TimeOut

Coming Soon Gerüchter iwwer den Joseph Gordon-Levitt an d’Marion Cotillard als Alberto Falcone an Talia Al Ghul am Christopher Nolan sengem The Dark Knight Rises. Dat géif ech eng gutt Idee fannen. Mä bon, Gerüchter eben. Wat denkt dir?

David Bordwell Wéi mer Filmer kucken, a firwat mer Feeler an der Kontinuitéit seele bemierken. Faszinéierenden Artikel, um Beispill There Will Be Blood. Natierlech gëtt et an deem Film eigentlech keng Feeler. *houscht*

The Film Experience Well gëschter anscheinend Vältesdag war, e schéin ze liesenden Artikel iwwer mäin #3 Film 2009, a meng #19 vum leschte Joerzengt.

Who is Arcade Fire Fir déi, déi eis net op Facebook verfollegen, nach emol dës wonnerbar Zesummestellung vu Leit, déi keng Anung hunn wien Arcade Fire sinn, déi e Sonndeg bekanntlech e Grammy fir ‘Album of the Year’ gewonn hunn. Wéinstens huet et de Kanye gefreet.

A mat zougänglech maachen, mengen ech lo net, dass der iech an e Fliger sëtze sollt fir op New York an do de Concert ze genéissen. Nee, de Concert kënnt an är Stuff/Schlofzëmmer, well e live op Youtube iwwerdroe gëtt: http://www.youtube.com/arcadefirevevo.

A well dat hei natierlech nach net genuch Leckerli ass fir all eis Lieser ze begeeschteren (obwuel eise Jacques sech bommen um Arcade Fire Concert ameséiert hat), kann ech dann nach als zousätzlech Info matdeelen, dass keen aneren wéi den Terry Gilliam (Time Bandits, Brazil, Twelve Monkeys) d’Regie vun der Iwwerdroung iwwerhëlt.

[via]

An dem Sofia Coppola senger Carrière, déi bis well 3 Filmer ëmspaant, ass bis well villes richteg gelaf. Mat The Virgin Suicides huet et en wonnerbar onscheinbart Debut gefeiert, duerno huet Lost in Translation et zum Star an Oscar-Gewënner gemaach. Marie Antoinette ass vu ville Kritiker zerrass ginn, mä eigentlech fannen ech dee Film och sauméisseg interessant, wat d’Konzeptioun an d’Kompositioun betrëfft. Matrappend ass en definitiv net, mä dofir gëtt en engem eng Zort Gefill, déi eigentlech just Sofia Coppola Filmer verspriechen.

Um Venedeger Filmfestival 2010 wäert dem Coppola säin neie Film, Somewhere, seng Première feieren. Hei ass den Trailer dozou:

Click here to view the embedded video.

An dofir ass et mir och véier Deeg laang entgaangen, dass et zwee nei Songs vun Arcade Fire um Internet ze lauschteren gëtt, déi sech “The Suburbs” an “Month of May” nennen, an natierlech zockerséiss sinn.

Béid si well als 12″ Duebel-Single verëffentlecht, an stellen déi éischt Auskopplung vun hirem drëtten Album The Suburbs duer. De Sound ass hei anescht wéi op den éischten zwee Albummen. Et mierkt een, dass se eppes neies probéiere wëllen. Hoffe mer, dass sech dës Qualitéit iwwer de ganzen Album zitt, dann dierft eigentlech näischt schif lafen.

A well ech lo och endlech eng Méiglechkeet hunn dat hei ze weisen, wäert ech gekonnt zum Eurovision Song Contest iwwergoen (wou ech effektiv zu Däitschland gehalen hunn, Grommel). Do gëtt et nämlech eng super Versioun vun Arcade Fire vu “Poupée de cire, poupée de son” vum France Gall, wat 1967 mat deem Lidd fir Lëtzebuerg de Grand Prix gewonn huet. Lauschtert eran:

Vill méi d’Fro vu wou dës Léift zu Arcade Fire kënnt.

