Geschriwwen den 6/03/2010 vum Thorben2 Kommentaren
OK Go ass eng Band, déi deenen meeschten YouTube Fans (an dat si mir dach alleguerten) obgefall ass duerch e Video, wou si, wéi Hennessen ob Laafbänner Akrobatik vollbréngen (Here It Goes Again). Domat gëllen si bis haut nach als Pappen vun de sougenannten viralen (wéi ech dat haassen) Reklammen fir Musék. Mir sinn 2010, an jhiddereen, dee mol e Buch iwwer Marketing gelies huet an Photoshop kennt, mengt e wier de King – dofir och eng Schwemm un virale Videoen. Eent wat viru kuerzem rauskomm ass, a rem rausstécht ass dee neien Clip vun OK Go. Kennt ee vun Iech nach Professor Tim’s Incredible Machine?
Infoanimatiounen an Infografiken si sexy. All Joers kënnt eng nei “Did You Know” raus, an derteschent e puer anerer, net manner interessanter. Déi heiten huet eist Lynn mir geschéckt an se befaasst sech mam Internet. Meng Lieblingszuel: Bal duebel sou vill Europäer wéi Nordamerikaner benotzen den Internet.
An dann nach eng schéi Reklamm, déi ech Iech net well virenthalen, mat Making Of.
Dass I’m from Barcelona net aus Barcelona sinn, ass gewosst, dass se déi frouste Musek op der Welt maachen och. A well et sou frou a gutt Mënsche sinn, gëtt et well 27 Lidder vun hinnen gratis rofzelueden. Léif, nee?
Hei nach emol meng Beschreiwung vun hierem Concert aus menger Pukkelpop Retrospektive 2007: “I’m from Barcelona (8-9) géif ech als éichten Highlight vum Festival bezeechnen, well se eng immens Show ofgeliwwert hunn, mat Loftballonen a Konfetti, déi genial dozou gepasst hunn. Kee Witz.”
Wann ech zu der Musek sou mëll danzen, dass zwou vu mengen Zéiwe bludden, ouni dass ech et mierken – an ech hunn et effektiv réischt de Moien gemierkt, wéi ech meng Strëmp vum Buedem an de Wäschkuerf beweegt hunn – dann huet mat grousser Wahrscheinlechkeet d’Band, op där hirem Concert ech war, alles richteg gemaach. Hot Chip sinn hirem Ruff gerecht ginn an hunn e wonnerbaren Optakt fir hir Fréijoerstour higeluecht an d’o2Academy zum Rocke bruecht, och wann dës iwwerraschend net ganz ausverkaf war.
Et ass scho komesch, wann een déi Hären op der Bühn gesäit, déi do nach emol e Krack méi onscheinbar wierken, wéi een sech dat souwisou erwaart – géif een se op der Strooss gesinn, et géif een net denken, dass se eng vun de beléifteste Bands a Groussbritannien wieren. An definitiv net an deem Genre vu Pop fir deen si stinn. “Thieves in the Night” war dann dat éischte Lidd mat deem se déi absurd Tatsaach zelebréiert hunn, dass puer Typen, déi ausgesinn wéi wa se kéinten de Comité vun der lokaler Sociétéit vun Klingon-Schwätzer sinn, déi momentan cleversten Danzmusek op der Wekt produzéieren. Et huet ee kaum gemierkt wéi séier d’Zäit verflunn ass, sou immens waren d’Lidder openeen ofgestëmmt an dozou bestëmmt eis um Danzen ze halen. D’absolut Highlight waren natierlech déi 15 Minuten an deenen se mat “Ready for the Floor”, “One Life Stand” an “Over and Over” hir wuel bekannteste Songs hannerenee gereit hunn – och wann fir mech perséinlech och “I Feel Better” als Encore e wierklech grousse Moment war.
Wéi gesot, ech ka keng Concert-Reviews schreiwen. Ech ka mech just driwwer freeën, dass ech do war. A wéi ech et maachen. Wann der d’Chance hutt Hot Chip live ze gesinn: verpasst et net.
Geschriwwen den 29/01/2010 vum Thorben5 Kommentaren
Jo. Do steet en Schreiffeeler. An awer net.
Ech verbannen Australien ëmmer mat den Beach Boys, obwuel ech natierlech weess dass déi aus den USA kommen. Mee egal, Australien, dat Land voller ehemoleger Verbriecher, gouf vu mir bis elo eigentlech ignoréiert.
