Bäitrag getagged ‘arcade fire’
E Freideg war ech um Concert vun Arcade Fire. Well dës Band ouni Zweifel momentan eng vun de gréissten op der Welt ass, a wuel déi kënschtleresch bescht vum 21. Joerhonnert, wäert et och kee verwonneren, dass de Concert genial war. Mat e bëssen Distanz gesäit ee meeschtens Saache méi kloer, mee ech kann och lo na näischt anescht soen, keng nëmmen usazweis negativ Kritik schreiwen, déi mech als net komplett agehollenen Fanboy duerstelle géif. Dofir: keng Review.
Vill méi d’Fro vu wou dës Léift zu Arcade Fire kënnt.
Et ass deemols (lang lang ist’s her) 2005 lassgaang, wéi ech bei Amazon net op 20 € komm sinn, a fir kee Porto bezuelen ze missen nach eppes a mäi Kuerw leeë misst. De Gedanken dee mer du komm ass, war engersäits naiv, anerersäits brilant, wéi ech spéider feststellen duerft: Kaf der eng CD vun enger Band, vun däers de na nie eppes héiren hues! A méngen Recommandatiounen hunn ech du fir 9 € “Funeral” vun Arcade Fire fonnt. “Zack, an de Kuerw domat”, sot ech mer.
3-4 Deeg drop war de Päckelchen do an d’Begriefnis am CD-Spiller, während ech dunn dem Michel Houellebecq séng elementär Particule gelies hunn, hunn ech mech fir d’éischte Kéier vun de kanadesche Klangwelte vun Arcade Fire beriesele geloss. Méng éischt Reaktioun war Iwweraschung an Erliichterung (well ech déi 9 € net falsch investéiert hat). Den Opener “Neighbourhood #1 (Tunnels)” fannt der jo schon a méngen Top 250. Mee och de Rescht vum Album war eppes komplett neies, frësches, wat sech vun dem Alternative-Indie-Neo-Meedercherzumdanzebréng-Britpop ofgesat huet, deem ech zu däer Zäit ganz batter verfall war. An der Joeresendofrechnung ass “Funeral” als mäin zweetléifsten Album ofgestempelt ginn hannert “A Certain Trigger” vu Maxïmo Park. Déi zwee wäerten och dëst Joer nees em den Topspot kämpfen.
Du koum laang nix, den Album hunn ech ëmmer weider gelauschtert, mee vu dass ech anscheinend den eenzege war vu ménge Frënn, wousst ech o net wierklech ob ech se lo als eng vu ménge perséinleche Favoriten ugesinn.
2007 ass dunn d’”Neon Bible” opgaang an huet sech makellos un “Funeral” ugekett. Perséinlech Lieblingslidder vun dësem Album: “Intervention” an “No Cars Go”. An du sollt ech se endlech live gesinn, de 17. August 2007 um Pukkelpop an et war direkt mäi léifste Concert, well Arcade Fire eng Show bidden, déi s de soss (ech iwwerdreiwen) néirens kriss. De Concert an der SECC e Freideg stung deem an näicht no. E war deelweis souguer méi intensiv, well méng Begleeder dës Kéier d’CDen scho virum Concert haten an net réicht dono begeeschtert kaf hunn.
Als Ofschloss zitéiren ech da mol nach aus “Rebellion (Lies)” vun hierem Debütalbum, an zwar eng Zeil déi hier Musék wonnerbar beschreiwe kéint:
Come on baby in our dreams, we can live our misbehaviour.
Nee, ech schreiwe keen Noruff op de Philo. Nach ass en net dout an ech wënschen dem Adelheid alles Gudds op der Welt.
Ech si just traureg, dass ech haut den Owend net kann do sinn. Dofir ginn ech mech bei Arcade Fire oflenken.
Endlech fannen ech e bëssen Zäit fir dass et viru geet. A muer kënnt wuel säit ganz laanger Zäit mol nees eng Filmkritik op de Pianocktail. Méi dozou: muer.
(more…)
Déi ganz Geschicht »
Aus der Kategorie: Lëschten, Musék
Tags:aerosmith, arcade fire, belle & sebastian, bloc party, dido, eminem, grandmaster flash, iggy pop, jimi hendrix, justice, kate bush, kettcar, kraftwerk, nouvelle vague, oasis, run dmc, ryan adams, simian mobile disco, simon & garfunkel, sonic youth, the beatles, the buzzcocks, the cure, the police, U2
Gëschter sinn ech dunn, vu méngem 5 Deeg daurenden Ausflug an d’Belsch remkomm, op deem ech probéiert hunn gutt Musék z’erliewen an ze liewen. Virun deem iergendee mech freet, wéi et war, schreiwen ech et also einfach a gekiirzter Form nidder. (A Klammeren: Bewertunge vun de Concerten.)
Dag 1: E Mëttwoch um 15 vir 2 ass d’Rees ze Eechternoach op der Gare lassgaang, am Bus fir an d’Stad huet sech dunn den Tun zou mer gesellt, während mer de Joki an der Stad op der Gare getraff hunn. De Joki huet sech (am Endeffekt awer net) ausräichend mat Zigaretten ausgestatt, déi zwee hunn eng läscht gefëmmt a mer hunn eis um 15 op 3 an den Zuch bewegt, deen eis sollt op Liers bréngen. No 3 Stonne Fuert, an méi wéi engem domme Commentaire vum Joki, si mer dunn och ze Liers ukomm, mee d’Dieren vum Zuch sinn net opgaang, a sou si mer dunn mam Zuch an de Schapp gefuer. Do huet eis dunn en éier manner frëndleche belsche Schaffner entdeckt a gefrot wat mer nach a séngem Zuch verluer hätten. Nodeem mer en iwwert de Problem opgeklärt hunn, huet en eis dunn awer bewisen, dass d’Dieren wuel opgaang sinn – nodeem en se opgespaart huet a sot: “Mais elle s’ouvre!”