Et ass deemols (lang lang ist’s her) 2005 lassgaang, wéi ech bei Amazon net op 20 € komm sinn, a fir kee Porto bezuelen ze missen nach eppes a mäi Kuerw leeë misst. De Gedanken dee mer du komm ass, war engersäits naiv, anerersäits brilant, wéi ech spéider feststellen duerft: Kaf der eng CD vun enger Band, vun däers de na nie eppes héiren hues! A méngen Recommandatiounen hunn ech du fir 9 € “Funeral” vun Arcade Fire fonnt. “Zack, an de Kuerw domat”, sot ech mer.

3-4 Deeg drop war de Päckelchen do an d’Begriefnis am CD-Spiller, während ech dunn dem Michel Houellebecq séng elementär Particule gelies hunn, hunn ech mech fir d’éischte Kéier vun de kanadesche Klangwelte vun Arcade Fire beriesele geloss. Méng éischt Reaktioun war Iwweraschung an Erliichterung (well ech déi 9 € net falsch investéiert hat). Den Opener “Neighbourhood #1 (Tunnels)” fannt der jo schon a méngen Top 250. Mee och de Rescht vum Album war eppes komplett neies, frësches, wat sech vun dem Alternative-Indie-Neo-Meedercherzumdanzebréng-Britpop ofgesat huet, deem ech zu däer Zäit ganz batter verfall war. An der Joeresendofrechnung ass “Funeral” als mäin zweetléifsten Album ofgestempelt ginn hannert “A Certain Trigger” vu Maxïmo Park. Déi zwee wäerten och dëst Joer nees em den Topspot kämpfen.

Du koum laang nix, den Album hunn ech ëmmer weider gelauschtert, mee vu dass ech anscheinend den eenzege war vu ménge Frënn, wousst ech o net wierklech ob ech se lo als eng vu ménge perséinleche Favoriten ugesinn.

2007 ass dunn d’”Neon Bible” opgaang an huet sech makellos un “Funeral” ugekett. Perséinlech Lieblingslidder vun dësem Album: “Intervention” an “No Cars Go”. An du sollt ech se endlech live gesinn, de 17. August 2007 um Pukkelpop an et war direkt mäi léifste Concert, well Arcade Fire eng Show bidden, déi s de soss (ech iwwerdreiwen) néirens kriss. De Concert an der SECC e Freideg stung deem an näicht no. E war deelweis souguer méi intensiv, well méng Begleeder dës Kéier d’CDen scho virum Concert haten an net réicht dono begeeschtert kaf hunn.

Als Ofschloss zitéiren ech da mol nach aus “Rebellion (Lies)” vun hierem Debütalbum, an zwar eng Zeil déi hier Musék wonnerbar beschreiwe kéint:

Come on baby in our dreams, we can live our misbehaviour.

Ech si just traureg, dass ech haut den Owend net kann do sinn. Dofir ginn ech mech bei Arcade Fire oflenken.

#150 Belle & Sebastian – The State I Am In
Lëschtegen Zoufall, dass den éischte Bäitrag aus dem schéine Schottland mat der beschter schottescher Band ufänkt. A Gott, wat hunn d’Schotte Belle & Sebastian gäer, dat gleeft ee kaum. Mat Recht.

#149 Bloc Party – Banquet
D’Aart a Weis, wéi bei Bloc Party d’Gitaren géintenee spillen, gedriwwe vum pulséirende Bass an den upäitschenden Drums ass sensationell an a kengem Lidd fënnt een dat sou gutt, wéi a “Banquet”. Cause I’m on fire.

#148 The Jimi Hendrix Experience – All along the watchtower
Wat hunn ech mer dann deen Dag geduecht? Keng Aanung, mee schlecht ass et jo net.

#147 Oasis – Slide away
Aaaah, Oasis. “Slide away” geet oft ënner, wann d’Leit vun “Definitely Maybe” schwätzen, mee firwat? Den Intro ass brillant, an och de Rescht ass Oasis op allerhéchstem Niveau.

