Write Out Loud

Déi Kanadesch Post léisst d’P&T ausgesinn, wéi en serviceorientéierten Betrieb. No 4 Wochen krut ech dann awer meng Presse-Copie vun Write Out Loud, eng Sammlung vu geliesen Wierker vu verschiddenen Lëtzebuerger Kënschtler. Kënschtler ass vläit e bessi wäit ausgeholl, de Gros dovunner si Frënn vun eis, Co-Blogger oder Bloggen zwousch aanecht. Boff, firwat net Kënschtler? Kënschtler, also!

Ugedriwwen gouf de Projet vum Joshi Gottlieb an de ganze Butték koum raus bei Op Der Lay. D’Leti, de Joël, de Joshi, d’Sarah, den Thierry an de Joki, an och d’Claudine Muno an d’Vanessa Wujanz liesen.

Wann een d’CD am Grapp huet ass een t’éischt mol e bessi enttäuscht, well se just an enger Pobeier-Huss ass, sou wéi mer an den 90er Joeren d’AOL-CD kruten. Dofir ass de Cover awer immens, minimalistesch an geheimnissvoll, et erënnert mech un Sfumato – eng Technik, déi ech just kennen, well ech op 4e en Noexamen am Molen hat. Mee wann een dann d’CD raushëllt, huet een eppes wonnervolles am Grapp. Eng schwaarz CD, komplett schwaarz uewen an ënnen, mat imitéierten Plakkerillen, an dem herrlechen Cover, dien dem Joshi säi Papp gemolt huet. Wonner-wonner-schéin. Wat schwaarz CDen natierlech implizéiren ass, dat se net op aalen Macbooks mat futtisen CD-Laafwierker laafen, dofir hunn ech dat misse beim Noper man. Nevermind. Se ass wierklech schéin. A mäi MacBook wierklech Schrott.

Ech hunn an der Annonce vun dësem Post gegëft iwwert d’Intonatioun an den Accent vun den Auteuren, wa si nit hier Mammesproch schwätzen. An et ass wierklech bei bal jhidderengem opfälleg (Kudos ginn awer u Pepin a Wujanz). Mä ech hunn iwwert dem Lauschtren awer geléiert a gemierkt, das een vläit muss doriwwer wechkucken, well Accenten en Deel vun der Identiéit sinn. Dem Joël seng Stécker wieren net hallef sou gutt op kloerem Héichdäitsch. Éierlech.

Et geet u mat 5 Texter vum Leti. An do sinn ech mir lo net ganz secher. D’monotoun, gebiedsmillenaartegt Viirdroen vun de Gedichter – as dat gewollt, oder net? Dem Leti säin Stil ass oft iwwerwältegend a puncto Thesaurus, an dat mécht mir ze schaafen. Ech hu keen Zweifel dorunner, dass et schéin ass, mä ech gi net waarm domat. Ech fillen mech e bessen “bevormundet”. Ech denken, dass ech méi Freed um Leti sengem Deel hätt, wann ech d’Gedichter liesen kéint. Visuell erliewen. Aarmen Thorben.

Dem Joël säin Text “Warten auf Doktor Kroko” ass den Hummer, an mecht mer wierklech Freed. De Joël ass wierklech e Blogger, deem seng Texter mat der Zäit ëmmer besser ginn, an vun deem ech mer nach e bessen erhoffen, dass eppes an Zukunft laascht kënnt. Dem Joël säin Aan, an och seng Formuléirungen man Spaß. Wann ech Doktor Kroko lauschtren, hunn ech déi brong Faarw vun der U6 viru mengen Aen. An de Geroch vum Leo un der Nußdorfer Straße. Dem Franz Kaida seng Stëmm. An dat ëmmerwährend Bedürfnis, alle Leit wëllen ze zielen, firwat d’U6 mat Uewerspannung fiirt, an net mat enger Stroumschinn. Dat huet mech wierklech frou gemaach.

Den absoluten Highlight schléit awer d’Claudine Muno, wat mech e bessi u Gottfried Benn erënnert, esou grafesch, esou kaal an trotzdem esou vill implizéirend. Dem Claudine Muno säin Ex Ierzebullis gehéiert net op déi CD – et gehéiert op de Léierplang fir Lëtzebuergesch op 7e an an all Lëtzebuerger Gedichtband. Natierlech liesen beim Claudine Muno knapp 15 Joer Erfahrung, mä trotzdem: Top Geschier. Word.

