Inception (Christopher Nolan, ***)

Ech wäert net grouss an d’Detail goen, well ech ka mech gutt un de Stress erënneren, deen ech mer siche war wéi ech mech getraut hunn Slumdog Millionaire, The Dark Knight, Inglourious Basterds an Das weiße Band ze kritiséieren. Fakt ass, dass ech kee vun deene Filmer immens fannen, an dass ech Inception och net als d’Neientdeckung vun der Kreativitéit an Hollywood halen. Allerdéngs kann ech mech virun dem ambitiéise Wierk, wat den Nolan hei op d’Leinwand zaubert, trotz all senger Schwächten, nëmme verneigen. (SPOILERS) Et ass natierlech clever vun him, dass en doduerch, dass alles just en Dram ass, seng plot holes iwwerdeckt kritt an d’minimal Charakteriséierung vun all de Personnagen ofgesi vum Leonardo DiCaprio sengem Cobb kee Problem duerstellen. An awer bitt de Film genuch spannend Momenter a genuch Ideen fir engem en Owend am Kino ze verséissen, ouni, dass een sech iwwerhaapt muss Gedanken iwwer all déi kleng Schwieregkeete maachen. Wéi si am Endeffekt duerch d’Dramwelte vum Robert Fischer reesen ass bombastesch, wann och extrem duerchgeschriwwen. D’Geschicht huet extrem vill Adrenalin a sech, an dat dreift d’Saach virun. Trotzdem wënschen ech mer e bësse méi an engem Film. Donieft stellen sech déi üblech Problemer, déi ech beim Nolan hunn: seng weiblech Personnagen sinn net méi wéi lästeg Unhängsel, seng Action-Zeenen schwaach choreographéiert a geschnidden. Wat mech allerdéngs am meeschte gestéiert huet, war, dass ech zu dem enge Personnage, deen echt ass, den Dom Cobb einfach keen Drot fonnt hunn. Seng Problemer, säi Personnage, ware fir mech als Literaturstudent a fervente Lieser vu Fiktioun einfach nëmmen onnovollzéibar an net engagéierend. (/SPOILERS) An do kënnt mäi gréisste Problem mat Inception hir: während ech mech bannent den, dach iwwerlaangen, zwou an enger halwer Stonn ëmmer ënnerhale gefillt hunn, war ech ni wierklech emotional an d’Geschicht agebonnen. Am beschten trëfft et dat, wat ech mengem Matbewunner nom Kino sot: “it was entertaining, but not captivating”. Als Popcornkino ass et, dat, no Toy Story 3, zweetbescht vum Joer bis elo, als arthouse Film ass et mëttelméisseg. Freud a Jung hätten sech trotzdem fuerchtbar ameséiert, denken ech. (Wien eng méi déif Diskussioun agoe wëll, däerf sech roueg bei mir via E-Mail mellen.)

Toy Story 3 (Lee Unkrich, ****)

Ech wollt scho vill éischter meng Meenung zu Toy Story 3 lass ginn. Mä dunn hunn ech de Film gesinn, an et war mer net méi méiglech, well ech Angscht hat, net méi opzehale mat schreiwen. De Film huet mech op sou vill Aart a Weisen emotional wéi och intellektuell beweegt, dass ech op kee Fall wollt vergiessen iergendeppes z’erwienen, wat de Film esou gutt gemaach huet. Wéi den Andy op d’Uni geet, heescht et fir hien sech vu senge Spillsaachen ze trennen an dee Moment geet fir eis Helden e Kampf ëm d’Iwwerliewen un, an deem sech Froe vu Mortalitéit, Zesummenhalt an Konsum stellen, déi gepaart si mat dem übleche Witz vu Pixar. Iergendwann huet sech jidderee misse vu senge Spillsaachen trennen, denken ech, an dee Moment gëtt hei perfekt  agefaang, an domat gëtt eng Ufuerderung u Kannerfilmer respektéiert, déi ech ëmmer scho grouss geschriwwen hunn: se sollen d’Kanner net fir domm verkafen. Dat ass eppes, wat an Toy Story 3 net geschitt, d’Kanner ginn als denkend an emotional méi wéi capabel Mënschen, net nëmmen respektéiert, mä souguer am Fong geprisen. De Schluss vum Film, wou d’Imaginatioun vum Kand sou wonnerschéin duergestallt gëtt, ass ee vun deene beschten, déi ech säit ganz laangem gesinn hunn. An de Moment wou et fir den Andy heescht senge Spillsaachen, senge Frënn aus der Kandheet Äddi ze soen, ass och e Moment wou ech, deen den éischte Film deemols am Kino an zënter hir ëmmer rëm gesinn hunn, de Helde vu menger Kandheet Äddi soe kann. E Meeschterwierk.

