Geschriwwen den 26/01/2010 vum ThorbenKee Kommentar
Ha! Ech muss et fäerdeg man!
Wecker. 9 Auer moies. Ech leien am Doppeldeckerbett uewen. Klammen raus. Rutschen ob der Leeder aus. An faalen roof, klatsch ob de Buedem, dee voll mat Camping-Krom loung. Dat huet d’Sarah net interesséiert. Hat schléift virun. De Schmäerz vum Opprall steet a kengem Verhältnis zum Schmäerz vu mengem Kapp. Schäiss. Hangover. Déi Fläsch Vodka, déi den Alex aus dem Karamba rausgeschmuggelt huet, den islänneschen Béier an de Wäin an de Rescht woren wuel éischter bëlleg – an dat obwuel ech an enger Nuecht 100 Euro ausginn hunn, wat eng “Night Out” an Island kascht, woumat een hei mat 4 Leit kéint rausgoen.
Ech hu mech dann opgerappt an sinn a Stremp, T-Shirt an Boxershort an d’Buedzemmer um Enn vum Gang geschlappt, et wor mir wierklech egal wéi ech géing ausgesinn. Ech wor frou, dass do weder en Tiger nach e Puppelchen woren. Zänn gewäsch. Deen Typ vis-a-vis vu mir am Spiggel haat och net besser ausgesinn. D’Sarah aus dem Bett geheit, d’Saache gepaakt an alles an den Auto geheit. Géint 11 si mir dann mam Carlos an den Stadzentrum gefuer, a sinn Pancakes iesse gaangen an ganz vill Waasser drenken gaangen. Ech bezweifelen elo nach, dass fueren wierklech ubruecht wor.
Mir sinn dann engkéier den Laugavegur, d’Haaptshoppingstrooss (déi iwwregens wierklech eng Buedemheizung huet) rop a roof gaangen. An et ass esou beandrockend, wéi vill Designer-Buttekter an Boutiquen do woren. Um Enn si mir am Konschtmusée geland, wou en Islänneschen Kënschtler Riesenbiller inspiréiert un Lars Von Trier Filmer ausgestallt huet. Go figure. Soss wor dee Konschtmusée awer immens, an et wor, eng Kéier méi, verblüffend wéivill Kultur an engem 200′000-Awunner-Land herrscht.
Ma et huet alles näischt gehollef, em 3 ass et nit méi gaangen an mir hunn eis fir t’éischt mol rem fir eng Stonn missen an e Café setzen. Mëttegiessen. Dono weider mam shopping. Dank menger neier Jacket gouf ech elo iwwerall t’éischt mol op Islännesch ugeschwat, wat mäin Ego geboost huet. D’Sarah huet dann och d’Visa kraachen gelooss, woubäi et zu folgendem, denkwürdegem, Moment koum: Mir woren an engem Buttek wou d’Sarah sech en, net ganz gënschtegen, Mantel wollt kaafen. D’Besëtzerin vum Buttek huet eis da gefrot vu wou mir wären, wéi een dat eben mecht. “Aus Lëtzebuerg” – “Ajo, meng Niess liewt do, hat schafft bei der Telé, d’Thorunn…”. Sou ass dat.
Reykjavik huet einfach d’Laat fir mech immens héich geluecht an puncto Leit, an Puncto Stil, an Puncto Iessen, an Puncto Rausgoen, an Puncto Kultur an esou villem, wat ech an Stied wéi Paräis, Wien, München, Berlin, Hamburg oder Kopenhagen nie an dem Emfag gesinn hunn. Et ass natierlech wouer; -15°C, 4 Stonnen Daagesliicht, wat soll een soss och man ausser Drenken oder eng Band grénnen, mä et fällt schon op a mecht Freed.
Dann nach séier an engem Plakkebutték den Heima kaaft an eng LP vu múm, an dann wor et och schon Zäit fir eist Owesiessen, wat mir an engem traditionellen Islänneschen Restaurant zu eis geholl hunn. Fësch, wéi sech dat gehéiert.
Schwéiren Häerzens hu mir dann de Carlos a Richtung Kevlavik befördert, wou mer en oofginn hun. Ran an de Fliiger a schloofen, muer den Owend steet Fly um Programm.