De Joshi gëtt sech immens vill Méih an schaaft fantastesch Biller, mä ech fannen et wéi beim Leti e besse schwiereg him heiansdo ze follege. Ech weess et net. Et ass gutt, mä iergendeppes stéiert mech. Seng ultra-kuerz  Texter (ënner 20 Sekonnen) brengen awer Spaß. Ech hoffen dass dem Joshi seng Studien him hëllefen dat ze iwwerkommen, well wat e mecht ass wierklech flott, mä et feelt e bessen d’Übung. Mengen ech. Mä wee sinn ech, ze jugéiren.

Dem Sarah seng Gedichter sinn eng ganz aaner Saach. Well ech weess net wéi se sinn. Wat ech just weess, ass dass ech all Wuert verstinn. Mä dat ass, well ech d’Sarah säit éiweg kennen. An ech wor mam Sarah Cabernet Sauvignon drénken, ech fillen wat hat seet, ech hu mat him déi Deeg verbruecht wou ee wakreg gouf, an an de Spiggel gekuckt huet, an een nemmi richteg wousst wien ee wor. Wann een mam Sarah remhänkt, da kennt een dat. D’Sarah soot, wéi et en Draft vun deem Post hei gelies huet, meng Beschreiwung géing destruktiv kléngen. An jo, meng Zäit mam Sarah wor, trotz der Tatsaach dass se ëmmer vegetaresch wor, nie déi gesondst. Mee genee déi Wäerter déi hat reflektéiert, déi Ongewëssheet wat een Owes mecht, oder den Owend virdru gemaach huet, d’Spontaneitéit an de Mangel un Kontinuitéit, ass genee dat, wat déi Zäit mam Sarah zu enger vun de beschten a mengem Liewen gemaach huet, an och d’Stäerkt vu sengen Texter. An dann appréciéiert een de Wahnsinn, déi onsënneg Iddien an déi ëmmer-wierend Erënnerungen déi sech afriessen. Dofir lieben ech dem Sarah seng Gedichter. Mä vläit gesinn aaner Leit dat aanecht. Just sayin’.

Den Thierry wor fir mech, an wahrscheinlech fir iech och, eng Enttäuschung. Dir all erwaard iech, dass ech elo den Thierry, als Deel vun eisem éiwegen Geplänkel, hei wäit a breed zerräissen. Mä ech kann et net. Ech gi mat den engleschen Gedichter net eenz, an se soe mir net sou vill. Mä “Es wird das letzte Jahr sein” ass top. Wierklech schéin, rythmesch an grafesch. Natierlech muss, well programmatesch, iergendwou dat Wuert “Sex” viirkommen, mä dat mecht et net manner gutt. Sorry. Kee Beef hei. Just dat – ech fannen et wierklech gutt. Deet mer Leed, wann Leit sech hei lo ob Beef gefreet hunn, oder wann ech Blog Policy verletzen, mä ech si wierklech komplett frou mam Thierry sengem Part.

D’Vanessa Wujanz mecht e propperen Job, ech hu säin Toun gär. A seng Geschicht. Ech hu nach ëmmer keng Aanung wien d’Vanessa Wujanz ass.

Dem Joki säin Hörspill Sammy, mat deem d’Plakk oofschléisst ass grousse Kino, an wien Ons Identitéit gesinn huet, erkennt de Joki direkt rëm. An et ass rem herrlech abstrus an grotesk. Et ass wonnerbar. De Luc Lamesch, aka Wiertsen Emil, mecht e perfekt Duo, dat ech gäre géing méi oft gesinn.

Wat vu Write Out Loud bleift ass eng Plakk, déi dir sollt hun. Firwat? Ganz einfach: Se kascht 8 Euro – dat ass sou vill wéi eng Kéier engem UNICEF-Mataarbechter op der Plëss ze soen, e soll kappe goen. An dofir kritt dir zwar kee rengt Gewëssen, mä déi gutt Hoffnung, dass hei a Lëtzebuerg eng leeft. An ech hu léiwer Hoffnung wéi e rengt Gewëssen. D’Hoffnung, dass hei Leit sin, déi e Projet wëllen man an et gemaach hunn. An de Geescht beweisen, fir hier Iddien an Dreem emzesetzen.