#146 Ryan Adams – Wonderwall
Uuh, vun de läschten dräi Lidder waren der zwee Coverversiounen. An dëst Lidd ass e Cover vun der eenzeger vun den 3 erwiente Gruppen, déi net gecovert huet. Oder sou ähnlech. D’Lidd ass sou gutt, dass den Noel dem Ryan Adams séng Versioun op Concerte léiwer spillt wéi séng eegen. Sou wäit géif ech dann awer net goen.

#145 Eminem feat. Dido – Stan
Do gëtt ee richteg nostalgesch. Dat interessant un deem Lidd awer ass, dass ech et gelauschtert hunn, wéi ech keen Englesch konnt a well et sou deskriptiv ass iwwer d’Joeren rausfonnt hunn, wat den Eminem an däer fierchterlech traureger Geschicht z’erzielen huet. Wier séng Musék haut nach op deem Niveau…

#144 Justice vs. Simian – We are your friends
You’ll never be alone again, well come on, come on, come on. An dat eng véirel Stonn laang. Da léiert een d’Liewen ze schätzen.

#143 Iggy Pop – Lust for Life
Manner wéinst dem Lidd, wat gutt ass, méi wéinst dem Intro vun “Trainspotting”, wat genial ass.

#142 The Buzzcocks – Ever fallen in love?
Dat Lidd hat ech scho rem anz vergiess, mee firwat eigentlech? Ass dach super. Schued, dass se keen zweet Lidd vun deem Kalber rausbruecht hunn.

#141 Kraftwerk – Das Model
Och wann ech “Autobahn” ganz vill gäer hunn, sou gesinn ech “Das Model” awer ëmmer als dat beschte Wierk vun deene verréckte Preisen un, déi d’Musék revolutionnéiert hunn.

#140 Kettcar – 48 Stunden
D’Lidd huet vill u Reiz verluer, zënter dass den Thorben mer gesot huet, dass et fir den Thees Uhlmann geschriwwen ass, mee besser fir en, wéi vun em geschriwwe, gell? Textlech ganz grousse Kino + dem Marcus Wiebusch séng immens Stëmm.

#139 Run DMC vs. Aerosmith – Walk this way
Wann ee Saache mecht, déi een net mësche soll, kënnt oft eppes Wonnerbares dobäi raus. Sou och bei dësem Beispill vu Crossover, deen den Jay-Z a Linkin Park ouni Erfolleg probéiert hunn, nozemaachen. Iwwerloosst dat neechste Kéier de Groussen.

#138 The Cure – Lullaby
Ech sinn e grousse Fan vun The Cure, wéi der vläicht wësst an dat “Lullaby” genannte Schauermärchen hei, ass besonneg interessant, opgrond vun der wéi e Schloflidd engem net aus dem Kapp wëllender Melodie.

#137 The Police – Every Breath You Take
Einfach nëmme legendär, a sou gutt, dass net mol de Puff daddy et verschandele konnt.

#136 The Arcade Fire – Neighbourhood #1 (Tunnels)
De Piano um Ufank, den Text, dem Win Butler séng Stëmm, déi sech ëmmer méi steigert, d’Zesummespill vun der beschter Band vum 21. Joerhonnert: alles dat steigert sech an dësem wonnerbare Lidd zu enger Sinfonie vu Gléck, déi ee seele bei Musék verspiert.

#135 Kate Bush – Running up that hill
Dat Lidd passt gutt zu ménger momentane Situatioun, well ech all Dag en Hiwwel ropgoe muss fir heem. Mee och an anere Liewenslagen, ass ëmmer op dat Lidd verlooss.

#134 Grandmaster Flash and the Furious Five – The Message
Allgemeng gëllt dat Lidd als dat éischt erfollegräicht HipHop-Lidd. Mee net just dowéinst, mee och wéinst dem wierklech immense musikalesche Wert, ass dat Lidd e Must fir all Top-Lëscht.