An Horse ass eng Band aus Brisbane, Australien. Mee si kléngen net wéi Plage, Sonnenschäin an Känguruh’en, mee wéi Pop. Awer sou richteg schéinen Indypop. D’Kate Cooper an den Damon Cox spillen Gitaar an Melodica an goufen fir t’éischte Kéier um SXSW bekannt, e Festival dien sech momentan zu engem vun deene beschten op der Welt mausert. Säit kuerzem ass An Horse, déi bis elo ouni Label ënnerwee woren, gesigned beim Grand Hotel Van Cleef. Geschitt wor et em mech, bei der Zeil “I’ve had little to much too think, I’ve had little to much too think.”. Ech weess net wéi et Iech geet, mä wann ech Musék lauschtren, tendéiert mäi Gehier dozou, Songzeilen am Viraus fäerdeg ze man. An et wor fir mech offensichtlech, dass deen zweeten Deel “I’ve had a little too much to drink” wier, well et reimt,an well et passt. Mä An Horse faalen net oof an déi falsch Romantik vun Alkohol.
Lauschtert mol ran. Si kënnen och méi rockeg, wéi an deem Lidd wat ech Iech hei weisen. An ech muss mech mol rem bei dem Typ mellen, dien mir eng Stage-Plaz um SXSW ugebueden huet. Hier EP gett et op iTunes, Album am Mäerz.
Geschriwwen den 23/01/2010 vum Thorben2 Kommentaren
Et ass e komescht Verhältnis wat ech zu där Band hat. Ech hunn décidéiert Fan vun hinnen ze ginn, éier ech jemols just ee Stéck vun hinnen gelauschtert hunn. Eng Band mat deem Numm, We Were Promised Jetpacks, kann nemme gutt sinn. Sou, an net anecht, hunn ech mir dat viirgestallt.
Jetpacks gehéieren dach, bis se vum Scarlett Johansson an Anna Kournikova oofgeléist ginn, zur Essenz vun all perfektem Jongendraam. An heiansdo suguer dono nach. An hei sinn se elo, kruten Jetpacks versprach, an alles wat se kruten wor d’Realitéit, e Liewen a Schottland an Muséksinstrumenter. Schlechten Tosch. Bestallt an net oofgeholl. Dee Bandnumm, dien esou vun Naivitéit, Hoffnung an Enttäuschung strotzt, muss enger gudder Band gehéieren.
Also hunn ech mir op YouTube e puer Lidder vum SXSW ugelauschtert, an dat huet gutt geklongen. Wou ech gesinn hunn, dass se géingen elo zu Heidelberg spillen, hunn ech mir meng Schlofplaz hei gebucht an sinn se dunn kucke gaang, an ech hunn och weiderhin drop verzicht hier Musek am Virfeld ze lauschteren.
De klub_k ass eng kleng Oofsteig, déi den Androck mecht, wéi wann se an de Raimlechkeeten vun engem ale Restaurant wier, dien an den Wirtschaftwunder-Deutschland-60er-Joeren gebaut gi wier, mat grousse Fensteren an vue op de Floss – “Panorama-Gasthaus Neckarblick” oder sou. Gefillten 3000 Leit op gefilltenen 10 Quadratmeter bei gefilltenen 75 Grad Celsius. Iergendwann drängelt vun hannen een sech duerch noo viir “Excuse me”. Nerveg ass dat op Concerten schon, witzeg ass et awer, wann dat d’Band ass, déi net noo viir duerchkennt.
Op Concerten ginn et 2 Taktiken, fir den Owend hannert sech ze bréngen. Entweder, et kacht een de Publikum lues erop, bis se dann hoffentlech ekstatesch emfaalen, oder et gett een direkt Gas. An leschterem Fall muss de Concert awer vun der éischter Sekonn u stemmen, well een et soss an 60 Minutten net packt ranzekommen. WWPJ setzen awer dorop an rappen direkt un, mat Erfolleg.
