D’Geschicht ass eigentlech ganz einfach: de Mr. Fox fillt sech onwuel a sengem Lach, a wëll plënneren. Dat mécht en dann och, a vun do un geet net nëmmen fir hien, mä och fir seng reschtlech Déierefrënn alles schief. D’Déieren verléieren hiert Doheem, de Mr. Fox säi Schwanz, an den Ash, säi Jong, verléiert de Glawen u sech selwer. Et läit also un engem clevere Fuuss fir déi ganz Situatioun nees ze kitten – an dat ongeféier dräi bis véier mol.

Och wann ech net zu deenen Anderson-Skeptiker gehéieren, sou sinn ech awer ee vun de Leit, déi denken, dass seng Filmer zënter Rushmore op mannst previsibel gi sinn, an och un Humor verluer hunn (wat natierlech net bedeit, dass The Royal Tenenbaums net awer säi Meeschterwierk ass). Fantastic Mr. Fox dogéint ass rëm e Fest vun enger witzeger Szen no der anerer, an et fällt engem schwéier am vum Jason Schwartzman synchroniséierten Ash, net de Max Fischer rëm ze erkennen. D’Pointe komme mat absoluter Präzisioun, an och déi gutt Szenen, déi ee scho vum Trailer kennt, bleiwen absolut originell.

Zur Originalitéit vum Film dréit net nëmmen d’immenst Dréibuch, mä natierlech och d’Method vum Film bäi, an där sech de Wes Anderson komplett opgoe léisst. Dës Zort Stop-Motion huet ee well laang net méi gesinn. Ouni vill visuell Hëllefsmëttel wéi a Coraline zum Beispill beschränkt d’Animatioun sech hei bal ausschliesslech op d’Handaarbecht – an dat dréit seng Friichten. Wann de Film sou och eigentlech op eng traditionell an ustrengend Aart a Weis gedréit gouf, sou ass dat Ganzt gemëscht mam typeschen Stil vum Wes Anderson einfach nëmme wonnerbar ze kucken. D’Léift zum Detail, déi de Wes Anderson rëm eng Kéier weist ass phänomenal, dat geet vum iMac am Badger sengem Büro, iwwer d’Bill Murray an Owen Wilson Figuren, déi ee fir ongeféier 2-3 Sekonnen erkenne kann bis hin zu der Ballad aus dem Robin Hood vun Disney, déi onbemierkt am Hannergrond leeft.

A wa mer scho bei der Musek sinn, sou muss gesot sinn, dass den Alexandre Desplat mat dëser ongewéinlecher Musek fir hien, sech rëm eng Kéier als de beschte Komponist vun eiser Zäit bestätegt. Dëst ass well schon de fënnefte Film dëst Joer an deem seng Musek ze bewonneren ass, an et ass alt nees e Genoss. Mä dat verwonnert och wéineg, well am Fantastic Mr. Fox kritt ee kaum eng Zäit fir sech z’erblosen, an d’Musek spigelt dat rëm. An am Endeffekt ass et och normal, well et si jo eigentlech wëll Déieren, déi d’Haaptrollen am Film anhuelen – déi schénge keng Rou ze kennen, och wann déi epeschsten Szen vum Film de geneeë Géigendeel ze weise schéngt. (Ech verroden näischt.)

(A virun deem sech ee beschwéiert, dass d’Déieren amerikanesch Accenten hunn an enger englescher Geschicht, denkt nach emol ganz gutt driwwer no.)

Bewertung: ****/****

PS: E Méindeg, meng alljährlech Filmvirschau, mat den 10 meeschterwaartete Filmer vum Joer.

Click here to view the embedded video.

Dräi Bridder, den Francis (Owen Wilson), den Jack (Jason Schwartzman) an de Peter (Adrien Brody) wëllen op engem spirituellen Trip duerch Indien am Zug “The Darjeeling Limited” rem zouenee fannen, nodeem se sech ee Joer laang net méi gesinn hunn. Déi dräi trauen sech net, an hu genug eege Problemer, dass se net o nach missten déi vun engem anere matdroen. A sou begi se sech also op en Tour an Indien mam Ziel hier Mamm ze fannen, op deem (natierlech) net alles sou leeft, wéi geplangt.

D’Geschicht ass ganz intressant, witzeg an entwéckelt super Personnagen, mee et gëtt een d’Gefill net lass, dass iergendeppes feelt. Iergendee klengt Detail stëmmt net an verréckt doduerch dat ganzt Bild vum Film. Vläicht läit et dorunner, dass d’Geschicht ganz vill (ménger Meenung no ongewollt) Parallelen zu “Little Miss Sunshine” opweist, déi zwar flott sinn, mee awer och dem Wes Anderson sénger Geschicht séng Grenzen opweist. De Film ass ganz gutt, mee kënnt net un den Niveau vu “Little Miss Sunshine” run. Munch Szenen sinn awer sou staark (zum Beispill de Schluss), dass een am Fong liicht iwwer d’Schwächte wegkucke kann.

