Antichrist (Lars von Trier)
De Lars von Trier ass vläicht mëll, mä grad esou genial – an ech sinn em onendlech dankbar dofir, dass e mer d’Méiglechkeet gëtt de Begrëff tour de force ze benotzen. Well dat ass dësen Film, deen gläichzäiteg déi schéinsten an zerstéierendste Biller vum Joer liwwert.
500 Days of Summer (****)
Säit e puer Joer hunn ech schon en heemleche Crush wat d’Zooey Deschanel betrëfft, dat läit wahrscheinlech och dorunner, dass et meeschtens getypecast gëtt, an déi Zort Dramgirl ouni wierklech Substanz a ville Filmer anhëllt. Sou och hei, mä egal wéi negativ dat kléngt, de Film ass brillant. D’duerchschnëttlech Performance vum Deschanel zesumme mam Joseph Gordon-Levitt senger immenser schauspillerescher Leeschtung sinn d’perfekt Mëttel fir dat clevert a wonnerbart Dréibuch iwwert eng Koppel där hir Bezéiung net funktionnéiert zum Liewen ze bréngen. Dëst zesummen mat der schier perfekter Regie vum Marc Webb mécht aus (500) Days of Summer de perfekte Film fir de Summer. Ech géif bal soen, et wier déi innovativsten Rom-Com zënter Annie Hall, mä noolt mech net dorop fest.
Ech kommen grad aus der UK Première vum Lars Von Trier sengem Antichrist. Filmer reviewen ass zwar dem Chris säin Terrain – mee als Frénd vum Lars Von Trier huelen ech mer dat Recht elo mol raus.
De Film ass optesch immens uspriechend gemaach. Dat ass virun allem dem Anthony Dod Mantle seng Schold, den Cinématograh vum Film (an Slumdog Millionaire, Festen, 28 Days Later) dien och uwiesend wor. Gedréint ass de Film ob enger Phantom HD Highspeed Kamera, déi am 2k Modus ca. 1000 Biller pro Sekonn dréiht. Dat gouf onmoosseg beandrockend fir d’Sexszenen um Ufank geholl, déi duerch den Highspeedeffekt eng Eleganz kritt hun, zesummen mat der Musek, déi soss kaum gesin gouf. Dat gesäit een doran, dat d’Haut douce Wellen werft, wann een se upeekt oder Waasserdrepsen an der Dusch komplett plastesch wierken. Deen aaneren Deel gouf mat 2 RED ONE Kameras gedréiht, wat, obwuel d’RED ONE schon eng Zäit um Marché ass, dat ganzt awer relativ interessant mecht. Zooms am Film goufen net mat der Kamera gemaach, mee digital. D’Auswahl vun de Biller ass fantastesch, déi visuell Effekter clever gesaat.
Clever gesaat ass och de Sound, dien wéi d’Fauscht ob d’Aan passt. De Sound ennerstëtzt déi ganz Atmosphär vun der Angscht an Ongwessheet.
Vum Inhalt hier kann een doriwwer Bicher schreiwen. Et fänkt un bei Hellefslosegkeet, Identitéit vu Fraen bis zu Foltermethouden aus dem Mettelalter. E porträitéiert déi Helleflosegkeet vun engem Mann vis-a-vis vu senger Fraa, déi psychologesch um Enn ass, an hien – Psychotherapeut – net capabel hier ze hellefen. Am Publikum hu Leit gesot, de Film wier misogen. En ass bestëmmt net fir Emanzen, mee de Film ass awer net Fraenfeindlech. En deckt e riesegt Spektrum oof. En schneid dat awer net nemmen un, mee geet oft ganz wäit. Wat dése Film natierlech speziell mécht, ass de Fakt dass en immens grafesch ass. Ech hun nach kee Film gesin dien grafesch esou brutal an verstéirend ass, wéi den Antichrist. Oofgesin von den echten, expliziten Sexszenen. Firwat en dat mécht ka verschidden Grénn hun. Engersäits packt den Von Trier et sou, e Kinopublikum wat gewinnt ass 3-5 Filmer den Daag ze kucken, rem obzemaan fir den Horror am Film. Doduerch dat d’Grenzen vum Bekannten gebrach gin, gin d’Leit vläit méi empfänglech. Aanerersäits awer: Firwat net? Firwat soll desen Film, dien am Lars Von Trier sengem Kapp entstaanen ass, iergendwelch Rücksicht ob aaner Leit huelen. E wier bal net um EIFF gelaaf, well en vum briteschen Filmrood laang net zougelooss gouf, mee firwat net? Et ass wichteg a gudd dat en (ausser an Dänemark a Schweden) réicht ab 18 ass, well ech schlofen den Owend och net roueg. Mee dovunner mol oofgesin, wann dat d’Story ass, soll se och sou gewissen gin.
Den Antichrist ass a mengen Aen staark, an ech wier baal gaangen well ech zevill gefaart hun. Ech kann awer verstoen, wann een net frou domat ass. Mee ech wees net, ob en Leit ka kaal loossen.