#133 The Arcade Fire – Intervention
Scho rem déi beschte Band vum neie Joerdausend. Déi pompös Uergel, agespillt an enger extra dofir gelountener Kiirch, begleet dem Win Butler säin Text iwwert de Krich perfekt, wéi e Militärmarsch.

#132 Oasis – Hello
Extrem ofwiesslungsräich war ech wuel wéi ech bei dësem Deel vun der Lëscht ukomm sinn. Egal “Hello” ass de genialen Opener vum beschten Album aller Zäiten. An Oasis kéinten och nach eng Kéier sou oft op der Lëscht optauchen, ouni dass e schlecht Lidd dobäi wier.

#131 The Beatles – All you need is love
An d’Beatles dierfen natierlech och a kengem vun de Segmenter feelen. Vun de Beatles kéinte 6 mol sou vil Lidder an der Lëscht sinn, an et wier nach keent dobäi wat qualitativ net mathale kéint.

#130 Simon & Garfunkel – The Boxer
Alleng wéinst dem Geräich, wat no all “Leilelei” kënnt hunn ech dat Lidd gäer. Dat “Psch” ass dat witzegste Geräich an der Musékgeschicht.

#129 U2 – Sunday Bloody Sunday
#128 U2 – Sweetest Thing
U2 gëtt oft onrecht gedon, wéi ech fannen. Oft gi se als Kommerz, oder soss iergendeppes kritiséiert, mee a méngen Aen ass dat Quatsch. Och wann hir nei Lidder Stadionrock sinn, a fir virun 100000 Leit gespillt ze ginn, geschriwwe sinn, mee hiert Material aus den 80er ass brillant.

#127 Nouvelle Vague – Love will tear us apart
E Cover vun Joy Division. Iwwerhaapt gouf et vill Covers an dësem Ofschnëtt. Mee wa se vun dëser Qualitéit sinn: bring it on.

#126 Sonic Youth – Teenage Riot
Den Ufank vum legendären “Daydream Nation” ass en ezellenten Ausdrock vu Kraaft, an naja… Riot. Schued, dass Sonic Youth, genee sou wéi d’Pixies, nie de Respekt kruten, deen Nirvana, déi hir Musék wëll bei deenen zwee Bands zesummegeklaut hunn, bis haut genéisst.

Dag 1: E Mëttwoch um 15 vir 2 ass d’Rees ze Eechternoach op der Gare lassgaang, am Bus fir an d’Stad huet sech dunn den Tun zou mer gesellt, während mer de Joki an der Stad op der Gare getraff hunn. De Joki huet sech (am Endeffekt awer net) ausräichend mat Zigaretten ausgestatt, déi zwee hunn eng läscht gefëmmt a mer hunn eis um 15 op 3 an den Zuch bewegt, deen eis sollt op Liers bréngen. No 3 Stonne Fuert, an méi wéi engem domme Commentaire vum Joki, si mer dunn och ze Liers ukomm, mee d’Dieren vum Zuch sinn net opgaang, a sou si mer dunn mam Zuch an de Schapp gefuer. Do huet eis dunn en éier manner frëndleche belsche Schaffner entdeckt a gefrot wat mer nach a séngem Zuch verluer hätten. Nodeem mer en iwwert de Problem opgeklärt hunn, huet en eis dunn awer bewisen, dass d’Dieren wuel opgaang sinn – nodeem en se opgespaart huet a sot: “Mais elle s’ouvre!”

Eise Reesplang, war dunn bëssen duercheneen, mer souzen eng hallew Stonn am Zuch, bevir deen zréck op Liers gefuer ass, an dunn eng 3/4 Stonn ze Liers, bis dass mer den Zuch op Hasselt kruten. An ganz éierlech: Liers ass wuel dat ellensten, gottverloossente Kaff op der Welt. Et ass méi elle wéi Léck! Jo, du si mer op Hasselt gefuer, hunn eist Zelt opgeriicht, a pünktlech wéi mer fäerdeg waren huet et ugefaang ze reenen, wouropshin mir e Béier drénke waren an op dem Wee dohin eis Kollege, de Pit, de Jeff an de Vincent getraff hunn, déi quasi 50 Meter vun eis fort hiert Zelt opgeschlon haten. Alles an allem also e gelongenen éischten Dag.