Hier melodesch Musék mat Shout an Scream hellt een mat, an ech hu mech e bessen un There Will Be Fireworks erennert gefillt, deenen hier Plakk et wahrscheinlech zu menger Lieblingsplakk vun 2009 gepackt huet. Wat mech immens freet, ass dass a schotteschem Englesch gesonge gett. Déi grouss schottesch Bands wéi Mogwai, Belle & Sebastian an Simple Minds (ech hunn déi lo grad net all an engem Satz genannt, have I?) hunn alleguerten op Héichenglesch gesongen, an ausser Arab Strap wor schottesch Mondart emmer seelen. Mä wéi bei den Fireworks huet een hei den doucen schotteschen Accent. En “einprägsamer Glasgow-Akzent” wéi d’Homepage vum Veranstalter gesot huet, halen ech bei enger Band aus Edinburgh awer fir zweifelhaft. Egal – ech si mir heinasdo net secher, ob Zeilen wéi “The chances of being born are so slim / so keep warm, keep warm” elo einfach just blöd sinn, oder ob ech hei grad déi ganz grouss Zeilen verpassen. Textlech gesinn sinn WWJP, awer iergendwéi genee richteg fir Twentysomethings. Wat den Ennerscheed zu den Fireworks ass, ass dass We Were Promised Jetpacks danzbar sinn, an duerchaus zum onkkordinéierten mat-Gliedmoßen-ëm-sech-schmäissen alueden. Stierm vu Gitaaren, Wänn vu Sound virun denen ee steet, an e piepsen am Ouer wat nach 12 Stonnen sollt unhalen. Wohoo.
Ech kann net am Berliner-Spex-Stil, no 2 Albumen aus Schottland mat ähnlechen Usätz, behapten, dass sech hei lo eng nei schottesch Vague vu Musék opdeet, mä wann esou dat “neit Schottland” kléngt, kënnen England a Schweden an Zukunft hier Indie-Rock-Arméi apaken.
We Were Promised Jetpacks sinn direkt duerch een duerch gaangen an hunn ëmgerappt – hieren Album “These Four Walls” hunn ech de moien schon dräi mol gelauschtert an e gëtt emmer besser. An iergendwéi hunn ech d’Gefill, déi Gutt hätten zur Oofwiesselung mol rem gewonn.
Geschriwwen den 3/01/2010 vum Thorben5 Kommentaren
Dee Video kennt all Joers a bréngt Spass. Wat woren äer musikalesch Highlights 2009, lo wou et riwwer ass?
Ech denken do un There Will Be Fireworks, meng Rementdeckung vun The Cure, un meng Rementdeckung vun Sigur Ros, meng Entdeckung vun Mùm, meng Entdeckung vun Arcade Fire, Arab Strap an Bon Iver.
An dat meescht dovunner ass uraal, mä ech sinn jo och bekanntlech kee musikaleschen early adopter, an ech schummen mech net dofir. Dofir, schummt Iech net, wann dir 2009 réicht Rage Against The Machine oder sou entdeckt hätt.
Geschriwwen den 24/12/2009 vum Thorben6 Kommentaren
De Simon Cowell, dee Mann deen d'Chrëschtdags-Charts sou virausséihbar mecht wéi d'Wahlen an Nordkorea
Pianocktail mecht keng cheesy Chrëschtdags-Posts, mä dofir wollt ech iech eng kleng Anekdot zielen, wat grad a Groussbritannien geschitt ass:
Eng vun de populärsten TV-Show momentan ass The X Factor, wat graff sou eppes ass wéi “Das Supertalent”. An der Jury sëtzt ënner anerem de Simon Cowell, dee soueppes wéi de Pendant zum Dieter Bohlen ass: en dommt Aarschlach (Pianocktail, dee politesch net ëmmer korrekten Blog), deen awer eng gutt Hand fir Trends an Popmusek huet.
Säit Joeren ass et eng Traditioun, dass déi éischt Plaatz an den Singlecharts fir Chrëschtdaag vun der aktueller X-Factor Single beluecht gett. Et gëtt och chart-technesch en allgemengen Konsenz, dass d’Chreschtdaagstopsingle déi wichtechst Chartplatzéierung am Joer ass. Sou sollt dat dann och desst Joer sinn.
Wann sech net am Internet zwee clever Leit zur Aktioun “Rage Against the X-Factor” zesumme gedoen hätten, an op Facebook, Twitter an Blogs Leit dozou motivéiert hätten, d’Rage Against The Machine Single “Killing In The Name Of” ze kaafen (fir déi, mat manner Popbildung: dat Lidd huet déi ikonesch Zeil “Fuck you, I won’t do what you tell me”) ze kaafen, an ze probéieren desst 1992er Meeschterwierk op d’Plaz 1 ze pushen.
How can I give you the answers you need when all I possess is a melody?