Natierlech kann ee soen dass verschidde Saachen prätentiéis sinn. Vläit si verschidden Saachen langweileg. An dir fannt munch Saache gutt, aanerer net. Mä ech si secher, jhiddereen fënnt hei eppes, an dat ass d’CD derwäert.

E grousse Bravo un all déi, déi matgemaach hunn, an déi, déi gehollef hunn. Kaaft Write Out Loud hei. Kaaft et. An wien de Schreiffeeler op der CD fënnt, kritt eng Kamell vu mir.

Webkonfusiounen: Mumpitz, Open Air, Getweets an den Daag tëscht Donneschten a Samsten

Den Atelier wëll an d’Schluechthaus. Well et op der enger Säit u Konzept feelt, an bei den Uwunner u Gehier, gëtt dorauser wuel näischt. Fir all déi, déi elo traureg sinn, gëtt et awer en Dub-Mix. Musikalesch net de Wahn, mä awer toll.

The Mumpitz Show by guerilla.soundsystem

Mäi Lieblingsprojet, den Sura Open Air Kino, gëtt et net méi. Mir sinn elo den Orange Open Air Kino, präsentéiert vum Sura. Wat een dovunner ze halen huet, deelt de Federico mat:

Am Lëtzebuerger Internet schéngt e bessi eppes an d’Rullen ze kommen, ëmmer méi Nimm tauchen op, an suguer e puer Blogs. Wee gären kacht, fënnt traditionell Rezepter beim Rainbowfizzbee, Iwwerhiewlechkeet krut Konkurrenz an sou weider an sou virun. Dat fanne mir natierlech super a freen eis iwwer all Mouvement an der Twatosphere an der Blogosphere.

An dann wëll ech iech nach d’Theaterstéck “Friday” nooleen, wat um Rebecca Black sengem Lidd Friday opgebaut ass. Hilariéis. Wann iergendeen sou glécklech ass, nach näischt vum Rebecca Black héiren ze hunn, sollt dat fir t’éischt noogeholl ginn.

A propos Talent: Schlussendlech bréngen eis Frënn vun e puer aaneren Blogs hier éischt CD raus. Kaaft se. An lauschtert hier Gedichter an Erzielungen. Mir bréngen natierlech mat Zäiten eng Review an klären, ob Zeppelinen elo op CDen gepresst goufen, dee krassen lëtzebuergeschen Accent (deen ähnlech schlëmm ass wéi main) am Demo-Sampler dem Thierry oder dem Jacques gehéiert an wien d’Vanessa Wujanz ass.

Biller aus The Tree of Life.

Ech hu mech dëst Joer net esou vill informéiert, wat nei Filmer fir d’Joer 2011 betrëfft, wéi an anere Joeren, wat engersäits doru läit, dass ech méi ze dinn hunn an anerersäits dorun, dass ech ganz einfach keng Loscht hat. D’Filmer wäerte scho kommen, a wa se gutt sinn kucken ech se, a wann d’Kritike mech virun de Filmer warnen, dann dinn ech mer se och net méi un, net sou wéi bis elo (jo, ech schwätze vun iech Alice in Wonderland, an Wall Street: Money Never Sleeps). Ee Film, vun deem ech awer onweigerlech weess, dass en dëst Joer kënnt, well e säit enger Éiwegkeet an der Postproduktioun stécht, ass dem Terrence Malick säin The Tree of Life.

Ech hat virun puer Méint schon emol den Trailer hei bruecht, fir deen null, komma null Kommentaren koumen, entweder well keen e gekuckt huet, oder well der genee sou begeeschtert waart wéi ech an iech d’Wierder gefeelt hunn. Schmeechele mer eis alleguer, a gi vun dem zweeten aus. Op jidfer Fall hunn ech bei Slashfilm eng Rei nei Biller aus dem Film fonnt, déi eigentlech net vill weisen, wat een net scho gesinn huet, mä se gesinn awer schéin aus.

Soe mer sou: alleng fir dee Film hat ech mer iwwerluecht mer e Pressebadge fir Cannes unzefroen. Ech si verréckt.

PS: et kommen Dinosaurier am Film vir.

