E puer Gedanken zu Inception

Wéi ech beim Chris sengem Post scho kommentéiert hunn, fannen ech dëse Film immens a ginn him ****/**** . Ech mengen net, datt et immens vill Sënn mécht, nach eng weider Kritik zum Film ze schreiwen, well ech net mengen, datt ech een dovun ofhalen oder encouragéiere wäert, de Film kucken ze goen. Ech ginn dovun aus, datt déi meescht Lieser vun dësem Blog scho säit Joere wëssen, datt dëse Film gemaach gëtt, an datt et – wéi all Film vum Christopher Nolan – e Muss fir all Kinogänger ass, alleng fir matschwätzen ze kënnen. Nuff said. Dofir just nach e puer Gedanken zum Film. . .

Wéivill dem Film seng aktuell Popularitéit vun der Popularitéit vum Regisseur a vu sengem Cast ofhänkt, weess ech net. Mä ech mengen, datt d’ Handlung vum Film esou einfach an awer uspriechend ass, datt et guer net verwonnerlech ass, datt de Film esou e grousst Publikum fënnt: e Groupe vun “Agente” kritt eng Missioun z’ erfëllen, eng extrem schwéier Missioun, si hunn och e Plang, mä bei deem Plang klappt net ëmmer alles esou wéi erwaart, an et kënnt zum Konflikt, dee bis zum Schluss vum Film muss geléist ginn. Dat Rezept funktionéiert am Kino ëmmer erëm, ech denken elo u Filmer wéi ‘Oceans Eleven’ a seng Fortsetzungen, oder och un d’ ‘James Bond’-Filmer.

Wat bei ‘Inception’ nei dobäi kënnt ass d’ Tatsaach, datt sech déi ganz Missioun an der Dramwelt vun engem anere Mënsch ofspillt, an do gesäit ee menger Meenung no, datt den Nolan e Genie ass. Leit wéi den David Lynch oder vum Charlie Kaufman wësse wéi een en Dram a senger ganzer Absurditéit op d’Leinwand bréngt: Do tauchen op emol Elementer oder Persounen aus dem Naischt op, an den Afloss vun der Aussewelt op den Dram ass – wann iwwerhaapt – schwéier z’ erkennen. Net esou beim Nolan: d’ Dreem, wann och immens fantastesch a bombastesch duergestallt, hunn immens kloer Strukturen, äiskal Regelen déi net gebrach ginn. Alles wat am Film virkënnt huet e ganz kloeren Ursprong, näischt ass dem Zoufall iwwerlooss. Dat widdersprécht zwar wahrscheinlech der Art a Weis, wéi déi meescht vun eis hir Dreem erliewen, ass awer fir en Thriller wéi deen hei noutwendeg. Falls dat anescht gemaach gi wier, hätt d’ Aktioun entweder net funktionéiert, oder et wier net dee konventionellen Thriller ginn, deen den Nolan geplangt hat.

Plot holes ginn et menger Meenung no keng, a fir d’ Handlung kënnen nozevollzéie, muss ee während der éischter Stonn vum Film op all Wuert lauschtere wat geschwat gëtt, well an där Stonn ginn d’ Regele vum Dram (an domat och déi Regelen, déi fir de Rescht vum Film gülteg sinn) erklärt. Wann een déi Spillregelen net matkritt, verléiert een de Fuedem, an et kritt een héichstens nach eenzel Deeler vun engem Puzzle mat, deen een herno net méi zesummegeluecht kritt. Et ass bestëmmt e Film, deen ee soll méi wéi eemol kucken, bei enger zweeter Kéier kann ee bestëmmt den Drama, d’ Action-Sequenzen oder déi freudianësch a jungianësch Symbolik méi appréciéieren, well een da weess wéi den Hues leeft.