Geschriwwen den 19/01/2010 vum Jacques4 Kommentaren
Ee vu menge Lieblingsproffen huet dem Tschechow säi Stil eng Kéier folgendermoosse beschriwwen: ‘Nothing happens. Nothing happens. Nothing happens. Somebody enters. Everything changes.’ Ähnlech mécht de Kapuzinertheater Reklamm fir dem Claude Mangen seng Inszenéierung vun ‘Der Kirschgarten’: ‘Erster Akt: der Kirschgarten muss vielleicht verkauft werden. Zweiter Akt: der Kirschgarten wird verkauft werden. Dritter Akt: der Kirschgarten wird verkauft. Vierter Akt: der Kirschgarten ist verkauft worden – Der Rest: das Leben.’
Ech hu mëttlerweil vill Tschechow Inszenéierunge gesinn, ënner anerem dem Jonathan Miller (grousse briteschen Theaterregisseur) seng Inszenéierung vun ‘Three Sisters’, oder dem Michael Grandage seng Inszenéierung vun ‘Ivanov’ mam Kenneth Branagh an der Haaptroll. A wat fir e Wonner: déi Inszenéierung, déi mir perséinlech am Beschte gefall huet, ass dem Claude Mangen säi Kirschgarten, mat engem gréisstendeels lëtzebuergeschen Ensemble.
Dem Claude Mangen säi ‘Kirschgarten’ erfëllt effektiv alleguerten déi Virstellungen, déi ee vun engem Tschechow-Owend huet. Den Text gouf mat enger extremer Sensibilitéit behandelt, den Tempo ass perfekt. D Inszenéierung ass modern, awer ouni opdränglech ze sinn (an ech sinn do immens empfindlech), d Bühnebild ass schéin, et passt einfach alles.
D Schauspiller bilden dee beschten Ensemble, deen ech bis haut am lëtzebuergeschen Theater gesinn hunn, an ee vun deene beschten, deen ech bis haut iwwerhaapt gesinn hunn. Ech luewe lo kee perséinlech, se waren alleguerten op allerhéichstem Niveau. All Generatioun vum lëtzebuerger Theater ass am Stéck vertrueden, Ënnerscheeder sinn net festzestellen: Et ass d Crème de la Crème!
Theater ass net onbedéngt dat beléiftesten Thema op dësem Blog, mee ech wëll trotzdem hei fir dëst Stéck Reklamm maachen: Et ass net nëmmen eng immens gutt Opféierung fir lëtzebuergeschen Theater, et ass am Allgemengen eng immens gutt Opféierung, déi et duerchaus mat Auslännesche Produktioune kann ophuelen. Ech si begeeschtert, an empfehlen et weider!
Et gëtt nach gespillt, den 20., 21., 22., 26. a 27 Januar.
Geschriwwen den 15/01/2010 vum Thorben4 Kommentaren
Säit elo 4 Joer organiséiert den Ciné Sura de Clipstar Filmfestival. De Clipstar ass e Kuerzfilmfestival an zwou Kategorien, Kuerzfilmer ënnert 20 Minutten, an Kuerzfilmer ënnert 5 Minutten. Läschtes ass virun allem eng Spillwiss fir visuell Experimenter, während an der “grousser” Kategorie richteg Kuerzfilmer laafen. Beim Clipstar kann een sech en Täschegeld gewannen, an et huet een d’Méiglechkeet säi Film engem gréisseren Public ze weisen. Mir wëssen well, dass Leit op de Clipstar kommen fir ze scouten, dass Frëndschaften an Networks geschloss ginn, an dass Leit ganz einfach e flotten Owend do verbrengen.
Wanns du e Kuerzfilm gemaa hues, oder een kenns, dien een gemaach huet, dann schéck en an. Alles weiders gëtt et op der Clipstar Homepage. Den Galaowend ass den 10. Juli, Einsendeschluss ass den 15. Mee.
Als Chef vun dësem Blog erlaben ech mir et un Neijooschdag ëffentlech Kritik u mengem eegene Blog ze féieren an et doduerch op 2010 virzebereeden. Hei si meng Gedanken.
Fir mech selwer hunn ech decidéiert méi zoulässeg an Kommentaren ze sinn. Domat mengen ech, dass ech vu lo un net beim éischten domme Kommentar direkt rosen zeréck maulen, mä als éischt probéieren ze raisonnéieren an dann domm a frech ginn. Dat kann heinsdo ustrengend sinn, well d’Kommentatoren sech dëser Regel net mussen ënnerstellen, mä fir mech ass dat well sou.