Dag 2: Um 8 Auer opgestan fir duschen ze gon (da pennt nach all Sau, an et kënnt ee séier drun), um 11Auer op de Site. Den éischte Concert, dee mer gekuckt hunn war de Seasick Steve (7), eng One-Man Band aus Mississipi, deen richteg schéin ageheizt huet, mat séngem Folkblues. Nodeem s mer dunn eppes giess haten, si mer Bonde do Role (8) kucke gaang, eng Grupp aus Brasilien, déi aus engem DJ, deen alles samplet, an engem Jong an enger Damm besteet, déi Saachen op Portugiesesch an de Mikro blären. Et war de Glanz. Dono war Gogol Bordello (4-5) un der Rei, déi de Musikexpress ganz sympathesch als Balkanpop bezeechent, naja, ech gi se éier net méi kucken. Als néchst an eisem volle Programm waren d’Eagles of Death Metal (7), bei deene mer eis ganz no vir bewegt hunn, ouni an d’Pogogetümmel ranzekommen. Se hunn anstänneg gerockt, mir hu brav matgema, wat den Jesse Hughes vun eis gefuerdert huet, a sinn awer net op d’Lijhe ragefall, dass en nëmmen nach 1 Lidd spillen dierft, mee der awer nach 3 spille géif, well en ëmmerhin nach 12 Minutten Zäit hat.

Duerno ware mer Rilo Kiley (5-6) kucken, wat iergendwéi langweileg war, obwuel d’Musék dach ganz gutt ass. Bei den Editors (7-8) ass du keng wierklech gutt Ambiance am Publikum opkomm, obwuel se all hier Hits perfekt gespillt hunn an den Tom Smith alles gemaach huet, fir Stëmmung ze bréngen. Leider huet et net geklappt, mee trotzdem hunn ech mech ameséiert. I’m from Barcelona (8-9) géif ech als éichten Highlight vum Festival bezeechnen, well se eng immens Show ofgeliwwert hunn, mat Loftballonen a Konfetti, déi genial dozou gepasst hunn. Kee Witz. Duerno si mer iergendwéi bei Hayseed Dixie (2-3) geland, an déi ware su schäiss, wéi se kléngen. Mir wier léiwer se wiere mer haut nach sou onbekannt, wéi se mer bis du waren. Du ware mer kuerz den Dizzee Rascall (8) kucken, mee just fir 2-3 Lidder, well déi aner bei de Stooges wollte wäit vir stoen. Wat den beschte britesche Rapper an deenen 10 Minuten awer bruecht huet, däerf een ouni Zweifel als enorm bezeechnen. Nach kuerz virum Iggy dunn e Lidd vum Jamie T (7-8) lauschtren, dee grad zoufällegerweis “If you’ve got the money” gespillt huet, wouzou ech natierleh matgesong hunn.

An du war et su wäit: d’Stooges (8-9) hu gespillt, an den Iggy Pop ass obwuel en ural ass, nach ëmmer voller Power. Insgesamt war de Concert saugutt, mee wat soll een och aneschteres vun enger Living Legend erwaarden dierfen. Dunn hunn ech mech op de Wee gema, fir d’M.I.A. (9) kucken ze goen an dat huet d’Bühn zum Brenne bruecht, an deem s et all séng Hits gespillt huet, inklusiv engem Cover vun “Where is my mind?” vun de Pixies. Grandios. Den Devendra Banhart (4) konnt mech du just enttäuschen, mee e war och einfach zimmlech öd. Öd wéilt ech och gäer behaapten, dass d’Kaiser Chiefs (2) gewiescht wieren, mee zum Katzen trëfft et éischter. Déi Band ka guer näicht. Vu dass mer schon zimmlech midd waren, hunn den Tun an ech, déi als eenzeg vun eis 6 et nach bis zu den Chiefs gepackt hunn, Low (6) net fäerdeg gekuckt, well mer soss ageschlof wieren a sinn Digitalism (7) kucke gaang, déi d’Dance Hall gerockt hunn, bevir mer bei Basement Jaxx (8) aus dem Hallefschlof gerappt gi sinn. Déi hunn en iwwerzeegenden Ofschloss fir den éischten Dag vum Festival besuergt, an all hier Hits gespillt. Et war tiptop, mee weider net der Ried wäert.