Ech hunn Leit héieren, déi dem Film virgeworf hunn, et misst ee sech vill ze vill konzentréiere, fir nach iwwerhaapt eppes ze verstoen, ech dogéint fannen et grad gutt datt mol rëm ee Film am Kino ass, dee vu séngem Public verlaangt, datt en aktiv nolauschtert (- wann ee bedenkt, datt déi meescht Blockbuster haut esou opgebaut sinn, datt een nach ëmmer alles verstoe soll, wann ee während dem Film op d’Toilette geet, ass daat definitiv eng Seelenheet). Et kann een dem Film vläit virwerfen e wier iwwerlueden, oder e géif sech fir méi clever hale wéi en ass, mä ech mengen net datt dat de Fall ass. Filmer, deenen een dat vill méi kéint virwerfe sinn z.B. ‘Fight Club’, ‘The Sixth Sense’ oder ‘The Usual Suspects’ déi zum Schluss ëmmer op een absurde plot twist zeréckgräife fir nach kënne méi interessant ze wierken (wee lo domat net d’ accord ass, ka mer eng Email schreiwen). Bëlleg Tricks ginn et beim Christopher Nolan keng: Op A follecht B. B gëtt meilewäit am Viräus ugedeit. Op B follecht logescherweis C. asw. Et ass am Fong esou einfach, wéi den Nolan de Plot vun dësem Film opgebaut huet. Komplex ass just d’ Welt an där sech dës Geschicht ofspillt, an ech wäert mer eng Freed draus maachen, mer déi Welt nach e puer mol unzekucken. Den Owend zum Beispill.

Twin Peaks

Säitdem ech mam Musical “Ultima Ora” zu Iechternach fäerdeg sinn, hunn ech rëm e bessi méi Zäit fir meng absolut Lieblingsbeschäftegung: Telé kucken! Ech hunn endlech mat “True Blood” ugefaang, déi Série, vun där vill vu menge Kollege scho säit méi laangem schwärmen, an ech si begeeschtert dovun. Ech hunn déi éischt Staffel elo esou gudd wéi fäerdeggekuckt, a kucken nach gär déi zweet, virun deems ech en Artikel iwwert déi Série schreiwen, fir datt ech um neieste Stand wäert sinn.

“True Blood” huet mech -wéi sou vill Sérien- u meng Lieblingssérie erënnert, dem David Lynch säi Meeschterwierk “Twin Peaks”. Et ginn zweifellos Parallelen: d Präsenz vu Gewalt, vun Drogen, a vu paranormale Phänomener an klenge Kaff voll Leit, déi ee scho bal kéint als Hinterwäldler bezeechenen, skurill Charakteren, d Onméiglechkeet tëscht gudd a Béis kënnen ze ënnerscheeden, eng gesond Dosis vu Cliffhangeren, asw.

Mer sinn hautzudaags zimlech verwinnt. D Amerikaner produzéieren eng gudd Série no där anerer a se sinn technësch einwandfrei. Dat war nët ëmmer sou, mer hunn dat enger Entwëcklung ze verdanken déi an den 90er Joëre stattfonnt huet… ugefaange mat “Twin Peaks”! Fir d éischte Kéier haat e Regisseur d Ambitioun, d Cinematographie vun der Telé op dee selwechten Niveau wéi déi vum Kino ze hiewen.

Of gesinn dovunn, datt “Twin Peaks” fir 1990 komplett revolutionär war, haat d Série e Reiz, dee bis haut nët verluer gaang ass: Et fänkt u mat dem Intro, dem berouegenden “Twin Peaks Theme”, dem Schëld mat der Opschrëft: “Welcome to Twin Peaks / Population 51, 201″. Et ginn tatsächlech immens vill Grënn fir d Série ze kucken: den herrleche Plot, dem Special Agent Dale Cooper seng herrlech Sprëch à la “Damn good coffee!” oder “This must be the place where pies go to die!”, d “Laura Palmer Theme” bei deem et engem all Kéiers kaal de Rëck erofleeft (an daat ee während 45 Minutten ongeféier 10 Mol héiert), oder d Dramsequenzen, déi wéi gewinnt immens lynchy sinn.

Ech mengen awer datt den Haaptreiz vun “Twin Peaks” (an och vun “True Blood”) am Kontrast tëscht Onschold an Erfahrung läit, dee bei all Personnage erschreckend no beienee läit (cf. C. G. Jung: “Archetypen”). Am Laaf vun der Série empfënnt ee fir all Personnage zu gewësse Momenter en héicht Mooss u Sympathie, an zu aanere Momenter extrem vill Antipathie, an daat mecht d Série sou mënschlech.

