wierklech ze penibel fir et nach méi wäit no vir an d’Lëscht ze setzen.

#201 Prince – Purple Rain
cf. #202