#100 Badly Drawn Boy – A Minor Incident
En Abschiedsbréif vun enger Selbstmörderin un hiere Jong a Liddform, komponéiert fir d’Verfilmung vum Nick Hornby séngem “About a Boy”. Den Text ass (natierlech) fierchterlech bedréckend, mee sensationell gutt. D’Lidd ass einfach wonnerschéin an traureg.

#099 The Fratellis – Chelsea Dagger
Déi Glasgow-Hymn. Champions League Match 2006 am Celtic Park. Celtic spillt géint Manchester United, Schottland géint England, natierlech eng gewëss Brisanz. 90. Spillminut, et steet 0:0, de Shunsuke Nakamura trëtt zum Fräistouss un a setzt dem Edwin van der Sar de Ball an d’Kräiz. Celtic klappt United a wéiee Lidd gëtt gespillt? Genee “Chelsea Dagger” vun de Fratellis, déi säitdeem onstierwlech sinn. Just witzeg, dass sie et réicht eng Woch méi spéit gewuer gi sinn, well se sou haart virun der Telé gebläert hunn, dass se net matkruten, dass hiert Lidd gespillt ginn ass.

#098 A-Ha – Take on me
Op 3e hunn ech mol mam Thorben eng Wett gema vu wou A-Ha wieren, ech duecht se wieren aus Norwegen, heen aus Schweden. All Mënsch huet dem Thorben Recht ginn. Just Wikipedia war richtegerweis der Meenung se wieren aus Norwegen, wouduerch ech e Mini gewonn hat. Mee net dowéinst, mee wéinst der immenser, engem net méi aus dem Kapp goender Poppegkeet (jo, ech hunn dat Wuert grad erfonnt) steet dëst Lidd op Plaz 98 vu méngem Countdown.

#097 Franz Ferdinand – Take me out
Als Ursprong vun der neier Britpopwell gi Franz Ferdinand gäer bezeechend. Dat kann een als Luew, wéi och als Kritik gesinn. Mee eppes muss een hinne lossen, et geléngt hinne Meedercher a Glücksbärchis zum Danzen ze bréngen. An ech son et ëmmer rem gäer, den éischten Deel vum Lidd ass besser wéi den zweeten, an et ass eng Schan, dass et DJe gëtt déi den éischten Deel einfach wegschneiden. Dat ass dach net serieux.

#096 Gang of Four – Damaged Goods
Ha, dat kennt lo kee Schwäin, huelen ech un. Gang of Four sinn déi, déi wi Bloc Party geklong hunn, wéi et nach keng Bloc Party gouf. Alles verstan? Souzesoen si se also eng vun hieren Inspiratioune gewiescht. Immens, gell?

#095 Faithless – Insomnia
An do scheeden sech lo wuel d’Geeschter. Fir mech als bekennenden Dänzer ass “Insomnia” su ongeféier DAT elektronescht Lidd. Et kann een driwwer denke, wat ee wëll, mee ech denke jidderee muss zouginn, dass enorm vill kreativ Kraaft an deem Lidd stëcht, wat op Drogen bestëmmt den Hummer ass. Mee dat muss ech nie rausfannen. Egal Faithless top, “Insomnia” tiptop.

#094 Johnny Cash – Folsom Prison Blues
Ach jo, den Johnny Cash huet e Mann ze Reno erschoss, nëmme fir e stierwen ze gesinn. Dat son net ech, dat séngt hien. Ech fannen et just immens, dass en et séngt.

#093 The Monkees – I’m a believer
Dat ass rem sou en typescht “Life Time – The Sound of the Sixties”-Lidd, wat een als Kand ëmmer an de Reklammen op Eurosport gesinn/lauschtert huet. Rem eng Kéier, d’Lidd ass kee Konschtwierk wéi soe mer Saache vu Sigur Rós (vu dass déi jo momentan everybody’s darling sinn), mee einfach nëmme fein zum Danzen, an dobäi drénken.

#092 My Bloody Valentine – Sometimes
Lo komme mer zum Konschtwierk. “Loveless” vu My Bloody Valentine ass ee vun de beschten Alben iwwerhaapt, do gëtt et näicht ze soen. “Sometimes” ass d’Goldstéck vun deem Album a gewënnt nach u Schéinheet wann d’Sofia Coppola et mat Biller vun Tokyo ënnerleet. Sofia Coppola ass immens, My Bloody Valentine och, ech kann et net oft genug soen.

