Geschriwwen den 19/09/2011 vum ThorbenKee Kommentar
Hei op Pianocktail ass et esou roueg. Dat ass well sech eiser aller Welt momentan méi séier dréit, wéi mir all laafen kënnen. Emsou besser, wann eng Plakk kënnt, bei däer een wierklech gewëllt ass, kuerz eng Kéier stoen ze bleiwen an se ze lauschteren.
Den Thees Uhlmann (Sänger von Tomte, mä als Lieser wësst dir dat jo) huet sain éischten Soloalbum rausbruecht, deen einfach just Thees Uhlmann heescht. An d’Reviews woren gemëscht. Vu mëttelméisseg iwwer gutt bis manifestement schlecht.
Wat ass also lo wouer? Alles.
Ech suutz zu Venedeg mat enger Frendin an hat soot “Ach, Tomte sind so schön. Richtig elende Weinemusik.” – an domat ass alles gesot. Wat dësen Album esou besonnech mécht, ass dem Thees säi Fokus op sech selwer. Natierlech woren zur Tomte-Zäit vill Saachen och selbstreflexiv, mä dat heiten ass aanecht: Den Thees sengt esou vill iwwert sech, säi Liewen an seng Plaatzen, dass et en Scrapbook oder Tagebuch ass, net nëmmen en Album.
An et ass Thees Uhlmann duerch an duerch. Mee et ass en méi aalen Thees Uhlmann – dat punkegt aus den Blinkmuffel, Du weißt was ich meine oder Eine sonnige Nacht ass zwar nach ze spieren, mä net méi ze héieren. Mee dofir awer nach ëmmer den extremen Pathos. Wat? Tomte wor fréier net sou pathetesch? Das Leben ist so hart, es sollte ein Job sein, man sollte Geld dafür bekommen, dass man es schafft. Dat ass vun 2000. Beweis genuch?
Textlech gesinn ass den Album wierklech schlëmm – awer e mecht frou. Och wann e puer Elementer faktesch mësslongen sinn. Zum Beispill ass do den Rap-Part bei & Jay-Z Singt Uns ein Lied, do heescht et
Mehr Kraft als Mut mit mehr Schnaps als Blut in den Augen, Taumel durch die Nacht im Flug schlafimmun ab und zu Lebenslichter schwebenden Songs Ich hab’ 99 Probleme, wir sind jedes davon.
Okay. Dat ass dann awer ze vill. Flott ass dem Thees Uhlmann seng 17 Worte
Meine Wahrheit in 17 Worten: Ich hab ein Kind zu erzieh’n, dir einen Brief zu schreiben und ein Fußballteam zu supporten.
Net nëmmen déi maskulin Fussballromantik, mä och dee kloeren Statement géint Bezéihungen, déi e Liewen laang daueren. Thees Uhlmann als Sozialphilosoph?
Op der Deluxe Editioun sengt den Thees Uhlmann dann och nach zwee Lidder op Englesch an eent op Franséich. Dat ass sou schlecht, dass engem dovun all Hoer ausfaalen. Grousse Kino.
Thees Uhlmann ass e fantasteschen Album. Et ass awer deen ustrengendsten Album vun him. Wien bei Heureka opgeotemt huet, doriwwer, dass si sech e bessi vun Buchstaben über der Stadt wechbeweegt hunn sief enttäuscht. Genee do geet hien rem, an dësskéier richteg déif, sou dass et bal wéih deet. Oder frou mecht. Deemno wéi resistent een op Pathos ass.
Lauschtren. Am beschten op Kopfhörer an dobai moies um halwer 8 spadséiren goen.
Dee beschten Zäitpunkt rem méi ze bloggen ass wann ee grad dräi Hausarbeiten an eng Bachelor-Arbescht ze schreiwen huet, wéini soss. Also hei sinn ech a stellen iech d’Erika M. Anderson vir, oder kuerz EMA. Hat huet sain éischten Album Past Life Martyred Saints virun engem Mount rausbruecht an ech muss alt rem mai Lieblingswuert benotzen: en ass wonnerschéin. Beim éischte Lauschteren ass e mer e bessi pretentiéis viirkomm a wéi wann hat einfach d’Leit e bessi skandaliséiere wéilt, an dat hätt och bei déi Foto um Cover gepasst. Mee hat klengt esou éierlech, et ass herrlesch wéi intim de ganzen Album klengt, wéi wann et alleng fir dech géing sangen. Seng Texter sinn deelweis duercherneen a kryptesch, wat se emsou méi gefillvoll mecht an heiansdo einfach nemme riicht raus a frech. ‘But I’ m just 22 and I don’t mind dying’; genee wat ech brauch.
