#10 THE INFORMANT!

Ech hu mer et zur Gewunnecht gemaach, dass op menger zengter Plaz e Film ass, deen ech perséinlech extrem interessant fonnt hunn, mä wou ech vläicht net onbedéngt der Meenung sinn, dass en eng Top 10-Plaz hu misst. No Man on Wire an Into the Wild ass dat dëst Joer dem Steven Soderbergh säin absolut genialen The Informant! bei deem s de duerch dem Matt Damon seng beschte schauspilleresch Leeschtung bis haut ni wierklech weess wou s de dru bass. Wéi gesot, e wonnerbare Film mat wonnerbarem Cast.

#9 THE PRINCESS AND THE FROG
(Ron Clements, Jon Musker)

Pixar, Pixar. Pixar. Pixar? Pixar!? Disney! Jo, e Film no der gudder aler Disney Formel ass a mengen Aen ee vun de beschte Filmer vum Joer. Aus dem Fräschkinnek maachen Disney eng nei, opgepeppelt Geschicht, déi heinsdo vläicht e bëssen ze vill cool wierkt, mä een awer dat grousst Häerz vun der aler Animéierkonscht rëmerkenne léisst. Mat dem wuel emotionalste Moment vum ganze Filmjoer an deem e klenge Gléiwiermchen zu senger grousser Léift kënnt. Zauberhaft.

#8 STAR TREK
(J.J. Abrams)

Ech ginn zou virun an no dësem Film keen eenzege Star Trek Film gesinn ze hunn, a vläicht ass et och dowéinst, dass dem J.J. Abrams säi Reboot vun der Serie mech esou matgerappt huet. Packend Action, e cleveren Twist, deen de ganze Star Trek Universum op d’Kopp ze setze schéngt an eng gutt Pris Humor maachen dëst sécherlech zu engem vun de gréisste Kinoserliefniesser vum Joer.

#7 THE HURT LOCKER
(Kathryn Bigelow)

Ech weess net, wéini ech fir d’lescht e Krichsdrama gesinn hunn, dat mech esou matgerappt huet wéi The Hurt Locker – wahrscheinlech war et Band of Brothers op der Telé. D’Kathryn Bigelow huet e Film gemaach, an deem ee wierklech spiert, wéi d’Schauspiller op der Leinwand ënnert der Hëtzt leiden, den emotionalen Drock steet gräifbar am Raum, wann se Minuten ze laang mussen bei enger Bomm verharren fir se ze entschäerfen. Et gëtt ni langweileg, wéi mer ëmmer an ëmmer weider Bommen entschäerfen an doraus eng Narrativ kreéiert gëtt. Eng wahnsinneg gutt.

#6 FANTASTIC MR FOX
(Wes Anderson)

Dass de Wes Anderson och Filmer adaptéiere kann huet e mat desem wonnerbaren Stop-Motion Wierk bewisen an deem e säin verspilltent Universum mat der eenzegaarteger Geschicht vum Roald Dahl verschmëlze léisst. Och wann en sech dobäi net streng un dem grousse briteschen Auteur seng Virlag hält, sou spriechen dach Humor, Spannung an Originalitéit fir e Film, deen den Dahl sécher sou gär gesinn hätt.

#5 MOON
(Duncan Jones)

Et schéngt an de Genen ze leien, dat kreativt Talent. Well hannert dem Numm Duncan Jones verstoppt sech keen aneren wéi dem David Bowie säi Jong. An engem minimalistesche Film, dee vill méi vast wierkt, wéi en ass, dreift den Jones de Sam Rockwell zu der Performance vu sengem Liewen. Am Dialog mat sech selwer an der Roboterstëmm vum Kevin Spacey deckt en op, wéi a ville, ville Joeren e falscht Spill mat him um Mound gedriwwe gouf. Alt rëm eng originell a matrappend Geschicht.