Ech schreiwe rëm méi Filmkritiken a méi generell Artikel iwwer Film, well ech dat wierklech vermëssen. Ech fille mech ëmmer rëm ugegraff wa Leit a mäi Blog kommen a mer eng Rei vu Filmer dohi klaken, déi si gesinn hunn an dowéinst mengen méi Anung ze hunn, wéi ech, ouni als éischt ze froen ob ech selwer déi Filmer vläicht och kennen. Wat bis well bal ëmmer de Fall war. Ech loosse mech net méi vun esou Verhalen provozéieren an zéien meng Iddien rëm méi duerch. Dat ass eng vun de Stäerkten vum Blog gewiescht an der Vergaangenheet.
Fir meng Auteuren wënschen ech mer, dass mer weiderhin Qualitéit virun alles anescht setzen. Mir sinn all Studenten, fir eis all ass dat en Hobby, an och wann mer eis wënschen all Dag bloggen ze kënnen, fir dass eisen Output wiisst, sou ass dat net realistesch. Wann en Thema schäiss ass, ass et schäiss a muss net bruecht ginn, just fir iergendeppes ze schreiwen. Mir si weder e Gossipblog, nach philosophesch oder politesch, et geet ëm Popkultur – wat ënnert dee Fächer fällt gehéiert hei hin. Mir sollten eis rëm méi dorop besënnen a versichen zwar ëmmer präsent ze sinn, mä eis awer mat dem Fräiraum ufrënden, dass heinsdo einfach Rou ass.
Eng Onaart, déi ugefaang huet, zënter dass mer e bëssen iwwer d’Walen a Lëtzebuerg geschriwwen hunn, an déi onbedéngt rëm verschwanne muss, ass, dass mer Pianocktail an eisen Artikel definéieren – sief et als en net-politesche Blog oder soss iergendeppes. Dat kléngt einfach sou 90er-Joeren “new cool” an et hänkt mer zum Hals eraus. Schluss domat.
Eis Aarbecht mat Biller ze schaffen an méi gemeinsam Artikel ze verfaassen sollte mer wierklech bäibehalen, well den Echo bis well positiv ass, an et de Sënn vum Blog méi frëndlech riwwer bréngt. Pianocktail soll ëmmer relativ spilleresch bleiwen, Méiglechkeeten hunn fir eppes neies ze probéieren, a virun allem faarweg sinn.
Zu der Bloglandschaft am Allgemengen: de Joël huet et a sengem State of the Onion ugeschnidden, an och wann ech dee Moment opgrond vun engem bestëmmten Kommentar net gewëllt war weider ze diskutéieren (wéi gesot: 2010 ass Schluss domat), sou hunn ech et alt rëm e pertinenten Diskussiounusaz fonnt. Ech denken, dass mir bei Pianocktail kënnen eng Virreiderroll anhuelen fir dass méi Leit Blogs bedreiwen, vue dass mer wierklech eng zimlech grouss (fir lëtzebuergesch Verhältnisser) Lieserschaft hunn. Dowéinst wëll ech dann och méi fein mat de Leit an de Kommentaren sinn, well ech net wéi de grousse Leviathan riwwer komme wëll, deen aner Leit Meenungen ënnerdréckt. Vill méi, wëll ech méi Blogs: ob op Lëtzebuergesch, Franséisch, Däitsch, Englesch, Esperanto oder soss enger Sprooch, déi e Bléck aus eisem klenge Ländchen op d’Welt riichten. Et wier wichteg als Géigegewiicht zu der Iwwermuecht vu Wort an RTL.
Dofir zum Ofschloss en Opruff: schreift Blogs, mellt iech bei mir, ech verlinken iech, kritiséieren iech, luewen iech, ënnerstëtzen iech, a virun allem liesen iech. Egal wéi kleng an onwichteg (ween decidéiert dat eigentlech?) är Gedanke sinn: deelt se mat eis. D’Internet ass eng grouss Toilett, mä tëscht deem ganze Schäiss fënnt een eng ganz Rei Pärelen. Dir kënnt déi Pärel sinn.
(Bei all deem Pathos zum Schluss kréien ech Loscht Avatar ze kucken.)
Geschriwwen den 11/12/2009 vum Thorben9 Kommentaren
Ech weess dass de Grommel dat och gepost huet. Mir iwwerliesen am Cader vun eiser Qualitéitskontroll eis Posts, deen heiten wor säit Sonnden an der Maach, an dofir net kopéiert.