Ech ka mech nach genee un déi Zäit erënneren, wéi am Joer 2000 den Badly Drawn Boy bekannt ginn ass. Meng éischt Meenung vun him berout nämlech op engem Iertum.
Als 12jähregen, ferventen MTV-Jünger, dee leider net genuch Englesch konnt fir d’Sendungen ze verstoen, déi e gekuckt huet, mä souwisou just no Videoen gelechzt huet, war do op eemol vill Rieds vun engem gewëssen Badly Drawn Boy – ech allerdéngs hunn den aarme Kärel net mat senger wierklecher Musek assoziéiert, mä mat enem zimlech verstéierende Musekvideo mat engem Mann an enger eelerer Fra, wou ech lo wierklech net méi weess vu wem, dass dee Video eigentlech war. Ech duecht DAT wier Badly Drawn Boy, an och wa mer vläicht schon éischter opgefall ass, dass ech mech do geiert hunn, sou ass meng Ofneigung dem Damon Gough vu Manchester géigeniwwer réischt ëm 2004 ofgeklongen.
Während ech mech sou lues a lues dem Kärel senger Musek ëmmer méi no gespiert hunn, hunn ech op mengem London-Trip 2006 (deen wesentlechen Afloss op de Chris hat, deen der haut kennt), de ganze Backkatalog vum Badly Drawn Boy als Second Hand opkaf: The Hour of the Bewilderbeast, Have You Fed the Fish?, About a Boy, an One Plus One is One. Mäi Summer huet seng Hymnen fonnt: “How?”, “Silent Sigh”, “Everybody’s Staling” an natierlech virun allem “Once Around the Block”. 2007 um Pukkelpop duerft ech en dunn och live erliewen. Seng Show war gezeechent dovunner, dass hie rose war an während dem Sange gefëmmt huet. Wéi ech a menger Retrospektive deemols geschriwwen hat:
Virum läschte Lidd sot den Damon Gough dunn: “We should have played longer if respect was payed where it’s due” an du war och jidderengem kloer woufir e sou schlecht drop war.
Hei säi legendäre Video zu “Once Around the Block”:
Geschriwwen den 17/12/2009 vum Thorben9 Kommentaren
Säit 14 Auer ass op Tocotronic dee neien Video zur Single “Macht es nicht selbst” online.
Dat ass natierlech absolut genial, an normalerweis sollt sou e Video jo en Ausbléck op dee kommenden Album sinn. Wann deem sou ass, da gett dat eng komesch Zäit. “Wer zuviel selber macht / Wird schließlich dumm / (Ausgenommen Selbstbefriedigung)” huet op allen Fall Potential zur Zeil vum Joer 2010. Am Video selwer gesinn Tocotronic wierklech, wierklech fuerchtbar aus, d’Musek rockt, den Text ass bizarr. Ech hunn d’Gefill, Tocotronic ginn textlech emmer méi wäit, während se sech musikalesch rem a richtung Start beweegen. Ech kéint mech awer täuschen. Weiderhinn laafen 2 kubrickesque Biberen duerch de Clip, déi um Ufank danzen, sech dann op d’Schness schloen, sech dann mat Acrylfaarw aschmieren (wien mecht soueppes? kritt een dat iwwerhaapt nach roof?) an sech dann ufänken (aha).
Komescht Geschier. Egal. Ech freen mech op deen neien Album
Geschriwwen den 15/12/2009 vum Thorben22 Kommentaren
Ech krut gëscht iwwert dem Fede (firwat bloggt de Fede hei eigentlech net) seng Matbewunnerinn en Invite fir Spotify. Nodeems Spotify 3 Joer u mir laaschtgaangen ass.
Ech hunn e Problem mat deenen Web 2.0 Applikatiounen: Fréier hunn ech en MP3 Player gebraucht, dann hunn ech mir WinAmp besuergt. Ech hunn en Video Player gebraucht, ech hu mir VLC roofgelueden, ech hun en Textprocessor gebraucht, ech hu mer Word roofge…erm…kaaft! Am Web 2.0 ass dat anecht: Ech hu mäi Liewen, ech si frou domat an et feelt mir un näischt. Dann kréien ech en neit Stéck Software (Twitter, Facebook, Spotify…) an dann muss ech fir t’éischt mol an d’Wikipedia kucke goen, wat et ass an wat ech domat man. Fréier hunn ech e Bedürfnis gehaat, an dann Software dofir besuergt. Am Web 2.0 leeft dat aanecht: Ech hu Software, déi erstellt dann e Bedürfnis, déi et dann och selwer stëllen kann.