Maint léifste Lidd ass Marked, an deem et den text bal nemme pëspert an et schéngt wéi wann et wéilt probéieren wee méi lues kéint sange/spillen, hat oder seng krazeg Guitar. ‘Don’t you know that / I would never hurt you / You are such a pretty thing / I know I wish sometimes just / So I could explain things / Explain things / I wish that every time he / Touched me left a mark’. Hach.
Am grousse ganzen ass den Album zimlech roueg mee et kéint een em souville verschiddenen Genres zouuerdnen, et ass fantastesch. All Lidd kléngt wierklech ganz anescht a wann ee sech de Video zu Milkman ukuckt géif ee nit mengen dass ee Lidd wéi The Grey Ship vun der selwechter Persoun geschriw gouf. Oder gesong for that matter, well seng Stëmm och sou wandelbar ass an heinsdo schéin an douce an awer och rauh a männlech klénge kann. Red Star ass ee wonnerbaren Ofschloss vum Album well et sou roueg a lues ufänkt an awer op enger iergendwéi dramatescher Note ophällt, mat ganz vill Energie an dem pragmatesche Saz ‘I know nothing lasts forever / And if you won’t love me / Someone will’, wat alt rem genee de richtege Nerv trefft. Lauschtert a genéisst. Hei sai liicht psychedelesche Video zu Milkman:
An dann hei nach ee klenge Leckerbissen deen der zwar bestemmt schon all gesin hutt mee deen hei op eisem klenge lëtzebuergesche Familljeblog nit feelen därf, de Video zu De Läbs hierem Läbdance. Ech hu jo sou Musik nit gär, an dat wäert sech wahrscheinlech sou bal nit änneren, mee ech fannen de Video wierklech gelongen a fir eis Verhältnisser bal genial. An eppes wou d’Melusinas dra matspille muss dach bal gutt sinn well sie si cool. Kuckt hei:
Ech si kee Fan vum Lady Gaga senger Musek, well ech denken dass de Plastiksound der Saach wéi deet, an ech hat als ëffentlech Persoun einfach nëmme fuerchtbar fannen. Alles wat hat mécht huet d’Madonna viru 25 Joer och scho gemaach, just méi éierlech an iergendwéi och stilvoll. Wat huet dat mat dësem Bäitrag ze dinn? Net vill. Et sief awer mol einfach sou an d’Welt posaunt.
Ech hunn X-Men: First Class nach net gesinn, well ech éierlech gesot momentan ze liddereg sinn fir an de Kino ze goen. An trotzdem muss ech dëse Video vun engem Typ, deen den Text zum Lady Gaga sengem “Born This Way” sou ännert, dass et e Lidd iwwert d’X-Men gëtt, posten. Well dat fannen ech wierklech witzeg.
Geschriwwen den 13/04/2011 vum Thorben16 Kommentaren
Déi Kanadesch Post léisst d’P&T ausgesinn, wéi en serviceorientéierten Betrieb. No 4 Wochen krut ech dann awer meng Presse-Copie vun Write Out Loud, eng Sammlung vu geliesen Wierker vu verschiddenen Lëtzebuerger Kënschtler. Kënschtler ass vläit e bessi wäit ausgeholl, de Gros dovunner si Frënn vun eis, Co-Blogger oder Bloggen zwousch aanecht. Boff, firwat net Kënschtler? Kënschtler, also!
Ugedriwwen gouf de Projet vum Joshi Gottlieb an de ganze Butték koum raus bei Op Der Lay. D’Leti, de Joël, de Joshi, d’Sarah, den Thierry an de Joki, an och d’Claudine Muno an d’Vanessa Wujanz liesen.
Wann een d’CD am Grapp huet ass een t’éischt mol e bessi enttäuscht, well se just an enger Pobeier-Huss ass, sou wéi mer an den 90er Joeren d’AOL-CD kruten. Dofir ass de Cover awer immens, minimalistesch an geheimnissvoll, et erënnert mech un Sfumato – eng Technik, déi ech just kennen, well ech op 4e en Noexamen am Molen hat. Mee wann een dann d’CD raushëllt, huet een eppes wonnervolles am Grapp. Eng schwaarz CD, komplett schwaarz uewen an ënnen, mat imitéierten Plakkerillen, an dem herrlechen Cover, dien dem Joshi säi Papp gemolt huet. Wonner-wonner-schéin. Wat schwaarz CDen natierlech implizéiren ass, dat se net op aalen Macbooks mat futtisen CD-Laafwierker laafen, dofir hunn ech dat misse beim Noper man. Nevermind. Se ass wierklech schéin. A mäi MacBook wierklech Schrott.