Ech sinn säit Méint op der Sich no enger anstänneger Textveraarbechtung mat där ech ka meng Uni-Aarbechten tippen. Ech sin vum Standpunkt ausgaang, dass Microsoft Word Schrott ass. Dorops hin hunn ech beim Apple nativen iWork ragekuckt an hierer Textveraabrechtung “Pages”, déi zwar immens schéin Dokumenter generéiert, awer och Schrott ass. Schließlich hunn ech aus menger Lycées-Zäit nach LaTeX an TeX kannt, a mär virgeholl dem Puristentum nach eng Chance ze ginn: Vergiewens, den Referencing esou zesummenzekréien, wéi ech dat wëll geet net ouni erhiewlechen Opwand, LaTeX spillt seng Stäerkten éischter mat Formelen aus.
Ech hunn och e puer méi kleng Texteditoren probéiert, alles Mumpitz, esou, dass ech mech higesat hunn, a mech wierklech an Word rageschafft hunn, bis ech all d’Finessen raushaat, an Dokumenter raus krut, déi gutt ausgesinn, Standards entspriechen, an mat deenen ech liicht schaffe kann. Wéi ech Word bis gemeeschtert haat, koum déi nei Versioun eraus, esou dass all meng Tricks elo rëm wäertlous sinn, well déi Penns alles verstoppt hunn. Egal. Word erlaabt mir dat ze man, wat ech well man. De Rescht ass mir egal.
Op Twitter huet ee vun de Brainfood-Jongen mech elo op en neien, interessanten Tool zur Texterstellung, deen interessant fir Poeten a Blogger ass. Dir gesitt den Ënnerscheet, dësskéier keng Veraarbechtung. Ommwriter ass e Schreifprogramm, dien Schreiwen op den eigentlechen Prozess reduzéiert: Schreiwen.
Dat mecht en, andeems en descartesch alles iwwer Bord gehäit, wat net muss sinn. Dobäi raus kennt e Programm, deen Texterstellung am Vollbildmodus mecht, esou dass guernäischt um PC ooflenkt. Et huet een 3 Hannergrondbiller zur Auswahl, déi en relativ agreabelt Bild maan, eng Hannergrondmusek an 3 Schrëften mat 3 Textgréissen. Wann een tippt ass een, im wahrsten Sinne des Wortes, alleng mat sengem Text. Dat ass enorm agréabel ech mierken direkt, wéi et mer helleft mech ze konzentréieren. Dobäi ass Ommwriter wéi gesot fir soss näischt ze gebrauchen, wéi en Text ze erstellen. Wat mam Text geschitt, wessen Word, Pages oder Wordpress herno besser.
Ommwriter kann een momentan gratis als Beta op hierer Homepage rooflueden. Just fir Mac.
Geschriwwen den 14/11/2009 vum Thorben13 Kommentaren
Ass d’Katz nit am Haus, danzen d’Mais um Dësch. An vue dass de Chris op der Foire de l’étudiant déi Broschüren verdeelt, déi ech mat menger Schwester gemat hunn (nächst Joer ginn se am InDesign gemaach, versprach!), dreiwen ech dann hei mäin Onwiesen. Deen een oder aneren huet den Owent gesinn, dass hei e puer mol de Site den Hicks hat, my bad.
Wat gëtt et neits?
De Benem haat e Logo proposéiert, deen zwar sau-gutt ausgesäit, awer dann der Direktioun vu Pianocktail SA e bëssen ze streng wor. Merci awer fir d’Ënnerstëtzung.
Elo gëtt all Post ugewisen an der Postlist, och déi, déi an der Featured Box sinn.
An de Kommentarer ginn duebel Breaking Spaces nach ëmmer net ugewissen, an ech weess net firwat. Ween mär kann hëllefen: Bitte!!! Den Tech-Bla ënnert “Lies méi…”
De Nic huet vergiess den 11.11. säin Countdown ze man
60% vun eisen User benotzen Macs. Schmocks déi mär alleguerten sinn. De Rescht deelt sech op tëscht Windows an iPhone. Och wann ech, mat der Ausnahm vun 2 Leit, iPhone-User eekleg fannen, hu mir awer eppes fir Iech gemaach (an Palm Treo an Blackberry Storm Useren och) – et gëtt elo Pianocktail fir den iPhone. Wann där mat ärem iPhone op äerem Lieblingsblog sitt, kënnt där elo mat äre Wurschtfanger nach méi séier a genee navigéieren. Wéi dat ausgesäit kann een ob deem Screenshot hei gesinn.