#091 U2 – Beautiful Day
Dat Lidd ass einfach eppes ganz Besonneges. All Mënsch ass glécklech wann en et héiert, denken ech. Oder? An iwwregens, dobäusse schéngt grad d’Sonn. Dat passt dach: it’s a beautiful day!

Nom Broch komme se.

#175 Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue
Dat ass e Lidd aus ménger drëtteelster CD op déi ech houfreg sinn. “Californication” ass eng gutt CD, déi éischt wierklech gutt vun den Chili Peppers, an “Scar Tissue” ass e rouegt Lidd fir wann d’Wieder sou ass, wéi lo just: also gutt.

#174 Simon & Garfunkel – Scarborough Fair/Canticle
“The Graduate” ass bekanntlech ee vu ménge Lieblingsfilmer an dëst Lidd leeft öfters, wann de Benjamin ze Berkeley ass an dem Elaine fiirchterlech op de Su geet. Opgrond vun der wonnerschéiner Melodie gefällt d’Lidd mer besonneg gutt.

#173 Wir sind Helden – Soundso
Dëst Lidd aus dem neien Album vun den Helden huet et mer wierklech ugedon, zemols wéinst der Zeil “Soundso warst du schon immer/ Genau so nur kleiner.” Mee textlech a melodesch sinn d’Helden jo souwisou… Helden, ne.

#172 Badly Drawn Boy – How?
De Mann mat der Mutz séngt “How can I give you the answers you need when all I possess is a melody?” an ech denke mer schäiss op d’Äntwerten, méi wéi déi Melodie verlaangen ech jo guer net.

#171 Bruce Springsteen – Thunder Road
Et ass lo wierklech en Zoufall, dass ech dem Badly Drawn Boy säin Idol, de Bruce Springsteen direkt virun e gesat hunn. Mee “Thunder Road” ass einfach dat beschte Lidd vum Boss, an huet sech séng (bescheiden) 171. Plaz verdéngt.

#170 Pixies – Debaser
Den Optakt vun hirem legendären Album “Doolittle” ass wéi eng Explosioun. De Frank Black blärt jo souwisou scho vill, mee et ass einfach nëmmen nach cool, wann e permanent “Debaser” blärt. D’Lidd ass vum Buñuel séngem “Un chien andalou” inspiréiert, an de Kurt Cobain huet mol behaapt d’Bassline vun “Smell Like Teen Spirit” wier op “Debaser” opgebaut. Majo dann.

#169 The Ramones – Blitzkrieg Bop
Einfach nëmme bescheuerte Schäiss.

#168 Daft Punk – Around the World
Hunn ech scho mol erwähnt, dass ech Daft Punk cool fannen? Passend zum Lidd, muss natierlech den immensen, onverständlechen mee witzegen Videoerwähnt ginn.

#167 The Strokes – Hard to explain
An drësseg Joer ginn d’Strokes wahrscheinlech sou ugesinn, wéi hautesdags The Velvet Underground an Television. Dat heescht d’Leit zielen se als Klassiker, mee als déi grouss Vedetten vun hirer Zäit dierfen se net hirhalen. D’Liewen ass heinsdo ongerecht, vu dass déi aarm Kärelen hautesdags scho vu Leit wéi de Kaiser Chiefs an de Schied gestallt ginn.

#166 The Byrds – Mr. Tambourine Man
Anscheinend hunn d’Byrds sech um Ufank geweigert d’Lidd anzespillen, well se zevill Respekt virum Bob Dylan haten. Et wier schued gewiescht, well hir Versioun, déi e bësse méi poppeg ass, wéi dem Dylan säin Original ass aus der Rock/Popgeschicht net weg ze denken.

#165 Eagle Eye Cherry – Save Tonight
Wann ech virdrun bei den Chili Peppers sot, dass et den drëtteelsten Album ass, op deen ech houfreg sinn e kaf ze hunn, dann ass “Desireless” vum Eagle Eye Cherry den eelsten. D’CD ass net brillant, mee awer gutt, an déi zwee Hits “Save Tonight” a “Falling in love again” sinn prägend Lidder fir mech als 10jähregen gewiescht.

#164 Moby – Why does my heart feel so bad?
Firwat eigentlech?

#163 Smashing Pumpkins – Tonight, tonight
Ech sinn ze enttäuscht vum Concert fir lo eppes Positives ze schreiwen.