(InContention.com)

Klak nach e bësse Rock’n'Roll dobäi, nenne mer et mol de gréisste Rockfestival an der Geschicht vun der Mënschheet, an du hues e Film, deen ech net verpasse wëll. An dese Film nennt sech Taking Woodstock an huet well en Trailer:

Click here to view the embedded video.

Animania
Ofgesinn vun den animéierte Filmer, déi nach a ménger Top 10 optauchen gëtt et nach eng Rëtsch interessantes op dat een sech freen dierf. Do wieren den net amerikanesche Virtuosen Sylvain Chomet an Hayao Miyazaki hir neiste Wierker: L’Illusioniste an Gake no ue no Ponyo. An dann awer och den a Lëtzebuerg produzéierte 9, dee fuerchtbar interessant ausgesait, souwéi dem Pianocktail Lieblingsregisseur Wes Anderson Fantastic Mr. Fox. A schlussendlech nach dem Robert Zemeckis säin A Christmas Carol mam Jim Carrey.

Fir ze laachen
Op éischter Plaz muss do natierlech de Brüno erwient ginn, den neiste Film mam Sasha Baron Cohen a senger bekannter Roll als schwult éisträichescht Watochëmmer. (500) Days of Summer vum Marc Webb kléngt wéi eng interessant Romanz mam Joseph Gordon-Levitt a Zooey Deschanel. Nailed vum David O. Russell handelt vun enger jonker Fra, déi sech en Nol an de Kapp schéisst an duerno d’Welt e bëssen anescht gesäit. An de Sam Mendes, wéi och de Fatih Akin betrieden en neien Terrain mat hire Komödien Away We Go an Soul Kitchen. Den Ed Wright bréngt an där Zäit eng Comicadaptatioun mam Michael Cera, déi sech Scott Pilgrim vs. The World nennt, während den Jason Reitman den George Clooney an Up in the Air zum Profirausgeheier gi léisst.

D’Dammen hannert der Kamera
The Hurt Locker vum Kathryn Bigelow, e Film iwwert e bekannte momentanen amerikanesche Krich ass 2008 scho mat Succès op Festivale gelaf, an dem Jane Campion säin neisten Bright Star, ass alleng vum Numm vun der Regisseurin hir jo schon en absolute Must. D’Anna Boden huet zesumme mam Ryan Fleck nach Sugar gedréit. Iwwert en Baseballspiller.

Action, Action, Action
Comicadaptatiounen sinn och dest Joer nees drun: Wolverine a Watchmen sinn do déi mam meeschte Profil. An da gëtt et natierlech na sou Filmer, déi sech Terminator:Salvation an Star Trek nennen.

Europäesch Starregisseuren um Wierk
Souwuel den Alejandro Amenabar an de Lukas Moodysson beginn d’Doudsënn en amerikanesche Film ze dréien. Dem Moodysson säi neiste Film Mammoth ass zu Berlin scho relativ gefloppt, während dem Amenabar säi Projet Agora, deen am réimeschen Ägypten spillt, mech net interesséire géif, wann ech heen net immens fanne géif. Dann gëtt et endlech nees eppes Neies vum Lars von Trier: Antichrist ass de wonnerschéinen Titel fir säin neiste Film. D’Briten Stephen Frears an Paul Greengrass bréngen engersäits en Kostümdrama mam Michelle Pfeiffer mam Numm Chéri, an fir de Greengrass eng weider Kollabo mam Matt Damon am Krichsfilm Green Zone. An de Guy Ritchie bréngt de Sherlock Holmes zréck an de Kino.