Eise Reesplang, war dunn bëssen duercheneen, mer souzen eng hallew Stonn am Zuch, bevir deen zréck op Liers gefuer ass, an dunn eng 3/4 Stonn ze Liers, bis dass mer den Zuch op Hasselt kruten. An ganz éierlech: Liers ass wuel dat ellensten, gottverloossente Kaff op der Welt. Et ass méi elle wéi Léck! Jo, du si mer op Hasselt gefuer, hunn eist Zelt opgeriicht, a pünktlech wéi mer fäerdeg waren huet et ugefaang ze reenen, wouropshin mir e Béier drénke waren an op dem Wee dohin eis Kollege, de Pit, de Jeff an de Vincent getraff hunn, déi quasi 50 Meter vun eis fort hiert Zelt opgeschlon haten. Alles an allem also e gelongenen éischten Dag.
(more…)
Déi ganz Geschicht »
Aus der Kategorie: Musék
Tags:arcade fire, badly drawn boy, beatsteaks, devendra banhart, devotchka, digitalism, dizzee rascal, editors, enter shikari, james holden, kaiser chiefs, kings of leon, m.i.a., pukkelpop, seasick steve, sonic youth, sophia, the rakes, the shins, the smashing pumpkins, the streets
… Pukkelpop 2007.
Ech hunn zwar nach ëmmer keen Ticket, mee dat kréie mer o nach hin. Wat ech haut maache wëll, ass einfach méng Highlights op déi ech mech am meeschte freeën, ze weisen. An dat – wéi sollt et anescht sinn – mat Hëllef vu Youtube-Videoen.
Do wieren éischtens d’Editors (16/08/17:05/Main Stage). D’Editors hunn ech kenne geléiert, wéi ech am Winamp den NME Radio gescrobblet hunn. Dat wonnerbart Lidd “All Sparks” hat et mer direkt ugedon, a kuerz drop war ech hin a weg, wéi ech “Bullets” a “Munich” héiren hunn. Dofir war ech mer dunn och hire saustaarken Album “The Back Room” sichen. Hiert neiste Wierk “An End Has a Start” ass säit puer Wochen dobaussen, an och wann ech et leider na net besëtzen sou iwwerzeegt mech dach déi éischt Single “Smokers Outside the Hospital Doors” voll a ganz. D’Editors sinn ëmmer su traureg düster an drängen trotzdem an d’Extatescht (wat e Saz), kléngen wéi Interpol gekräizt mat Coldplay an erreechen en bal identeschen Niveau. An dann kléngt dem Tom Smith séng Stëmm o nach wéi déi vum Ian Curtis (Joy Division).
Dann wier do natierlech d’M.I.A. (16/08/21:40 Dance Hall), wat wierklech kee Schwäin a Lëtzebuerg ausser dem Fede a mir appréciéiert, mee awer extrem talentéiert ass. Him säi Grime ass sou rëffeg cool, dass ech mech scho beim Tippen bal net akréien. “Bucky Done Gun” ass sou en asozialt Lidd, mee ech fannen et trotzdem immens. Mee déi Opnahm hei ass schäiss, well d’Tounqualitéit net gutt ass. Hoffentlech ass se ze Hasselt besser.
Dann kënnt och schon mäin allergréissten Highlight vum Weekend: de Badly Drawn Boy (17/08/18:10 Marquee Stage). De Mann mat der Mutz ass sou en talentéierten Singer/Songwriter, dass en et definitiv mam leider verstuerwenen Elliott Smith ophuele kann. Ech verléiren awer net zevill Wierder, well en nach a ménger Top 250 virkënnt. Dofir einfach säi wonnerbare Video zu “Once Around the Block”.
Dann kommen natierlech Arcade Fire (17/08/22:25 Main Stage), op déi ech wierklech gespaant sinn, well ech mech froen op hir Musék op däer rieseger Bühn funktionnéiert. Ech hoffen et op jidfer Fall. Fir d’éischte Kéier op de Goût vun der Band sinn ech komm, an deem ech mer einfach sou d’CD bei Amazon bestallt hunn, ouni je eppes virdrun vun hinnen héiren ze hunn. An ech hunn riicht an d’Schwaarzt getraff, well hier melodesch Geniesträicher nach an d’Musékgeschicht wäerten agoen. Hei spillen se “Neon Bible” live an engem Lift.
De läschten Dag waarden dann direkt véier grouss Saachen op mech. Fir d’éischt The Shins (18/08/15:15 Marquee Stage), déi all Indieschlampe op mannst aus “Garden State” bekannt sinn dierften. Dann de Mike Skinner alias The Streets (18/08/15:55 Main Stage), deen de coolste Rapper op der Welt ass. Dann déi sensationell Justice (18/08/20:20 Dance Hall) aus Frankräich, déi mech ëmmer vu Freed zum Laachen an Danzen bréngen. An als gudden Ofschloss schließlech Sonic Youth (18/08/22:40 Marquee Stage), déi nach emol fir ordentleche Kaméidi suergen. Hei dann e Liveoptrëtt vun de Shins (“Caring is creepy”), d’Videoen zu “Fit but you know it” vun The Streets, respektiv “D.A.N.C.E.” vun Justice a schließlech e Liveoptrëtt vun “Drunken Butterfly” vun Sonic Youth.
E bëssen Inhalt muss jo och mol rem sinn hei:
Dofir kaft iech “Neon Bible” vun Arcade Fire. Da hast du was drauf.
Voilà.