#162 Elliott Smith – Needle in the hay
D’Selbstmordszen aus “The Royal Tenenbaums” get mat dësem Lidd ënnerluecht an dat ass et wahrscheinlech, wat mer déi Szen speziell an de Film insgesamt sou an d’Gedächtnis gespillt huet. De Richie Tenenbaum, gespillt vum Luke Wilson, ass sou en zerbriechleche Personnage, wéi all Kompositioun vum Elliott Smith och an d’Zesummespill tëscht him sénger Musék an dem Wilson séngem Schauspill suergt fir d’quasi Epescht un dëser Szen.

#161 Beck – Loser
Dass ech eng Affinitéit fir de Beck besëtzen, hunn ech, denken ech, scho mol erwähnt. Mee leider erméiglecht en et engem net onbedéngt vill vu sénge Lidder a sou eng Lëscht anzebauen. Se sinn dach ze speziell. Ausser “Loser”, dat muss dran.

#160 Madonna – Like a prayer
Ech si säit ménger Kandheet e Fan vu sénger Musék, an ech schumme mech net dofir.

#159 Buddy Holly and The Crickets – Peggy Sue
E Lidd wat no him benannt as befënnt sech op Plaz 250. Ouni heen géife mer haut net vun de Beatles schwätzen. Déi hunn hiren animaleschen Numm neemlech gewielt an Uleenung un hirem Idol séng Crickets. De gudde Jong ass mat 22 gestuerwen, an hautesdags schwätzt all Mënsch vum Elvis. Sou spillt d’Liewen engem heinsdo.

#158 Black Sabbath – Paranoid
Den Ozzy Osbourne ass e fiirchterlechen Asi, ech wees. Mee dat Lidd ass awer gutt.

#157 Blondie – Heart of Glass
Ech ka kengem Mënsch et verdenken, deen d’80er als geschmacklost Joerzéngt bezeechent, mee Blondie hat dach eppes. Dat Lidd ass eng groussaarteg Popkompositioun, mee et kritt net de Respekt, deen et verdéngt.

#156 The White Stripes – Seven Nation Army
Dat beléiftste Lidd vun der gréisster Band vun dësem Joerdausend (wann een Acclaimedmusic.net gleewe kann). Ech hunn et och ganz gäer, an ech stéire mech och net drun, dass nodeem Italien Weltmeeschter ginn ass, et fir Fussballfans zum Kult ginn ass, d’Melodie vum Lidd ze grölen.

#155 Muse – New Born
Grandiost Geklimpers zum Ufank, deen Opbau deen zur Explosioun féiert, einfach nëmmen e Genoss. Wann ech dat Lidd mat 14 rop a rof gelauschtert hunn, huet sech mäi Konsum lo ageschränkt, mee genéisse kann ech et awer nach.

#154 The Rolling Stones – Ruby Tuesday
Ass et net e schéint Lidd? Dach, ass et. Ze bewonneren och am immense Film “Children of Men”.

#153 Ben E. King – Stand by me
Dat Lidd kennt all Schwäin. Mee wee kennt den Numm Ben E. King? Déi wéinegst denken ech. Mee d’Lidd ass immens, genee sou wéi de Film mam River Phoenix, deem d’Lidd säin Numm ginn huet.

#152 The Cardigans – I need some fine wine and you need to be nicer
Vum Titel hir läit d’Lidd op Plaz 1, mee och d’Musék vu ménge léiwe Cardigans aus dem beschauleche Schweden ass wonnerbar.

#151 The Beatles – Let it be
Wat mech do rem geridden huet, dat Lidd just op 151 ze setzen wees ech net. Wann ech méng Lëscht néchst Joer opraumen kënnt et ënnert déi éischt 50, djëft. ‘t ass e Klassiker an ech muss wuel einfach dogéint pöbelen, ech Asi. Mee ganz éierlech, déi meescht Lidder vun de Beatles gehéiren dohinn.

Dag 1: E Mëttwoch um 15 vir 2 ass d’Rees ze Eechternoach op der Gare lassgaang, am Bus fir an d’Stad huet sech dunn den Tun zou mer gesellt, während mer de Joki an der Stad op der Gare getraff hunn. De Joki huet sech (am Endeffekt awer net) ausräichend mat Zigaretten ausgestatt, déi zwee hunn eng läscht gefëmmt a mer hunn eis um 15 op 3 an den Zuch bewegt, deen eis sollt op Liers bréngen. No 3 Stonne Fuert, an méi wéi engem domme Commentaire vum Joki, si mer dunn och ze Liers ukomm, mee d’Dieren vum Zuch sinn net opgaang, a sou si mer dunn mam Zuch an de Schapp gefuer. Do huet eis dunn en éier manner frëndleche belsche Schaffner entdeckt a gefrot wat mer nach a séngem Zuch verluer hätten. Nodeem mer en iwwert de Problem opgeklärt hunn, huet en eis dunn awer bewisen, dass d’Dieren wuel opgaang sinn – nodeem en se opgespaart huet a sot: “Mais elle s’ouvre!”