#4 (500) DAYS OF SUMMER
(Marc Webb)

Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn’t. Sou seet d’Premiss vun (500) Days of Summer a genee sou entwéckelt de Film sech och: fréi kréie mer mat wéi d’Verhältnisser sinn, an de Marc Webb léisst eis seng Geschicht éischter verstoen wéi en et senge Personnagen erlaabt. 500 Deeg hin an hir, mat Léift, Laachen, Danzen, Schmäerz a virun allem enger gudder Portioun Humor decken d’Krux vum männleche Verléiftsinn schamlos op a ginn eis eng flang an d’Gesiicht dofir, dass mer Dreemer sinn. Just fir eis duerno dofir en décke Kuss ze ginn. Genial.

#3 BRIGHT STAR
(Jane Campion)

Biopics sinn e schwieregt Genre an der Filmwelt, well se all ze oft extrem generesch riwwer kommen. Wéi gutt also, dass d’Jane Campion sech eng Geschicht hëllt iwwert déi net vill gewosst ass – dëse Spillraum erlaabt him nämlech e verzaubernde Film iwwer d’tragesch Geschicht vum John Keats a sengem Fanny Brawne ze erzielen. Et ass genee sou eng Geschicht iwwer d’Léift, wéi och iwwer Frëndschaft, Erwuesse ginn, an d’Problematik vu Klassegesellschaften an deenen d’Gléck fir déi beschte Mënschen oft einfach ze wäit weg ass.

#2 A SERIOUS MAN
(Joel, Ethan Coen)

D’Coen-Bridder haassen hir Personnagen. Déi Impressioun kritt een op mannst, wann een e Groussdeel vun hirem Oeuvre ukuckt. An A Serious Man gëtt dat Spill op d’Spëtzt gedriwwen, well de Larry Gopnik net nëmmen eng aarme Sau ass, mä u sengem Ongléck och komplett onschëlleg ass. Eng wahnsinneg clever Geschicht entsteet doraus wéi de Larry probéiert iergendwéi alles rëm sou hin ze kréien, wéi et fréier war – a scheitert. Wéi den Hiob an der Bibel ass e mat Glawenszweifel konfrontéiert – a weder hien nach iergendeen aneren gëtt verschount, wann et dorëms geet opzeweisen, dass all Guddes a Schlechtes all Moment jidderengem widderfuere kann, ouni dass et eng Premeditatioun misst ginn.

#1 UN PROPHÈTE
(Jacques Audiard)

Dass de Jacques Audiard et fäerdeg bréngt sech mat all Film ze steigeren ass opgrond vu sengen exzellente Wierker ëmmer rëm erstaunlech. Mä de Fortschrëtt vun De battre mon coeur s’est arrêté zu dëser sensationeller Geschicht an där e klengen Analphabet sech duerch seng Cleverness zum grousse Gangster entwéckelt, a lues awer sécher seng Onschold ofleet, ass phänomenal – an deet ee wierklech wonneren wéi den Audiard dat hei nach emol toppe wëll. Den Tahar Rahim an den Niels Arestrup sinn kongenial an hire Rollen als Lehrling a Mentor an no zwou an enger halwer Stonn intensem Filmkucken wëll een awer nëmme méi, méi, méi.

Véier Stären ass de Maximum, deen ee kréie kann. Dat ass fir munchereen, dee weess wéi besiess ech mat ronnen Zuele sinn vläicht iwweraschend, mä vu dass ech bei engem Stär an net bei null Stären ufänken, gëtt dat mir siwe Valeuren, déi ech Filmer gi kann. An ech denken, dat ass och genug. D’Feinofstëmmung bannent all méiglecher Note gëtt an eventuelle Fäll duerch explizit Kritike gemaach an anere Fäll eben net.