Ech hunn an der Annonce vun dësem Post gegëft iwwert d’Intonatioun an den Accent vun den Auteuren, wa si nit hier Mammesproch schwätzen. An et ass wierklech bei bal jhidderengem opfälleg (Kudos ginn awer u Pepin a Wujanz). Mä ech hunn iwwert dem Lauschtren awer geléiert a gemierkt, das een vläit muss doriwwer wechkucken, well Accenten en Deel vun der Identiéit sinn. Dem Joël seng Stécker wieren net hallef sou gutt op kloerem Héichdäitsch. Éierlech.
Et geet u mat 5 Texter vum Leti. An do sinn ech mir lo net ganz secher. D’monotoun, gebiedsmillenaartegt Viirdroen vun de Gedichter – as dat gewollt, oder net? Dem Leti säin Stil ass oft iwwerwältegend a puncto Thesaurus, an dat mécht mir ze schaafen. Ech hu keen Zweifel dorunner, dass et schéin ass, mä ech gi net waarm domat. Ech fillen mech e bessen “bevormundet”. Ech denken, dass ech méi Freed um Leti sengem Deel hätt, wann ech d’Gedichter liesen kéint. Visuell erliewen. Aarmen Thorben.
Dem Joël säin Text “Warten auf Doktor Kroko” ass den Hummer, an mecht mer wierklech Freed. De Joël ass wierklech e Blogger, deem seng Texter mat der Zäit ëmmer besser ginn, an vun deem ech mer nach e bessen erhoffen, dass eppes an Zukunft laascht kënnt. Dem Joël säin Aan, an och seng Formuléirungen man Spaß. Wann ech Doktor Kroko lauschtren, hunn ech déi brong Faarw vun der U6 viru mengen Aen. An de Geroch vum Leo un der Nußdorfer Straße. Dem Franz Kaida seng Stëmm. An dat ëmmerwährend Bedürfnis, alle Leit wëllen ze zielen, firwat d’U6 mat Uewerspannung fiirt, an net mat enger Stroumschinn. Dat huet mech wierklech frou gemaach.
Den absoluten Highlight schléit awer d’Claudine Muno, wat mech e bessi u Gottfried Benn erënnert, esou grafesch, esou kaal an trotzdem esou vill implizéirend. Dem Claudine Muno säin Ex Ierzebullis gehéiert net op déi CD – et gehéiert op de Léierplang fir Lëtzebuergesch op 7e an an all Lëtzebuerger Gedichtband. Natierlech liesen beim Claudine Muno knapp 15 Joer Erfahrung, mä trotzdem: Top Geschier. Word.
De Joshi gëtt sech immens vill Méih an schaaft fantastesch Biller, mä ech fannen et wéi beim Leti e besse schwiereg him heiansdo ze follege. Ech weess et net. Et ass gutt, mä iergendeppes stéiert mech. Seng ultra-kuerz Texter (ënner 20 Sekonnen) brengen awer Spaß. Ech hoffen dass dem Joshi seng Studien him hëllefen dat ze iwwerkommen, well wat e mecht ass wierklech flott, mä et feelt e bessen d’Übung. Mengen ech. Mä wee sinn ech, ze jugéiren.
Dem Sarah seng Gedichter sinn eng ganz aaner Saach. Well ech weess net wéi se sinn. Wat ech just weess, ass dass ech all Wuert verstinn. Mä dat ass, well ech d’Sarah säit éiweg kennen. An ech wor mam Sarah Cabernet Sauvignon drénken, ech fillen wat hat seet, ech hu mat him déi Deeg verbruecht wou ee wakreg gouf, an an de Spiggel gekuckt huet, an een nemmi richteg wousst wien ee wor. Wann een mam Sarah remhänkt, da kennt een dat. D’Sarah soot, wéi et en Draft vun deem Post hei gelies huet, meng Beschreiwung géing destruktiv kléngen. An jo, meng Zäit mam Sarah wor, trotz der Tatsaach dass se ëmmer vegetaresch wor, nie déi gesondst. Mee genee déi Wäerter déi hat reflektéiert, déi Ongewëssheet wat een Owes mecht, oder den Owend virdru gemaach huet, d’Spontaneitéit an de Mangel un Kontinuitéit, ass genee dat, wat déi Zäit mam Sarah zu enger vun de beschten a mengem Liewen gemaach huet, an och d’Stäerkt vu sengen Texter. An dann appréciéiert een de Wahnsinn, déi onsënneg Iddien an déi ëmmer-wierend Erënnerungen déi sech afriessen. Dofir lieben ech dem Sarah seng Gedichter. Mä vläit gesinn aaner Leit dat aanecht. Just sayin’.