Eise Reesplang, war dunn bëssen duercheneen, mer souzen eng hallew Stonn am Zuch, bevir deen zréck op Liers gefuer ass, an dunn eng 3/4 Stonn ze Liers, bis dass mer den Zuch op Hasselt kruten. An ganz éierlech: Liers ass wuel dat ellensten, gottverloossente Kaff op der Welt. Et ass méi elle wéi Léck! Jo, du si mer op Hasselt gefuer, hunn eist Zelt opgeriicht, a pünktlech wéi mer fäerdeg waren huet et ugefaang ze reenen, wouropshin mir e Béier drénke waren an op dem Wee dohin eis Kollege, de Pit, de Jeff an de Vincent getraff hunn, déi quasi 50 Meter vun eis fort hiert Zelt opgeschlon haten. Alles an allem also e gelongenen éischten Dag.

Dag 2: Um 8 Auer opgestan fir duschen ze gon (da pennt nach all Sau, an et kënnt ee séier drun), um 11Auer op de Site. Den éischte Concert, dee mer gekuckt hunn war de Seasick Steve (7), eng One-Man Band aus Mississipi, deen richteg schéin ageheizt huet, mat séngem Folkblues. Nodeem s mer dunn eppes giess haten, si mer Bonde do Role (8) kucke gaang, eng Grupp aus Brasilien, déi aus engem DJ, deen alles samplet, an engem Jong an enger Damm besteet, déi Saachen op Portugiesesch an de Mikro blären. Et war de Glanz. Dono war Gogol Bordello (4-5) un der Rei, déi de Musikexpress ganz sympathesch als Balkanpop bezeechent, naja, ech gi se éier net méi kucken. Als néchst an eisem volle Programm waren d’Eagles of Death Metal (7), bei deene mer eis ganz no vir bewegt hunn, ouni an d’Pogogetümmel ranzekommen. Se hunn anstänneg gerockt, mir hu brav matgema, wat den Jesse Hughes vun eis gefuerdert huet, a sinn awer net op d’Lijhe ragefall, dass en nëmmen nach 1 Lidd spillen dierft, mee der awer nach 3 spille géif, well en ëmmerhin nach 12 Minutten Zäit hat.

Duerno ware mer Rilo Kiley (5-6) kucken, wat iergendwéi langweileg war, obwuel d’Musék dach ganz gutt ass. Bei den Editors (7-8) ass du keng wierklech gutt Ambiance am Publikum opkomm, obwuel se all hier Hits perfekt gespillt hunn an den Tom Smith alles gemaach huet, fir Stëmmung ze bréngen. Leider huet et net geklappt, mee trotzdem hunn ech mech ameséiert. I’m from Barcelona (8-9) géif ech als éichten Highlight vum Festival bezeechnen, well se eng immens Show ofgeliwwert hunn, mat Loftballonen a Konfetti, déi genial dozou gepasst hunn. Kee Witz. Duerno si mer iergendwéi bei Hayseed Dixie (2-3) geland, an déi ware su schäiss, wéi se kléngen. Mir wier léiwer se wiere mer haut nach sou onbekannt, wéi se mer bis du waren. Du ware mer kuerz den Dizzee Rascall (8) kucken, mee just fir 2-3 Lidder, well déi aner bei de Stooges wollte wäit vir stoen. Wat den beschte britesche Rapper an deenen 10 Minuten awer bruecht huet, däerf een ouni Zweifel als enorm bezeechnen. Nach kuerz virum Iggy dunn e Lidd vum Jamie T (7-8) lauschtren, dee grad zoufällegerweis “If you’ve got the money” gespillt huet, wouzou ech natierleh matgesong hunn.