Är RSS Feeds laafen elo duerch FeedProxy an Feedburner. Fir déi, déi en FeedReader benotzen, kann et sinn dass d’Links heiansdo e bësse komesch ausgesinn, soss ännert sech awer näischt. Dat ganzt ass gutt fir dass mär eisen Marché kënnen am An behalen, well mär jo gäre wëssen, wéivill dausend Leit all Mount kommen.
Ech géing gär är Meenung wëssen: Sollen déi neits Kommentaren uewen oder ënnen ugewise ginn? De Fede hat do mol gemault. Mee heen ass Italiener.
Un där heite Plaz sief dann nach eng Kéier gesot, dass där häerzlechst invitéiert sidd, äre Support fir Pianocktail duerch joinen vun eiser Facebook Grupp ze weisen, an dass mär Iech alleguerten gären hunn. Wierklech. Souguer eis Trolls.
Geschriwwen den 30/10/2009 vum Chris30 Kommentaren
De Gebuertsdag vum Pianocktail ass zwar réischt en Dënschdeg, mä e klenge Cadeau kënne mer eis awer selwer schon haut maachen. En neie Theme huet Pianocktail a mer hu probéiert déi Tonne Wënsch a Meckereien vun eise Lieser mat afléissen ze loossen. Dat heescht:
Kommentarer hunn en Datum an eng Auerzäit, genee sou wéi d’Bäitreeg och.
Mir hunn en neien Header, deen net méi sou langweileg ass.
D’Web 2.0 – ouni riets gesäit net méi sou aus, wéi wann et komplett an der Loft hänke géif.
Em puer Gimmicks hu mer awer och fir eis selwer rausgeschloen:
D’featured article box, an där vu lo un déi fënnef interessantsten a wichtegsten rezent Artikel rausgestrach ginn.
E Faarwcode fir d’Auteuren – dir erkennt den Auteur vum Artikel un der Faarw déi d’Iwwerschrëft huet, bedeit: mauve fir de Chris, rout fir den Thorben, gréng fir den Nic, orange fir de Jacques an eist Lynn kritt eng schéi blo Iwwerschrëft. (Souvill zu der gender-Diskussioun.)
Eng (wéi ech denken) verbessert Sichfunktioun.
Méi Tags – ech sinn dobäi, déi bal 900 Artikel um Pianocktail ze taggen. Dat brauch Zäit, mä wann ech dat bis gepackt hunn, da wäert et en flott Tool sinn.
Ech hoffen iech gefällt den neie Theme. E bleift nach eng Zäitchen, also gewinnt iech drun. Et kënnen hei an do nach klenger Feeler optauchen, zéckt net eis et ze soen, wann der ee fannt. E gréissere Problem dierften do d’Billergréisste sinn. Dat wäerte mer am Laf vun der néchster Woch awer nach probéieren sou wäit wéi méiglech ze flécken.
Et ass halt heinsdo sou. D’Uni fänkt un, et verdéiwt een sech a seng Bicher an huet keng Loscht méi eppes ze maachen, schreiwen, knëschelen, wat iergendeppes mat dëst oder dat ze dinn huet. A sou enger Situatioun befënnt sech am Moment leider déi ganz Pianocktail-Crew. An dofir ass et hei roueg. Keng Schreifblockaden, kee Gefill verréckt ze ginn, well een net schreiwe kann. Ganz einfach: keng Loscht.
Fir mech bedeit dat: keng Loscht Filmkritiken iwwer schlecht bis mëttelméissegt Geschir ze schreiwen (Away We Go, Creation z.B.), keng Loscht meng Lëscht vu Musiker weider ze féieren, a virun allem keng Loscht den Artikel iwwer d’Telésserien vum Joerzéngt fäerdeg ze schreiwen, wann do dach Serien dra sinn, fir déi ech kee Verständnis hunn. An dofir sinn ech hei roueg. An dat deet kengem Wéi. Wien dee Post als sënnlos ugesäit, huet Recht. Mä et kuerz emol z’erwienen, dass mir alleguer e flemmsegt Liewen hunn, däerf nach erlaabt sinn.