An sou wor et och mat Spotify: Ech hu keng Aanung wat dat sollt sinn. Et ass kuerz erklärt eppes tëscht Last.fm, Pandora, iTunes an Napster (deen aalen, Web 2.0, sorry wann dir dee net méi kennt).
Vun iTunes huet et, dass et e Programm ass, mat deem ee ka Musek lauschteren a kaafen.
Vu Pandora an Last.fm huet et déi Geschicht mat Radio, Recommandatiounen etc.
Vu Napster huet et, dass et P2P ass.
Spotify ass also en Musékplayer, dien eng rieseg Library huet, déi een ka gratis a legal benotzen an kann ob sengem Computer streamen. Dat ass richteg sou: Gratis Musék lauschteren ouni Hoken an ouni Aschränkung, dat wat ee wëll, wéini ee wëll an wou een well.
Wat net sou einfach geet ass: Späicheren, et kann een Musék net einfach rooflueden, mä vue dat Spotify e gudden Musékplayer ass, geet dat jo och duer. Fir £9.99 kann een d’Reklammen ausblenden (do laafen richteg Radioreklammen) an d’Songs späicheren, fir se zum Beispill op en MP3 Player ze setzen. Wow.
Saachen, déi ech géing op iTunes fannen, fannen ech och op Spotify. Hieren Katalog ass immens, mä natierlech fënnt een net alles (den neien St. Jude’s Law Infirmary Album deen ech ëmmer besser fannen zum Beispill net).
Spotify ass all d’Musék zum lauschteren. Elo. Direkt. An do stéiert mech e besschen, dass deen Effort fir Musek ze kréien quasi Null ass. Ech si kee Purist an näischt, mä ech froe mech op Musek devaloriséiert gett, doduerch, dass de Präis (an den Obwand) fir se ze kréien op Null duergeet. Op iTunes hunn ech missen en Euro dofir ausginn, op YouTube haat ech schlecht Qualitéit an en onméiglechen Player, mä Spotify kënnt wierklech dohier wéi eng rieseg Bibliothéik. Wat ass meng iTunes Library wäert, déi 7433 Lidder déi ech an Rouh zesummengesicht hunn, wann ech all déi Musék ka gratis hunn? Mä Pathos mol op d’Säit, ech fannen Spotify genial, an ech weess, dass et fir mech net kann ersetzen wat eng LP mir bidd, an eng CD kann déi net ersetzen, den iPod kann d’CD net ersetzen, an sou wäert Spotify och näischt dovunner kennen komplett ersetzen. Mee awer a groussen Deeler. Dat eenzegt, wou ech Musek net vun Spotify wellt hunn, wier fir speziell Versiounen, seelen Musek oder sou. Mä fir de Rescht ass dat dach zimmlech egal?
Ech haassen Predictiounen, mä hei ass keng: Wann se clever genuch sinn, ka Spotify iTunes killen an den MP3 Player, wéi mir e kennen, mat. Et gëtt Spotify Mobile fir Symbian an iPhone (ech haassen den iPhone nach emmer, mä en huet einfach déi besser Apps). An wann ech 95% vun der Musék déi ech well, plus 1.5 Milliounen Lidder déi ech potentiell kéint wellen, ka mathuelen, firwat brauch ech dann en iPod, just well dee mir déi 5% Musek gett, déi ech och nach well, awer net op Spotify fannen. An ech schätzen dass fir den normalen iPod User déi 5% éischter bei 0% leien. Sou Indie si mir jo alleguerten net. Krankheeten déi bis dohinner nach ze bekämpfen sinn, sinn lues 3G Netzer an 3G Coverage. Mee a Stied ass dat scho bal geklärt a kee Problem méi. An de Rescht zitt noo. Handyen ginn emmer méi zu Computeren mat Internet an eiser Täsch. Wann Spotify dann nach zougänglech gëtt an aaneren Länner ausser Groussbritannien, Schweden etc, an iergendwann den Mobile Data Roaming der Vergaangenheet ugehéiert (go Viv! oder ween lo do setzt), dann sinn d’Konditiounen perfekt. A wa Spotify d’Uewerhand behällt, kennen se deen Virdeel fir sech notzen.
Ween d’Chance op en Invite huet, fuert duer! Spotify ass genial. An en huet AudioScrobbler Integratioun.
Jo. Do steet en Schreiffeeler. An awer net.