Wann ech mer d’2009er Filmer ukucken, déi ech bis well gesinn hunn ukucken, sou fällt mer op, dass ech effektiv all Note op mannst eng Kéier verginn hunn. Dir kënnt och hei noliesen, wéi eng Bewertungen ech all Film ginn hunn. Beispiller sinn, an ech wiele Filmer wou ech denken, dass vill Leit se gesinn hunn:

**** The Princess and the Frog
***1/2 Zombieland
*** Public Enemies
**1/2 Where the Wild Things Are
** Away We Go
*1/2 X-Men Origins: Wolverine
* The International

Wéi der gesitt ass domat Where the Wild Things Are de Film, deen souzesoen eng Grenz Bild. An och wa fir de Roger Ebert zwee an en halwe Stär thumbs down bedeit, sou ass dat fir mech déi Kategorie an déi d’Filmer falen, déi ech respektéieren, mä net wierklech gutt fannen. Et ass souzesoen d’Kategorie an déi déi Filmer falen vun deenen ech mer wënschen, dass ech se besser fanne géif. Ab dräi Stären sinn also d’Filmer déi mer gefalen, un deenen ech definitiv Saachen auszesetzen hunn, mä déi mech awer insgesamt iergendwéi iwwerzeegen. Op lëtzebuergesch Schoulnoten ëmgerechent kéint een dat Ganzt also sou kucken, dass dräi Stären assez bien bis nidderege bien ass, während zwee an en halwen Stär suffisant bis eng kleng Datz duerstellt. Alles ënner zwee an en halwe Stär wëll ech dogéint net méi rëmgesinn. Dat sinn déi richteg Datzen, wou gréisser Makel dra sinn, déi heinsdo duerch kleng Elementer ugehuewe ginn, mä leider ganz oft och net.

Déi wierklech gutt Filmer kréien dräi an en halwe Stär, wann et soe mer wierklech just eppes bedeitendes gëtt, wat mech un hinne stéiert, an véier Stären, wann kleng Feeler net wierklech an d’Gewiicht falen. Sou ass et kloer, dass ech dëst Joer aacht Filmer eng Wäertung vu véier Stäre ginn hunn, mä dat awer net bedeit, dass ech all déi Filmer um Niveau vun de beschte Filmer vun allen Zäite gesinn. Fir et ganz däitlech ze soen: (500) Days of Summer ass keen 8 1/2 oder 12 Angry Men, mä awer e Film deen op ganzer Linn iwwerzeegt, an deen dofir och d’Beschtwäertung verdéngt.

A fir all déi, déi et interesséiert: (500) Days of Summer, Antichrist, Bright Star, Coraline, Duplicity, Fantastic Mr Fox, The Hurt Locker, Harry Potter and the Half-Blood Prince, The Informant!, In the Loop, Moon, The Princess and the Frog, Un prophète, A Serious Man, Star Trek an Zombieland sinn déi siechzéng Filmer vun den 53 déi ech vun 2009 bis well gesinn hunn, déi nach an der Course sinn fir eng Plaz op menger Top 10 vum Joer. Mä dozou méi an e puer Wochen, wann ech mat The Lovely Bones de leschte wichtege Release vun 2009 gesi wäert hunn.

Filmpouster si sou eng Saach. Wat ass e gutt Pouster? Eent, wat eppes iwwert de Film ausseet? Eent, wat d’Leit an de Kino lackelt? Eent, wat fir sech artistesch wertvoll ass? Sécher, kann een op déi dräi Saache kloer mat “Jo” äntwerten.

Sou huet e Filmpouster fir “Beowulf” sécherlech keen artistesche Reiz, bréngt et awer fäerdeg Séancen ze fëllen. Et ass vläicht net gutt, mee effizient. Anerersäits kann en effizient Pouster och säugutt sinn, sou wéi d’knätschgielt Pouster zu méngem Film vum Joer 2006 “Little Miss Sunshine”.