Dag 3: Den drëtten Dag hunn ech mat de wonnerschéinen DeVotchKa (8) ugefaang, déi d’Leit vum Little Miss Sunshine Soundtrack kennen dierften. Leider hu se “Till the End of Time” net gespillt. Als néchst war ech dunn The Rifles (7) kucken, déi eng zolitt Aarbecht ofgeliwwert hunn, mee méi och net. Dono hunn The View (7-8) zimmlech gerockt, mee vu dass ech zimmlech freckt war, souz ech just baussent dem Zelt a krut net alles mat. Dono war ech d’Beatsteaks (8) kucken, déi wéi ëmmer fir saugutt Stëmmung gesuergt hunn. Den Usoer konnt sech allerdéngs eng Uspillung op déi zwee Kricher net verknäifen. An du wor dat néchst Highlight drun, de Badly Drawn Boy (8-9) deen während dem Concert permanent zimmlech ugepisst gewierkt huet an um Ufank net richteg a Fuert komm ass, obwuel en mat “Everybody’s Stalking” direkt e richtege Kracher am Programm hat. Mee déi läscht fënnef Lidder (“The Shining”, “All Possibilities”, “A Minor Incident”, “Once Around the Block” an “Silent Sigh”) hunn alles zu engem gudde wende geloss. Virum läschte Lidd sot den Damon Gough dunn: “We should have played longer if respect was payed where it’s due” an du war och jidderengem kloer woufir e sou schlecht drop war.

Dunn hunn The Hives (8-9) an all hirer Routine an Hybris d’Main Stage zum Kache bruecht mat Sprëch wéi “According to Belgian law, The Hives are only allowed to play one more song, because otherwise your head might explode because of this great rock’n'roll music.” Als néchst ware mer du kuerz an d’Technozelt den James Holden (7) kucken, dee gutt elektronesch Musék gemaach huet, mee wann een net a Stëmmung ass, bréngt dat o näicht. No enger längerer Concertspaus, vu bal 2 Stonne si mer dunn Sophia (5) kucke gaang, déi mech fiirchterlech gelangweilt hunn. ‘t ass sécher keng schlecht Musék, mee ech verstinn net firwat d’Leit alles wat lues an driipseg ass, als genial ugesinn.

An du koum de beschte Concert vum Festival: Arcade Fire (10 mat Stärecher a knätschegem Feierwierk). D’Musék war elektriséirend, den Optrëtt perfekt astudéiert an iwwerzeegend, einfach nëmme brillant. Wann et eppes get wat mir d’Sprooch verschléit, da muss et wierklech eppes besonneges sinn.

Dinosaur Jr. (6-7) waren dono Dinosaur Jr., dat heescht eng Band mat däer ech net vill ufänke kann, mee ganz okay. An d’Smashing Pumpkins (7) waren enttäuschend. Se hu vun hire fënnef Lidder déi se ménger Meenung no op all Concert spille missten nëmmen zwee gespillt (“Tonight, Tonight”, “Bullet with Butterfly Wings”) a soss och näicht wierklech aussergewéinleches bruecht. Vläicht hu se awer och, wéi de Pit sot, just drënner gelidden, dass se Arcade Fire net d’Waasser reeche konnten, a mer nach sou am Bann vun den 10 Dammen an Hären aus Kanada waren.

Dag 4 a 5 iergendwann.

Ech hunn zwar nach ëmmer keen Ticket, mee dat kréie mer o nach hin. Wat ech haut maache wëll, ass einfach méng Highlights op déi ech mech am meeschte freeën, ze weisen. An dat – wéi sollt et anescht sinn – mat Hëllef vu Youtube-Videoen.