No engem Pilotfilm an 29 Episode war op eemol Schluss. D Série gouf ofgesat, well d Zuschauerzuele staark zrëckgaang sinn. Daat haat genuch Grënn: Wann een eng Folg verpasst haat, huet een an där Folg drop sou gudd wéi näischt méi verstaan, den David Lynch gouf dozou iwwerried d Identitéit vum Mäerder ze verroden, duerno haat hien d Série zu allem Onglëck och nach fir eng laang Zäit verlooss, asw. Et koum duerno nach e Film mam Titel “Fire walk with me”, deen ech zwar fir vill besser haale wéi e vu verschiddene Kritiker gemaach gët, deen awer nët allzevill zum Mythos vun der Série bäigedroen huet. Vläicht hätt d Série hautzudaags méi laang iwwerliewt, et weess een et nët.

“Twin Peaks” ass fir mech nach ëmmer op Plaatz Nr. 1 vun alle Sérien, a vläicht esouguer dem Lynch säi beschtent Wierk iwwerhaapt.

Shot in the Back of the Head

Reader Request: 25 grouss Filmer, déi jidderee gesinn hu sollt

Iwwert eise Pianocktail Wonschphone op Facebook huet eisen treien Pianocktailfrënd Joël well fir d’zweet no enger Lëscht vu Filmer gefrot, déi een onbedéngt gesinn hu muss. Eng Kanoniséirung vun där Zort gëtt bekanntlech allsäits bedriwwen: sief et d’Imdb Top 250, déi genial Aarbecht vun They Shoot Pictures, Don’t They? oder och dat allsäits beléiftent Buch 1001 Movies You Must See Before You Die.

Mat sou enger Kanoniséirung dinn ech mech allerdéngs schwiereg. Éischtens, denken ech net, dass et e Geheimrezept gëtt fir Leit, déi wëllen hire Filmhorizont erweideren, fir dat op iergendeng Aart a Weis séier hinzekréien an deem een eng 20-50 Filmer kuckt, an da bescheed wees. Zweetens fannen ech et ëmmer e bëssen umoossend anere virzeschreiwen, wat se kucke, liesen, läuschtre sollen. Goûte si verschidden, an ënnert ménge 25 Filmer, déi ech fir de Joël ausgewielt hunn, sinn der, déi munch aneren net op déi Plaz gesat hätt an et feelen der, déi wuel soss Leit onbedéngt jidderengem recommandéire géifen.

Natierlech ginn et méi Filmer, déi jidderee gesinn hu sollt, wéi déi 25, déi ech hei opzielen. Zum engen hunn ech allerdéngs opgrond vun der Schwieregkeet vum Thema decidéiert just ee Film pro Regisseur zouzelossen. Do geet Film einfach Hand an Hand mat ménger Astellung zur Literatur: probéier villes, a wat der gefällt, kanns de dech weider drop alossen. Kee wees op en den Emir Kusturica gutt fënnt, bevir en e gesinn huet – allerdéngs sollt jidderee probéiren säin Horizont z’erweideren. De 14. Hitchcock Film ass nach ëmmer technesch brillant, mee beaflosst déng Filmkompetenz net nei, wéi et  däin alleréischte Film vum Jane Campion mecht. Dofir jidderee soll a méngen Aen probéiren vast Kino ze kucken, wann en sech dofir interesséiert, an da rauspicken wat séng Pärele sinn. Mir zum Beispill gefällt den Akira Kurosawa wéineg, dofir orientéiren ech mech anescht. D’Meenung hunn ech mer awer als éischt gebild, bevir ech decidéiert hunn aneschters weider ze kucken.

An do komme mer bei dat Anert wat d’Leit am Kapp hale mussen: éischtens ginn et bei ménge Proposen hei nach ëmmer Grënn vu perséinlecher Preferenz am A ze behalen, zweetens hunn ech probéiert net an Nischen ze denken. Kloer, “Stand by Me” ass ee vu méngen absolute Lieblingsfilmer, mee muss jiddereen e gesinn hunn? Ech gleewe kaum – et steigert d’Filmverständnis manner, wéi déi 25 Filmer hei ënnendrënner et man.

A schlussendlech hunn ech nach decidéiert nëmme Filmer bis 1999 ze berücksichtegen, vu dass ech spéider am Joer nach méi en détail op d’Filmer vun desem Joerzéngt wëll zréckkucken.
(more…)

D’Wieder mam David Lynch

Dass den David Lynch eng mat der Dänn huet, ass bekannt. Mee dat heien toppt a gewësser Hisiicht souguer nach all séng Filmer – en deegleche Wiederrapport vum David Lynch aus séngem Büro aus. Immens, immens, immens.

(Merci un de Jean-Claude fir den Tipp!)