Sou hunn ech virun zwee Joer an och d’lescht Joer mäin Artikel ugefaang, an ech wëll et wéi der gesitt dëst Joer nees sou man. Bei der schier onendlecher Zuel vu grausam ellene Filmpouster, déi all Joer eis Kinoe verpeschten, muss een einfach och déi wierdegen, déi eppes besonnesches duerstellen. Muncht Pouster op menger Lëscht ass vläicht net besonnesch kreativ, mä huet awer e speziellt Gefill mat deem et de Film ëmschreiwt, deen et virstelle soll.

Jo, ech recycléiere schamlos d’Texter, déi ech an de leschte Joeren scho gebraucht hunn. Mä wat gëtt et ze soen? Ech maachen net méi, wéi eng kleng Sammlung vu schéin ze kuckende Filmpouster. Do brauch et net vill Wierder, d’Biller schwätze fir sech.

#10 MOON
(Regie: Duncan Jones, Design: Cardinal Communications USA)

#9 WHERE THE WILD THINGS ARE
(Regie: Spike Jonze, Design: Mojo, LLC)

#8 UP IN THE AIR
(Regie: Jason Reitman, Design: BLT & Associates)

#7 JULIE & JULIA
(Regie: Nora Ephron, Design: BLT & Associates)

#6 (500) DAYS OF SUMMER
(Regie: Marc Webb, Design: Empire Design)

#5 IN THE LOOP
(Regie: Armando Iannucci, Design: Monterey)

#4 LOS ABRAZOS ROTOS
(Regie: Pedro Almodóvar, Design: ?)

#3 ANTICHRIST
(Regie: Lars von Trier, Design: Jeremy Saunders)

#2 THE IMAGINARIUM OF DOCTOR PARNASSUS
(Regie: Terry Gilliam, Design: Empire Design)

#1 TAKING WOODSTOCK
(Regie: Ang Lee, Design: Mojo, LLC)

Munchereen wäert The Hurt Locker vermëssen, mä dem Film säi Star, den Jeremy Renner war komescherweis d’lescht Joer schon nominéiert, obwuel en nach néierens äusserhalb vu Festivals gelaf war. Anyway, long story short, Precious an The Last Station kruten déi meescht Nominéirungen an ech froe mech ob den Independent Spirit-Fluch Precious ka schueden. Vun de meeschte Leit als de Favorit op den Oscar fir de “Beschte Film” gesinn kéint eng Victoire hei entweder bedeiten, dass de Fluch, dass kee Film bei béide Präisiwwerreeschungen gewënnt, gebrach gëtt oder et kéint effektiv bedeiten, dass en anere Film d’Iwwerhand behält.

Meng léifsten Nominéirungen? Déi dräi Erwienungen vun (500) Days of Summer, Un prophète fir den auslännesche Film. Op Incontention.com fannt der déi ganz Lëscht.

500 Days of Summer (****)
Säit e puer Joer hunn ech schon en heemleche Crush wat d’Zooey Deschanel betrëfft, dat läit wahrscheinlech och dorunner, dass et meeschtens getypecast gëtt, an déi Zort Dramgirl ouni wierklech Substanz a ville Filmer anhëllt. Sou och hei, mä egal wéi negativ dat kléngt, de Film ass brillant. D’duerchschnëttlech Performance vum Deschanel zesumme mam Joseph Gordon-Levitt senger immenser schauspillerescher Leeschtung sinn d’perfekt Mëttel fir dat clevert a wonnerbart Dréibuch iwwert eng Koppel där hir Bezéiung net funktionnéiert zum Liewen ze bréngen. Dëst zesummen mat der schier perfekter Regie vum Marc Webb mécht aus (500) Days of Summer de perfekte Film fir de Summer. Ech géif bal soen, et wier déi innovativsten Rom-Com zënter Annie Hall, mä noolt mech net dorop fest.