Webkonfusiounen: Dëst an dat, doruechter. A Pokémon.

Coffee & TV De wahrscheinlech intelligenteste Bäitrag zum Guttenberg, deen der uechtert Netz fanne wäert. Ech sinn begeeschtert mat wéi vill Mangel u Moral an Sënn fir Gerechtegkeet plazeweis iwwert dee Mann diskutéiert gëtt.

L.A. Times Hollywood diskriminéiert jonk, schwaarz Schauspiller. Stëmmt. Et ass allerdéngs och erwienenswäert, dass den Auteur vun dësem Artikel et net fäerdeg bruecht huet eng eenzeg jonk, schwaarz Schauspillerin ze erwänen.

Nick’s Flick Picks Den Nick Davis mécht dat wouzou ech déi ganz Woch ze liddereg war. E schreift eng Zort Kritik vun den Oscars, an där en erkläert wéi eng Gewënner e gutt fonnt huet, a wéi eng net esou. Dat gëtt mir d’Geleeënheet och nach séier z’erwienen, dass ech deen Owend véier Mol meng Fauscht aus Freed an d’Luucht gestreckt hunn fir e Gewënner ze feieren (an nach e puer Mol méi, well ech richteg getippt hunn): God of Love fir Kuerzfilm, The Social Network fir Schnëtt a Musek, an Toy Story 3 fir beschten animéierte Film.

A fir de Joël nach obskuren Pokémon-Inhalt:

Podcast: Filmer vum Joer 2010

One top ten list isn’t cool. You know what’s cool? Three top ten lists. Wéi virun enger Woch ugekënnegt hei dann elo den éischten – a wahrscheinlech leschte – Podcast, deen ech hei op Pianocktail publizéiere wäert. D’Céline vun La Poupée Russe an den Nic, laang verschollene Co-Blogger deelen nieft mir mat, wat déi beschte Filmer vum Joer 2010 sinn.

Mir schwätzen iwwer Schwulepornoen, driwwer vum Matt Damon den Aasch “gespankt” ze kréien, iwwer dem Céline seng Wënsch bestued ze ginn, a Waasser wat een a Brand stieche kann. Niewebäi nach d’sozial Grënn déi aus engem e Bankreiber maachen – mir ginn allem op de Grond. An net ze vergiessen iwwer déi Filmer déi d’Céline a mech kräische gedoen hunn!

Lauschtert iech et un. Et ass laang, mä hoffentlech dowäert.
A fir déi, déi ze liddereg sinn fir sech dat schéint Stéck unzelauschteren, nom Broch kënnt der iech d’Lëschten eng Kéier duerchliesen. Mä dat wier natierlech oncool.

D\’Pianocktail Filmer vum Joer 2010

Ech hunn sou eppes nach ni gemaach, dofir entschëllegt d’technesch Mängel. D’Highlight ass natierlech wéi een no bal enger Stonn meng Noperen am Hannergrond héiert, déi hir Party op de Balkon verluecht hunn. Geleeëntlech Tipp- a Skypegeräicher sinn och net wierklech professionell, ech weess. Mä bon.

Musek:
Trent Reznor an Atticus Ross – Hand Covers Bruise
Grizzly Bear – While You Wait for the Others

(more…)

Webkonfusiounen: Filmer an den Thom Yorke

De Lëtzebuerger Filmmaacher Franck Tabouring wëll e Kuerzfilm man – Blend. Dofir brauch hien 1200 Dollar (1000 Euro). Hie probéiert déi iwwer Kickstarter ze kréien. Dir kënnt him hëllefen, an suguer zum Filmproduzent ginn. Dir kënnt Iech de Produzententitel also kaafen. Dat ass jo bal wéi bei der CSU hei.

Also, matman, spenden an eppes guddes man fir en Exil-Lëtzebuerger, an niewebäi vläit op IMDB kommen. Oder Verteidegungsminister ginn.

Méi Informatiounen zu Blend.

Fir Filmplakat-Geeks, an dat si mir jo alleguer, huet Reelizer eng mega Sammlung un alternativen Filmplakater vu verschiddenen Kënschtler. De Chris haat scho méi wéi eng Kéier eppes iwwer Filmpouster, majo, da passt dat hei jo och. http://www.reelizer.com/

An dann nach e Video, wou eng Rëtsch Leit There Will Be Blood gekuckt hunn, an hier Aenbeweegungen op de Film opgemolt goufen. Wierklech interessant, bei Reklammen man se dat schon säit iwwert engem Joerzengt. Hei kucken.