Geschriwwen den 1/10/2009 vum Thorben2 Kommentaren
Mir gi wakreg. Nodeems mir déi ganz Nuecht mam Auto duerch Þingvellir geiert woren, fannen mir beim éischten Stroosseschëld rëm raus, dat mir 25km vun Þingvellir wech sinn. Wéi mir dat gemaach hunn, kënne mir eis net erklären. Um Wee zréck op Þingvellir si mir erstaunt dass mir un ca. 5 Camping-Plazen laascht fueren, déi mir gëscht net gesinn hunn. Mee et wor jo och däischter. Þingvellir ass sou eppes wéi den Anticlimax vun eiser Rees. Þingvellir ass déi Plaz wou d’AlÞing, d’Islännesch Nationalversammlung, fir laang Zäit ofgehale gouf. Dat ass wéiwann een d’Chamber géing op Bommel verleeën.
Wesentlech méi interessant ass awer de Fakt, dat zu Þingvellir déi europäesch an déi amerikanesch Placken openeen knuppen. Dat muss een allerdeng blann gleewen, well et gesäit een dat net wierklech. Et ass einfach just eng grouss, gréng Plaatz an Island. Net méi an net manner. Dass déi Plaz groussaarteg muss sinn, erkennt een just drun, dat et en Visitor-Centre gëtt – dat muss duergoen.
Weider goung et op Geysir. Zu Geysir gouf et mol den groussen Geysir. Deen ass iergendwann erlosch. Do huet een erausfonnt, dass en nach géing goen, wann een géing Seef erageheien. 40kg. Dat huet awer och net laang gehal, an esou gëtt dann elo de Strokkur als Geysir verkaaft. Well och wa mir mat Geysir déi Waasserdénger mengen, ass Geysir usech just e ganz bestëmmtenen Geysir. Ganz Island gëtt engem d’Gefill op sou engem liewegen Planéit ze liewen, an et mécht een frou an éierfiirchteg virun eiser Äerd. Am Touristenshop konnt ech dann net méi u mech halen an hu mir missen fir 36′000 Krounen eng Jacket aus dem Haus 66°NORTH kafen, eng Mark déi et just an Island gëtt. Um Wee aus dem Shop raus ass mir dann kloer ginn, ewéi clever dës Firma mech vun Ufank un manipuléiert huet. Egal, d’Jacket ass top. Eng Softshell. Fir d’Trekkingfans ënnert eis. Déi drëtt Attraktioun am sougenanntenen gëllenen Krees ass de Gulfoss. En aneren Waasserfall, deen esou ausgesäit wéiwann d’Waasser an d’Äerd géing verschwannen. Genial schéin.
Highway to Reykjavik. Anchecken, alles an d’Zëmmer droen an de Rucksak paken. Do treffe mir op de Simon, en Hamburger op Weltrees, den mat eis an en vegetareschen Restaurant geet. Zu Reykjavik gëtt engem kloer: Et gi vill Stied, deenen eng cool Szene nogesot gëtt. Hamburg, Berlin, Zürich, Wien, Paräis, Mompes oder Tallinn. Mee dat ass näischt géint Reykjavik. Dir liest richteg: Ech deklaréieren en 100′000 Awunner-Duerf am Nordatlantik tëscht den Faroer-Inselen an Grönland zur coolster Stad vun Europa. An dat, obwuel et op der amerikanescher Plack läit. Desginerbutteker, Caféen, Bars, Restaurant’en, alles dat immens cool an nach ni virdrun gesinn, wéinst den héigen Importsteieren ass et egal, op een deier H&M Ploveren keeft aus dem Ausland oder selwerentworfen deier Designerkleeder aus dem eegenen Land. An d’Leit sinn esou léif an esou gutt gekleet, ech hu mech guer net méi erkritt. No 2 Bars landen mir am Karamba, eng kléng Bar just vis-à-vis vun der Barack vum alen “Sirkus”, eng Bar wou duermols schon d’Björk Guðmundsdóttir opgeluecht huet, wat spéider besser ënnert sengem Virnumm bekannt gouf. Et wor e Concert do vun engem Typ mat enger Gittar. Mega. Um 1 huet de Karamba zougemaach, wat eis awer net gestéiert huet, an den portugiseschen Barkeeper och net. An esou hu mir mam Alex, engem Amerikaner deen an Island wor, well en wéinst engem Formfeeler aus UK ausgewissen gouf, an dem Ute, enger Designstudentin aus Stuttgart bis an de fréien moien gefeiert. An d’Bar wor och libre Service.