An du war et su wäit: d’Stooges (8-9) hu gespillt, an den Iggy Pop ass obwuel en ural ass, nach ëmmer voller Power. Insgesamt war de Concert saugutt, mee wat soll een och aneschteres vun enger Living Legend erwaarden dierfen. Dunn hunn ech mech op de Wee gema, fir d’M.I.A. (9) kucken ze goen an dat huet d’Bühn zum Brenne bruecht, an deem s et all séng Hits gespillt huet, inklusiv engem Cover vun “Where is my mind?” vun de Pixies. Grandios. Den Devendra Banhart (4) konnt mech du just enttäuschen, mee e war och einfach zimmlech öd. Öd wéilt ech och gäer behaapten, dass d’Kaiser Chiefs (2) gewiescht wieren, mee zum Katzen trëfft et éischter. Déi Band ka guer näicht. Vu dass mer schon zimmlech midd waren, hunn den Tun an ech, déi als eenzeg vun eis 6 et nach bis zu den Chiefs gepackt hunn, Low (6) net fäerdeg gekuckt, well mer soss ageschlof wieren a sinn Digitalism (7) kucke gaang, déi d’Dance Hall gerockt hunn, bevir mer bei Basement Jaxx (8) aus dem Hallefschlof gerappt gi sinn. Déi hunn en iwwerzeegenden Ofschloss fir den éischten Dag vum Festival besuergt, an all hier Hits gespillt. Et war tiptop, mee weider net der Ried wäert.

Dag 3: Den drëtten Dag hunn ech mat de wonnerschéinen DeVotchKa (8) ugefaang, déi d’Leit vum Little Miss Sunshine Soundtrack kennen dierften. Leider hu se “Till the End of Time” net gespillt. Als néchst war ech dunn The Rifles (7) kucken, déi eng zolitt Aarbecht ofgeliwwert hunn, mee méi och net. Dono hunn The View (7-8) zimmlech gerockt, mee vu dass ech zimmlech freckt war, souz ech just baussent dem Zelt a krut net alles mat. Dono war ech d’Beatsteaks (8) kucken, déi wéi ëmmer fir saugutt Stëmmung gesuergt hunn. Den Usoer konnt sech allerdéngs eng Uspillung op déi zwee Kricher net verknäifen. An du wor dat néchst Highlight drun, de Badly Drawn Boy (8-9) deen während dem Concert permanent zimmlech ugepisst gewierkt huet an um Ufank net richteg a Fuert komm ass, obwuel en mat “Everybody’s Stalking” direkt e richtege Kracher am Programm hat. Mee déi läscht fënnef Lidder (“The Shining”, “All Possibilities”, “A Minor Incident”, “Once Around the Block” an “Silent Sigh”) hunn alles zu engem gudde wende geloss. Virum läschte Lidd sot den Damon Gough dunn: “We should have played longer if respect was payed where it’s due” an du war och jidderengem kloer woufir e sou schlecht drop war.

Dunn hunn The Hives (8-9) an all hirer Routine an Hybris d’Main Stage zum Kache bruecht mat Sprëch wéi “According to Belgian law, The Hives are only allowed to play one more song, because otherwise your head might explode because of this great rock’n'roll music.” Als néchst ware mer du kuerz an d’Technozelt den James Holden (7) kucken, dee gutt elektronesch Musék gemaach huet, mee wann een net a Stëmmung ass, bréngt dat o näicht. No enger längerer Concertspaus, vu bal 2 Stonne si mer dunn Sophia (5) kucke gaang, déi mech fiirchterlech gelangweilt hunn. ‘t ass sécher keng schlecht Musék, mee ech verstinn net firwat d’Leit alles wat lues an driipseg ass, als genial ugesinn.

An du koum de beschte Concert vum Festival: Arcade Fire (10 mat Stärecher a knätschegem Feierwierk). D’Musék war elektriséirend, den Optrëtt perfekt astudéiert an iwwerzeegend, einfach nëmme brillant. Wann et eppes get wat mir d’Sprooch verschléit, da muss et wierklech eppes besonneges sinn.

Dinosaur Jr. (6-7) waren dono Dinosaur Jr., dat heescht eng Band mat däer ech net vill ufänke kann, mee ganz okay. An d’Smashing Pumpkins (7) waren enttäuschend. Se hu vun hire fënnef Lidder déi se ménger Meenung no op all Concert spille missten nëmmen zwee gespillt (“Tonight, Tonight”, “Bullet with Butterfly Wings”) a soss och näicht wierklech aussergewéinleches bruecht. Vläicht hu se awer och, wéi de Pit sot, just drënner gelidden, dass se Arcade Fire net d’Waasser reeche konnten, a mer nach sou am Bann vun den 10 Dammen an Hären aus Kanada waren.

Dag 4 a 5 iergendwann.

Ech hunn zwar nach ëmmer keen Ticket, mee dat kréie mer o nach hin. Wat ech haut maache wëll, ass einfach méng Highlights op déi ech mech am meeschte freeën, ze weisen. An dat – wéi sollt et anescht sinn – mat Hëllef vu Youtube-Videoen.