Antichrist (***1/2)
Ech weess net wéi een eng Kritik iwwert e Film wéi Antichrist schreiwe soll, deen een psychologesch esou fuerdert, dass ee wierklech net weess, wat et ass, wat een do gesinn huet. D’Biller maachen esou e staarken Androck, an d’Iddien déi een huet fléien engem just duerch de Kapp an engem Chaos, wat kaum ze léise sinn dierft. De Film ass ass en extrem perséinleche Film, dora vergläichbar mat Synecdoche, New York an The Fountain, e spillt mat Ängscht, mat Wahn, mat Glawen (net onbedéngt chrëschtlechen) a mat purer Béisheet zu engem gläichen Undeel an doduerch kreéiert en déi nämlech Gefiller am Spectateur. De Lars von Trier ass sécherlech e Provocateur, dee senges gläiche sicht, an och hei geléngt et em rëm op eng göttlech (pun intended) Aart a Weis. Wat ee mat Sécherheet soe kann, allerdéngs, ass, dass d’Uschëllegungen, de Film wier misogyn absolute Blödsinn sinn – vill méi ass et e weibleche Film – een, deen de Mann als eng grad esou ekleg an eventuell souguer wesentlech méi geféierlech Waff uféiert, ewéi d’mental zerstéiert Fra. An bei all de staarke Gefiller, déi de Film ausléist – et ass am Endeffekt net de von Trier oder d’Charlotte Gainsbourg, mä den Anthony Dodd Mantle deen d’Haaptluew verdéngt. Seng Kameraaarbecht an Slumdog Millionaire, fir déi en ëmmerhin en oscar gewonn huet, wierkt wéi e Pittisaufsatz verglach mat deem, wat en hei bréngt.

The Hurt Locker (***1/2)
The Hurt Locker ass generell als den éischten erfollegräichen Irakfilm ugesinn. Dat géif ech net onbedéngt ënnerschreiwen, mä dass d’Geschicht iwwert eng Bommenentschärfertrupp, déi nach knapps e Mount am Land hunn, fesselnd an intelligent ass, ass zweifelslos wouer. D’Cinematographie ass de groussen Mëttelsmann tëscht Public a Film, vu dass doduerch d’Intensitéit vun der Situatioun, der Hëtzt, der Nervositéit vum Zaldot, der Angscht wierklech staark riwwerbruecht gëtt. Trotzdem ass de Film a gewësser Siicht mangelhaft, well d’Kathryn Bigelow seng Iddi, “dass Krich eng Drog ass”, pertinent mat senge Biller weist, mä et dobäi net beloosse wëll. Regisseuren, déi hirem Wierk net trauen, di mer oft leed, well se d’Intelligenz vum bewegte Bild ënnerschätzen – sou versicht d’Bigelow ze vill an ze repetitiv säi Message ënnerzebréngen, amplaz d’Geschicht fir sech schwätzen ze loossen.

Julie & Julia (***)
E Film, deen e sou ouni Konflikter verleeft muss scho wierklech iwwerzeegen a senger propperer, steriler Duerstellung vun enger net extrem faszinéierender Geschicht fir net langweileg ze sinn. A bon, dat packt en och, haaptsächlech duerch déi super Aarbecht vum explosiv witzegen Meryl Streep, an de manner opfällegen, mee trotzdem subtil staarken Leeschtungen vum Amy Adams an Stanley Tucci. Alles an allem huet de Film wéineg Substanz, vu dass e wierklech just d’Geschicht vum Julia Child, an déi vum Julie Powell, wat säi Kachbuch nokacht an driwwer bloggt erzielt a béid Geschichten net spannend sinn. Mä ënnerhalsam ass et trotzdem. E Film iwwert e Blog, wéi e Blog – duerch déi eenzel kleng Stécker gëtt e gewierzt, net alles ass nämlecht schmackhaft, mä den Gesamandrock kënnt iwwer d’Komponenten. An déi si ganz okay.