Déi Grouss aus Amerika
Den Terrence Malick ass bekannt als Philosoph vum Kino an och a sengem neisten The Tree of Life, iwwert eng Famill an de 50er mam Brad Pitt als Papp, wäert e vill Geleenheete fannen, Wisen an den Himmel ze filmen. De Michael Mann ass och rem do mat séngem Public Enemies, engem Gangsterfilm mam Johnny Depp an Christian Bale. De Rob Marshall dogéint dréit d’Musical Nine an deem sechs (!) Oscargewënner dra virkommen: Daniel Day-Lewis, Sofia Loren, Penélope Cruz, Nicole Kidman, Judi Dench a Marion Cotillard. Dobäi gesellt sech nach d’nominéiert Kate Hudson. Wow. An d’Fergie vun de Black Eyed Peas. Haha. An de Clint Eastwood dréit den Morgan Freeman a Mandela an allebéid wäerten se wuel nees en Oscar gewannen.

Déi vum läschte Joer remkommen an dem Ledger säi wierklech läschten
Nee, The Dark Knight war net dem Heath Ledger seng läschte Roll, dat ass The Imaginarium of Doctor Parnassus. Vu dass en deen allerdéngs net fäerdeg gedréit krut, an dat deet nach ëmmer wéi, hunn den Johnny Depp, Jude Law an Colin Farrell seng Roll weidergespillt. Des weideren kommen dann The Lovely Bones (Peter Jackson), an The Soloist (Joe Wright) dest Joer wierklech an de Kino.

Where the Wild Things Are

#10 Harry Potter and the Half-Blood Prince (David Yates)
D’Bicher sinn top. D’Filmer – not so much. Mee hutt der den Trailer gesinn? Wann de Film nëmmen hallef sou gutt ass, ass en awer na besser, wéi véier vu sénge fënnef Virgänger.

#09 Taking Woodstock (Ang Lee)
Ech si bekanntlech e grousse Fan vum Ang Lee. Ech hu souguer säin Hulk net schlecht fonnt. An dat wëllt eppes heeschen. Hei erzielt en d’Geschicht vum Woodstock Organisator, dee vum Demetri Martin (Pinaocktail Lieblingskomiker) gespillt gëtt.

#08 Up (Pete Docter & Bob Peterson)
Pixar. Muss ech soss na eppes son? Den Teaser huet immens ausgesinn, d’Geschicht u sech huet eppes miyazakieskes u sech an gott verdammt na mol, Pixar. Dat muss ech jo wuel kengem schmackhaft man.

#07 Whatever Works (Woody Allen)
Woody! Woody! Woody! Aha, aha, aha.

#06 Micmacs à tire-larigot (Jean-Pierre Jeunet)
Ech hu keng Anung wourem s et an desem Film geet. An ech muss et o net wëssen. De Jean-Pierre Jeunet huet vill ze laang näicht méi gema, an op en neit Delicatessen oder Amélie däerf ee jo awer wuel ëmmer hoffen. En plus spillt den Dany Boon d’Haaptroll.

#05 Coraline (Henry Selick)
Hei hunn ech schon eppes dozou gesot. Ech sinn e mega Fan vum Selick senger Aarbecht, vu dass ech jo mol The Nightmare Before Christmas zum beschten animéierte Film aller Zäite gekréint hunn.

#04 Shutter Island (Martin Scorsese)
Scorsese, DiCaprio, Ruffalo, Kingsley, Mortimer, Williams, von Sydow, Hayley, Clarkson, Schoonmaker, Ferretti, Powell.
Sou eng wonnerbar Lëscht vun Talent ass mat desem Film verbonnen, dass ech wierklech net anescht kann wéi mech op dese 50 Joeren Thriller ze freen.

#03 Funny People (Judd Apatow)
Virgëschter hunn ech den Trailer gepost. Dee war net immens, mee trotzdem hunn ech d’Gefill, dass dest rem e ganz grousse Coup vum Judd Apatow kéint sinn.

#02 Where the Wild Things Are (Spike Jonze)
De Spike Jonze, bekannt vu Being John Malkovich an Adaptation, adaptéiert dese Klassiker vun engem Kannerbuch an anscheinend ass e sou schaureg schéin, dass Kanner bei enger Testvirféirung schwaachgefall sinn. Dat ass déi Zort Filmer déi ech gesi wëll. En plus gesinn déi puer offiziell Biller bis ewell absolut sensationell aus.