Do wieren éischtens d’Editors (16/08/17:05/Main Stage). D’Editors hunn ech kenne geléiert, wéi ech am Winamp den NME Radio gescrobblet hunn. Dat wonnerbart Lidd “All Sparks” hat et mer direkt ugedon, a kuerz drop war ech hin a weg, wéi ech “Bullets” a “Munich” héiren hunn. Dofir war ech mer dunn och hire saustaarken Album “The Back Room” sichen. Hiert neiste Wierk “An End Has a Start” ass säit puer Wochen dobaussen, an och wann ech et leider na net besëtzen sou iwwerzeegt mech dach déi éischt Single “Smokers Outside the Hospital Doors” voll a ganz. D’Editors sinn ëmmer su traureg düster an drängen trotzdem an d’Extatescht (wat e Saz), kléngen wéi Interpol gekräizt mat Coldplay an erreechen en bal identeschen Niveau. An dann kléngt dem Tom Smith séng Stëmm o nach wéi déi vum Ian Curtis (Joy Division).

Click here to view the embedded video.

Dann wier do natierlech d’M.I.A. (16/08/21:40 Dance Hall), wat wierklech kee Schwäin a Lëtzebuerg ausser dem Fede a mir appréciéiert, mee awer extrem talentéiert ass. Him säi Grime ass sou rëffeg cool, dass ech mech scho beim Tippen bal net akréien. “Bucky Done Gun” ass sou en asozialt Lidd, mee ech fannen et trotzdem immens. Mee déi Opnahm hei ass schäiss, well d’Tounqualitéit net gutt ass. Hoffentlech ass se ze Hasselt besser.

Click here to view the embedded video.

Dann kënnt och schon mäin allergréissten Highlight vum Weekend: de Badly Drawn Boy (17/08/18:10 Marquee Stage). De Mann mat der Mutz ass sou en talentéierten Singer/Songwriter, dass en et definitiv mam leider verstuerwenen Elliott Smith ophuele kann. Ech verléiren awer net zevill Wierder, well en nach a ménger Top 250 virkënnt. Dofir einfach säi wonnerbare Video zu “Once Around the Block”.

Click here to view the embedded video.

Dann kommen natierlech Arcade Fire (17/08/22:25 Main Stage), op déi ech wierklech gespaant sinn, well ech mech froen op hir Musék op däer rieseger Bühn funktionnéiert. Ech hoffen et op jidfer Fall. Fir d’éischte Kéier op de Goût vun der Band sinn ech komm, an deem ech mer einfach sou d’CD bei Amazon bestallt hunn, ouni je eppes virdrun vun hinnen héiren ze hunn. An ech hunn riicht an d’Schwaarzt getraff, well hier melodesch Geniesträicher nach an d’Musékgeschicht wäerten agoen. Hei spillen se “Neon Bible” live an engem Lift.

Click here to view the embedded video.

De läschten Dag waarden dann direkt véier grouss Saachen op mech. Fir d’éischt The Shins (18/08/15:15 Marquee Stage), déi all Indieschlampe op mannst aus “Garden State” bekannt sinn dierften. Dann de Mike Skinner alias The Streets (18/08/15:55 Main Stage), deen de coolste Rapper op der Welt ass. Dann déi sensationell Justice (18/08/20:20 Dance Hall) aus Frankräich, déi mech ëmmer vu Freed zum Laachen an Danzen bréngen. An als gudden Ofschloss schließlech Sonic Youth (18/08/22:40 Marquee Stage), déi nach emol fir ordentleche Kaméidi suergen. Hei dann e Liveoptrëtt vun de Shins (“Caring is creepy”), d’Videoen zu “Fit but you know it” vun The Streets, respektiv “D.A.N.C.E.” vun Justice a schließlech e Liveoptrëtt vun “Drunken Butterfly” vun Sonic Youth.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Ech sinn amgaang mat der Recherche fir d’Lëscht. Hei dräi, déi et net wäerte rapacken, mee déi ech prinzipiell ëmmer muss matsangen.

Absolute Beginner – Füchse. “Ein Fuchs muss tun, was ein Fuchs tun muss. Luxus und Ruhm und rulen bis zum Schluss.”
Badly Drawn Boy – How? “How can I give you the answers you need, when all I possess is a melody?”
Interpol – Evil. “Rosemary, heaven restores you in life.”

Thorben, ech haassen dech.