Animania
Ofgesinn vun den animéierte Filmer, déi nach a ménger Top 10 optauchen gëtt et nach eng Rëtsch interessantes op dat een sech freen dierf. Do wieren den net amerikanesche Virtuosen Sylvain Chomet an Hayao Miyazaki hir neiste Wierker: L’Illusioniste an Gake no ue no Ponyo. An dann awer och den a Lëtzebuerg produzéierte 9, dee fuerchtbar interessant ausgesait, souwéi dem Pianocktail Lieblingsregisseur Wes Anderson Fantastic Mr. Fox. A schlussendlech nach dem Robert Zemeckis säin A Christmas Carol mam Jim Carrey.

Fir ze laachen
Op éischter Plaz muss do natierlech de Brüno erwient ginn, den neiste Film mam Sasha Baron Cohen a senger bekannter Roll als schwult éisträichescht Watochëmmer. (500) Days of Summer vum Marc Webb kléngt wéi eng interessant Romanz mam Joseph Gordon-Levitt a Zooey Deschanel. Nailed vum David O. Russell handelt vun enger jonker Fra, déi sech en Nol an de Kapp schéisst an duerno d’Welt e bëssen anescht gesäit. An de Sam Mendes, wéi och de Fatih Akin betrieden en neien Terrain mat hire Komödien Away We Go an Soul Kitchen. Den Ed Wright bréngt an där Zäit eng Comicadaptatioun mam Michael Cera, déi sech Scott Pilgrim vs. The World nennt, während den Jason Reitman den George Clooney an Up in the Air zum Profirausgeheier gi léisst.

D’Dammen hannert der Kamera
The Hurt Locker vum Kathryn Bigelow, e Film iwwert e bekannte momentanen amerikanesche Krich ass 2008 scho mat Succès op Festivale gelaf, an dem Jane Campion säin neisten Bright Star, ass alleng vum Numm vun der Regisseurin hir jo schon en absolute Must. D’Anna Boden huet zesumme mam Ryan Fleck nach Sugar gedréit. Iwwert en Baseballspiller.

Action, Action, Action
Comicadaptatiounen sinn och dest Joer nees drun: Wolverine a Watchmen sinn do déi mam meeschte Profil. An da gëtt et natierlech na sou Filmer, déi sech Terminator:Salvation an Star Trek nennen.

Europäesch Starregisseuren um Wierk
Souwuel den Alejandro Amenabar an de Lukas Moodysson beginn d’Doudsënn en amerikanesche Film ze dréien. Dem Moodysson säi neiste Film Mammoth ass zu Berlin scho relativ gefloppt, während dem Amenabar säi Projet Agora, deen am réimeschen Ägypten spillt, mech net interesséire géif, wann ech heen net immens fanne géif. Dann gëtt et endlech nees eppes Neies vum Lars von Trier: Antichrist ass de wonnerschéinen Titel fir säin neiste Film. D’Briten Stephen Frears an Paul Greengrass bréngen engersäits en Kostümdrama mam Michelle Pfeiffer mam Numm Chéri, an fir de Greengrass eng weider Kollabo mam Matt Damon am Krichsfilm Green Zone. An de Guy Ritchie bréngt de Sherlock Holmes zréck an de Kino.

Déi Grouss aus Amerika
Den Terrence Malick ass bekannt als Philosoph vum Kino an och a sengem neisten The Tree of Life, iwwert eng Famill an de 50er mam Brad Pitt als Papp, wäert e vill Geleenheete fannen, Wisen an den Himmel ze filmen. De Michael Mann ass och rem do mat séngem Public Enemies, engem Gangsterfilm mam Johnny Depp an Christian Bale. De Rob Marshall dogéint dréit d’Musical Nine an deem sechs (!) Oscargewënner dra virkommen: Daniel Day-Lewis, Sofia Loren, Penélope Cruz, Nicole Kidman, Judi Dench a Marion Cotillard. Dobäi gesellt sech nach d’nominéiert Kate Hudson. Wow. An d’Fergie vun de Black Eyed Peas. Haha. An de Clint Eastwood dréit den Morgan Freeman a Mandela an allebéid wäerten se wuel nees en Oscar gewannen.