#01 Los Abrazos Rotos (Pedro Almodóvar)
Et gi keng Detailler iwwert de Film bis ewell, just e kuerzen Teaser. Dem Almodóvar säi Blog hunn ech jo scho virgestalt. Op alle Fall, den Almodóvar ass eng verlässlech Gréisst an ech erwaarde mer Grousses. Säin typescht Faarwspill erkennt een alt rem am Teaser an ech ginn dovun aus, dass mer hei rem eppes Geniales geliwwert kréien.

“Hulk” (2003)

Regie: Ang Lee
Dréibuch: Stan Lee an eng jett anerer

Cast: Eric Bana, Nick Nolte, Jennifer Connelly, Josh Lucas

Okay, ech huelen un, dass méng Aussoo, dass dëse Film ënnerbewert wier zimmlech kontrovers ass. Stëmmt, ass se. Ech ginn zou: de Film ass net immens gutt. Mee, en ass net su schlecht wéi e gema gëtt. An zwar well den Ang Lee eng aner Approche zum Thema hat, wéi d’Maacher vun de “Spider-Man” an den “X-Men” Filmer se hunn/haten. “Hulk” ass visuell anescht, et huet en anere Rhythmus an der Erzielstruktur.

Eigentlech denken ech souguer, dass de Film ufänglech souguer ganz staark ass, d’Schwächte leien eendäiteg an der läschter halwer Stonn vum Film, déi einfach nëmmen nach katastrophal sinn an de Film ënnergoe lossen. Dem Nick Nolte säi Personnage vum Bruce Banner séngem Papp huet kee Bezuch zu der Geschicht, en ass sënnfräi duergestalt an d’Konfrontatioun tëscht him a séngem Jong ass iwwerhast an gefilllos ofgerattert. Mee dovun ofgesinn fënnt een awer e visuellt Konzept, wat méi wéi déi einfach VFX benotzt, mee probéiert eng Struktur ronderëm d’Geschicht opzebauen, déi no um Comic läit. Den Ang Lee geet méi wäit wéi déi meescht aner Regisseuren virun him (an och no him), mee et feelt awer iergendwéi u läschter Konsequenz.

Mäi Statement: de Film ass ënnerbewert, mee kee Meeschterwierk.

“Cidade de Deus” ass den eenzegen brasilianesche Film, deen ech a méngem Liewe gesinn hunn. “Wo Hu Cang Long” bei wäitem net den eenzegen chineseschen. Wat béid Filmer an éischter Linn gemeinsam hunn, ass dass se sensationell sinn, wat all technesch Mëttel betrëfft, beim Meirelles séngem Film haaptsächlech d’Kameraféirung an de Schnëtt, mee och d’Bühnebiller, beim Lee sinn et och déi Saachen an et kënnt virun allem d’immenst Faarwespill dobäi.

Déi zwee Filmer hunn absolut näicht mateneen zedinn, ofgesinn vun hierer gudder Ausféirung. Net, dass ech sou en Androck erwecken. Mee se erzielen allebéid faszinant Geschichten an engem grad sou faszinante Gewand. (De chinesesche Kino ass iwwerhaapt ze recommandéiren, an net nëmmen déi nei Epochefilmer, mee och kontemporär Saache wéi “In the mood for love”.) Hätt ech dës Lëscht vrun zwee Joer geschriwwen, wier “Wo Hu Cang Long” ënnert den éischte 5, mee ech hunn e scho laang net méi gesinn… bon. Den Ang Lee ass einfach e geniale Regisseur an och wann déi meescht mech lo stengege wäerten, mee souguer säin “Hulk” ass guer net mol sou schlecht. Dat läit gréisstendeels dorunner, dass den Ang Lee e Perfektionist ass, deen nom schéine Bild an de Filmer sicht, wéi wéineg regisseuren hautesdags.

De Fernando Meirelles dogéint spezialiséiert sech op eng aussergewéinlech Kamera- a Schnëttaarbecht, déi als spannungserzeegend Elementer a sénge Filmer e grousse Standpunkt beasprochen.

Wann de Lee monumental Biller erzeuge wëll, wëll de Meirelles domadder spillen.