An den Internet mecht de Geck mam Thom Yorke vu Radiohead. Hei matlachen. An awer den Album genial fannen.

Erënnerung: Oscar Pool

Eng kuerz Erënnerung, dass eis Oscar Pool nach ëmmer op Picktainment leeft, fir déi déi sech nach net ageschriwwen hunn. Et gëtt eppes ze gewannen, zwar keen Oscar, mä meng Präisser sinn och net schlecht.

Maacht iech bäi!

Banksy in L.A.

Ech kann nach ëmmer net gleewen, dass de Banksy, genialen street artist aus Brighton, mat sengem Film Exit through the Gift Shop fir en Oscar nominéiert ginn ass. De Film ass esou clever, iwwerraschend an extravagant, dass en eigentlech guer net an d’normaalt Schema vun den Oscars passt. Dofir sinn ech ëm sou méi begeeschtert, an gesinn de Film als eventuelle Schock-Gewënner nächste Sonndeg.

Op jidfer Fall huet d’Academy virun ongeféier enger Woch bekannt ginn, dass falls de Banksy gewënnt, hien de Präis just a Persoun unhuelen dierf, an net eng Afemask an Hoodie droen dierf. Dem Banksy seng Attitude, dass seng Identitéit onbekannt bleiwe soll, bedeit also, dass falls Exit gewënnt, hien den Oscar net perséinlech entgéint hëlt.

Anyway, de Banksy ass lo anscheinend zu Los Angeles an dekoréiert d’Stad mat senger Konscht fir d’Oscars. De Guardian huet seng Wierker an enger Galerie. Och wann Graffiti net allgemeng beléift ass, sou muss een dem Mann dach loossen, dass en eis un d’Nodenke bréngt.

Lotus Flower.

Thom “Napoleon Dynamite” Yorke.

Kuerz kritiséiert: E Kinniksräich fir blo Kanéngercher (Twitterkapseln)

Kritiken an maximal 140 Zeechen, an jo, ech hu gutt Filmer gesinn an der Lescht. Wierklech erstaunlech wéi héich den Niveau war.

Animal Kingdom (Michôd, ***1/2)
Gudden australesche Gangster–Kino (Thierry!), dien Realismus mat Billerbuchopnamen afänkt. Heiansdo e bëssen ze vill des Gudden.

Blue Valentine (Cianfrance, ****)
Schéin, fuerchtbar, séiss, brutal, lëschteg, traureg. Op de Risiko hin, dass ech mech dofir an de Kommentare erkläre muss: Meeschterwierk.

Rabbit Hole (Mitchell, ***1/2)
E Film mat enger rouegen, genee richtegen Approche zu senger Thematik. Nicole Kidman – sensationell wéi et sämtlech Emotiounen kanaliséiert.

Restrepo (Junger, Hetherington, ***1/2)
Imposant, erstaunlech, schockéirend, mënschlech. Awer iergendwéi feelt um Schluss e klenge Schotz Panache fir der Dramatik gerecht ze ginn.

True Grit (Coens, ***)
Ënnerhalsame Western, mat top Performance vu Bridges, Steinfeld, an Damon. Witzeg, réirend, elegant gemaach. Mä einfach net méi wéi dat.

A lo nach eng kleng Informatioun zum Schluss. Meng Top 10 Filmer vum Joer 2010 ginn nächste Sonndeg den Owend virun den Oscars annoncéiert, fir déi déi et interesséiert. An dëst Joer probéieren ech eppes neies, well der iech dat Ganzt nämlech net duerchliese musst, mä an enger Podcast Episod lauschtere kënnt. Dofir wäert ech d’Céline vu La Poupée Russe als Gaascht um (Skype-)Mikro hunn, wat mat mir (an och eventuell eisem Nic) zesummen seng Top 10 vum Joer duerchgeet.

Dat sollt cool ginn. Wann der iergendeng Froen bezüglech dem Filmjoer 2010 hutt, déi der gär behandelt gesi wéilt, mellt iech an de Kommentaren a mir kucken driwwer ze schwätzen.