Ëmmer rem erstaunlech ass dem Wes Anderson séng Metaphorik. Sou schleefen déi dräi Bridder während dem ganze Film d’al Valissen vun hierem verstuerwene Papp mat sech, se kënne sech net vum Vergaangene léisen. Eng weider Schwächt, wann een se dann als sollech gesi wëll, ass dowéinst de Fait, dass een sou munches am Film a punkto Metaphorik net verstoe géif, wann een “Hotel Chevalier” net gesinn hätt. Vill vum Witz, a vum Jason Schwartzman séngem Personnage géifen doduercher verluer goen. Mee vu dass de Kuerzfilm prinzipiell virum Haaptfilm gewise gëtt, ass déi Schwächt och scho rem ze vergiessen. (Dat ass eigentlech just en Tipp fir déi, déi en net an de Kino kucke ginn, an op DVD kafen/léinen. Fir d’éischt “Hotel Chevalier” kucken!)

Dat wat een net bestreide kann, ass dass et dem Wes Anderson, mat séngem ganz perséinleche Stil vu Kameraféirung a sénger exzentrescher Art Direction geléngt wonnerschéi Kulissen ze schafen. “The Darjeeling Limited” ass wéi dem Wes Anderson séng méi al Filmer visuell komplett duerchduecht, keen Detail gëtt dem Zoufall iwwerlooss an d’Bild ass einfach nëmme wonnerschéin a voller Saachen, déi et z’entdecke gëlt. Natierlech ass et hëllefräich, dass déi indesch Kultur eng zimmlech verspillten Opfaassung vun der Notzung vu Faarwen huet entgéint der typesch chrëschtlech/europäescher Askese.

Och aus de Schauspiller hëlt de Wes Anderson en Optimum raus. Ech verstinn nie firwat kee vun de Schauspiller fir hier Rollen a sénge Filmer fir Präisser nominéiert ginn. Den Adrien Brody ass wahrscheinlech dee stärkste vun deenen dräi Bridder. Hee brilléiert a sénger Roll a kënnt bal un de Richie Tenenbaum vum Luke Wilson run, wat fir mech nach ëmmer déi beschte Leeschtung bis elo an engem Anderson-Film ass. Den Owen Wilson bréngt business as usual, mee wéi ëmmer wann en an engem usprochsvolle Film matwierkt, erkennt ee séng schauspilleresch Qualitéiten. Mee et gëtt eng Szen mat em, wou engem wierklech den Otem stockt, net wéinst sénger schauspillerescher Prestatioun, mee wéinst deem wat en ze soen huet. (Ech verroden näicht, selwer erliewen.) Den Jason Schwartzman anerersäits bréngt déi beschte Leeschtung, déi ech bis haut vun em gesinn hunn. Säi Personnage ass de verbannende Charakter vun der Geschicht, a sou dréit en eng enorm wichteg Roll, déi em absolut net iwwert de Kapp wiisst.

Alles an allem ass “The Darjeeling Limited” e Film mat Schwächten, deen awer jidderengem, deen eppes mam Wes Anderson ufänke kann, gefale misst. Wahrscheinlech ass et e Film, deen een em puer Mol gesi muss, fir wierklech ranzekommen, well den Anderson einfach vill schéi Biller mat anere gudden Iddie verkneppt an dofir vläicht iwwert säin Ziel erausschéisst. Mir huet et gefall.

Bewertung: *** 1/2 / ****

De Film, deen virun dem Wes Anderson séngem neieste long métrage “The Darjeeling Limited” (Kritik dovunner kënnt méi spéit, muss de Film jo sacke loossen) ass séng Suen op jidfer Fall wäert. Et ass net vill, wat dra geschitt. Alles wat mer hunn, ass d’Renconter vun enger fréierer Koppel (Portman an Jason Schwartzman) an engem Paräiser Hotel, respektiv d’Virbereedung vum männleche Personnage dorobber. Dat ganzt ass witzeg, mee wéi beim Anderson üblech gläichzäiteg och batter traureg. Den eenzege wierklechen Dialog, dee mer kréien, deet eis laachen, mee gëtt eis awer den Abléck an eng onwahrscheinlech verletzte Séil, déi den ëmmer zimmlech driipsegen Schwartzman, mat de Ronn 10 Wierder, déi e vläicht schwätzt, méi wéi iwwerzeegend duerstellt.

Visuell ass de Wes Anderson séngem Stil trei bliwwen, a bitt e faarwefrout Bild, an deem näicht dem Zoufall iwwerlooss ass. Insgesamt erzielt de Film net vill. Mer wëssen net, wat virdru geschitt ass, mer wëssen net, wat kënnt (äusser natierlech et huet een “The Darjeeling Limited” virdru gesinn), mee et fillt een trotzdem mam Jason Schwartzman. An dat ass eng grouss Konscht a méngen Aen: dem Zuschauer an puer Minuten e Personnage no ze bréngen, an en sech als séngesgläichen firzestellen.

Kuerze Film, kuerz Kritik.

Bewertung: ***1/2 / ****