Do wieren éischtens d’Editors (16/08/17:05/Main Stage). D’Editors hunn ech kenne geléiert, wéi ech am Winamp den NME Radio gescrobblet hunn. Dat wonnerbart Lidd “All Sparks” hat et mer direkt ugedon, a kuerz drop war ech hin a weg, wéi ech “Bullets” a “Munich” héiren hunn. Dofir war ech mer dunn och hire saustaarken Album “The Back Room” sichen. Hiert neiste Wierk “An End Has a Start” ass säit puer Wochen dobaussen, an och wann ech et leider na net besëtzen sou iwwerzeegt mech dach déi éischt Single “Smokers Outside the Hospital Doors” voll a ganz. D’Editors sinn ëmmer su traureg düster an drängen trotzdem an d’Extatescht (wat e Saz), kléngen wéi Interpol gekräizt mat Coldplay an erreechen en bal identeschen Niveau. An dann kléngt dem Tom Smith séng Stëmm o nach wéi déi vum Ian Curtis (Joy Division).

Click here to view the embedded video.

Dann wier do natierlech d’M.I.A. (16/08/21:40 Dance Hall), wat wierklech kee Schwäin a Lëtzebuerg ausser dem Fede a mir appréciéiert, mee awer extrem talentéiert ass. Him säi Grime ass sou rëffeg cool, dass ech mech scho beim Tippen bal net akréien. “Bucky Done Gun” ass sou en asozialt Lidd, mee ech fannen et trotzdem immens. Mee déi Opnahm hei ass schäiss, well d’Tounqualitéit net gutt ass. Hoffentlech ass se ze Hasselt besser.

Click here to view the embedded video.

Dann kënnt och schon mäin allergréissten Highlight vum Weekend: de Badly Drawn Boy (17/08/18:10 Marquee Stage). De Mann mat der Mutz ass sou en talentéierten Singer/Songwriter, dass en et definitiv mam leider verstuerwenen Elliott Smith ophuele kann. Ech verléiren awer net zevill Wierder, well en nach a ménger Top 250 virkënnt. Dofir einfach säi wonnerbare Video zu “Once Around the Block”.

Click here to view the embedded video.

Dann kommen natierlech Arcade Fire (17/08/22:25 Main Stage), op déi ech wierklech gespaant sinn, well ech mech froen op hir Musék op däer rieseger Bühn funktionnéiert. Ech hoffen et op jidfer Fall. Fir d’éischte Kéier op de Goût vun der Band sinn ech komm, an deem ech mer einfach sou d’CD bei Amazon bestallt hunn, ouni je eppes virdrun vun hinnen héiren ze hunn. An ech hunn riicht an d’Schwaarzt getraff, well hier melodesch Geniesträicher nach an d’Musékgeschicht wäerten agoen. Hei spillen se “Neon Bible” live an engem Lift.

Click here to view the embedded video.

De läschten Dag waarden dann direkt véier grouss Saachen op mech. Fir d’éischt The Shins (18/08/15:15 Marquee Stage), déi all Indieschlampe op mannst aus “Garden State” bekannt sinn dierften. Dann de Mike Skinner alias The Streets (18/08/15:55 Main Stage), deen de coolste Rapper op der Welt ass. Dann déi sensationell Justice (18/08/20:20 Dance Hall) aus Frankräich, déi mech ëmmer vu Freed zum Laachen an Danzen bréngen. An als gudden Ofschloss schließlech Sonic Youth (18/08/22:40 Marquee Stage), déi nach emol fir ordentleche Kaméidi suergen. Hei dann e Liveoptrëtt vun de Shins (“Caring is creepy”), d’Videoen zu “Fit but you know it” vun The Streets, respektiv “D.A.N.C.E.” vun Justice a schließlech e Liveoptrëtt vun “Drunken Butterfly” vun Sonic Youth.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Dofir kaft iech “Neon Bible” vun Arcade Fire. Da hast du was drauf.

Voilà.