Déi vum läschte Joer remkommen an dem Ledger säi wierklech läschten
Nee, The Dark Knight war net dem Heath Ledger seng läschte Roll, dat ass The Imaginarium of Doctor Parnassus. Vu dass en deen allerdéngs net fäerdeg gedréit krut, an dat deet nach ëmmer wéi, hunn den Johnny Depp, Jude Law an Colin Farrell seng Roll weidergespillt. Des weideren kommen dann The Lovely Bones (Peter Jackson), an The Soloist (Joe Wright) dest Joer wierklech an de Kino.

Where the Wild Things Are

#10 Harry Potter and the Half-Blood Prince (David Yates)
D’Bicher sinn top. D’Filmer – not so much. Mee hutt der den Trailer gesinn? Wann de Film nëmmen hallef sou gutt ass, ass en awer na besser, wéi véier vu sénge fënnef Virgänger.

#09 Taking Woodstock (Ang Lee)
Ech si bekanntlech e grousse Fan vum Ang Lee. Ech hu souguer säin Hulk net schlecht fonnt. An dat wëllt eppes heeschen. Hei erzielt en d’Geschicht vum Woodstock Organisator, dee vum Demetri Martin (Pinaocktail Lieblingskomiker) gespillt gëtt.

#08 Up (Pete Docter & Bob Peterson)
Pixar. Muss ech soss na eppes son? Den Teaser huet immens ausgesinn, d’Geschicht u sech huet eppes miyazakieskes u sech an gott verdammt na mol, Pixar. Dat muss ech jo wuel kengem schmackhaft man.

#07 Whatever Works (Woody Allen)
Woody! Woody! Woody! Aha, aha, aha.

#06 Micmacs à tire-larigot (Jean-Pierre Jeunet)
Ech hu keng Anung wourem s et an desem Film geet. An ech muss et o net wëssen. De Jean-Pierre Jeunet huet vill ze laang näicht méi gema, an op en neit Delicatessen oder Amélie däerf ee jo awer wuel ëmmer hoffen. En plus spillt den Dany Boon d’Haaptroll.

#05 Coraline (Henry Selick)
Hei hunn ech schon eppes dozou gesot. Ech sinn e mega Fan vum Selick senger Aarbecht, vu dass ech jo mol The Nightmare Before Christmas zum beschten animéierte Film aller Zäite gekréint hunn.

#04 Shutter Island (Martin Scorsese)
Scorsese, DiCaprio, Ruffalo, Kingsley, Mortimer, Williams, von Sydow, Hayley, Clarkson, Schoonmaker, Ferretti, Powell.
Sou eng wonnerbar Lëscht vun Talent ass mat desem Film verbonnen, dass ech wierklech net anescht kann wéi mech op dese 50 Joeren Thriller ze freen.

#03 Funny People (Judd Apatow)
Virgëschter hunn ech den Trailer gepost. Dee war net immens, mee trotzdem hunn ech d’Gefill, dass dest rem e ganz grousse Coup vum Judd Apatow kéint sinn.

#02 Where the Wild Things Are (Spike Jonze)
De Spike Jonze, bekannt vu Being John Malkovich an Adaptation, adaptéiert dese Klassiker vun engem Kannerbuch an anscheinend ass e sou schaureg schéin, dass Kanner bei enger Testvirféirung schwaachgefall sinn. Dat ass déi Zort Filmer déi ech gesi wëll. En plus gesinn déi puer offiziell Biller bis ewell absolut sensationell aus.

#01 Los Abrazos Rotos (Pedro Almodóvar)
Et gi keng Detailler iwwert de Film bis ewell, just e kuerzen Teaser. Dem Almodóvar säi Blog hunn ech jo scho virgestalt. Op alle Fall, den Almodóvar ass eng verlässlech Gréisst an ech erwaarde mer Grousses. Säin typescht Faarwspill erkennt een alt rem am Teaser an ech ginn dovun aus, dass mer hei rem eppes Geniales geliwwert kréien.