Den Thierry wor fir mech, an wahrscheinlech fir iech och, eng Enttäuschung. Dir all erwaard iech, dass ech elo den Thierry, als Deel vun eisem éiwegen Geplänkel, hei wäit a breed zerräissen. Mä ech kann et net. Ech gi mat den engleschen Gedichter net eenz, an se soe mir net sou vill. Mä “Es wird das letzte Jahr sein” ass top. Wierklech schéin, rythmesch an grafesch. Natierlech muss, well programmatesch, iergendwou dat Wuert “Sex” viirkommen, mä dat mecht et net manner gutt. Sorry. Kee Beef hei. Just dat – ech fannen et wierklech gutt. Deet mer Leed, wann Leit sech hei lo ob Beef gefreet hunn, oder wann ech Blog Policy verletzen, mä ech si wierklech komplett frou mam Thierry sengem Part.
D’Vanessa Wujanz mecht e propperen Job, ech hu säin Toun gär. A seng Geschicht. Ech hu nach ëmmer keng Aanung wien d’Vanessa Wujanz ass.
Dem Joki säin Hörspill Sammy, mat deem d’Plakk oofschléisst ass grousse Kino, an wien Ons Identitéit gesinn huet, erkennt de Joki direkt rëm. An et ass rem herrlech abstrus an grotesk. Et ass wonnerbar. De Luc Lamesch, aka Wiertsen Emil, mecht e perfekt Duo, dat ech gäre géing méi oft gesinn.
Wat vu Write Out Loud bleift ass eng Plakk, déi dir sollt hun. Firwat? Ganz einfach: Se kascht 8 Euro – dat ass sou vill wéi eng Kéier engem UNICEF-Mataarbechter op der Plëss ze soen, e soll kappe goen. An dofir kritt dir zwar kee rengt Gewëssen, mä déi gutt Hoffnung, dass hei a Lëtzebuerg eng leeft. An ech hu léiwer Hoffnung wéi e rengt Gewëssen. D’Hoffnung, dass hei Leit sin, déi e Projet wëllen man an et gemaach hunn. An de Geescht beweisen, fir hier Iddien an Dreem emzesetzen.
Natierlech kann ee soen dass verschidde Saachen prätentiéis sinn. Vläit si verschidden Saachen langweileg. An dir fannt munch Saache gutt, aanerer net. Mä ech si secher, jhiddereen fënnt hei eppes, an dat ass d’CD derwäert.
E grousse Bravo un all déi, déi matgemaach hunn, an déi, déi gehollef hunn. Kaaft Write Out Loud hei. Kaaft et. An wien de Schreiffeeler op der CD fënnt, kritt eng Kamell vu mir.
Geschriwwen den 25/02/2011 vum ThorbenEe Kommentar
De Lëtzebuerger Filmmaacher Franck Tabouring wëll e Kuerzfilm man – Blend. Dofir brauch hien 1200 Dollar (1000 Euro). Hie probéiert déi iwwer Kickstarter ze kréien. Dir kënnt him hëllefen, an suguer zum Filmproduzent ginn. Dir kënnt Iech de Produzententitel also kaafen. Dat ass jo bal wéi bei der CSU hei.
Also, matman, spenden an eppes guddes man fir en Exil-Lëtzebuerger, an niewebäi vläit op IMDB kommen. Oder Verteidegungsminister ginn.
Fir Filmplakat-Geeks, an dat si mir jo alleguer, huet Reelizer eng mega Sammlung un alternativen Filmplakater vu verschiddenen Kënschtler. De Chris haat scho méi wéi eng Kéier eppes iwwer Filmpouster, majo, da passt dat hei jo och. http://www.reelizer.com/
An dann nach e Video, wou eng Rëtsch Leit There Will Be Blood gekuckt hunn, an hier Aenbeweegungen op de Film opgemolt goufen. Wierklech interessant, bei Reklammen man se dat schon säit iwwert engem Joerzengt. Hei kucken.
An den Internet mecht de Geck mam Thom Yorke vu Radiohead. Hei matlachen. An awer den Album genial fannen.
TimeOut D’britescht Magazin TimeOut huet eng Lëscht vun den 100 beschte britesche Filmer aller Zäiten zesumme gesat. Gewielt vu sou wichtege Leit wéi de Pianocktail Award Nominees™ Wes Anderson an Sally Hawkins, awer och anere Gréissten wéi dem Ken Loach oder Alfonso Cuarón.
Coming Soon Gerüchter iwwer den Joseph Gordon-Levitt an d’Marion Cotillard als Alberto Falcone an Talia Al Ghul am Christopher Nolan sengem The Dark Knight Rises. Dat géif ech eng gutt Idee fannen. Mä bon, Gerüchter eben. Wat denkt dir?
David Bordwell Wéi mer Filmer kucken, a firwat mer Feeler an der Kontinuitéit seele bemierken. Faszinéierenden Artikel, um Beispill There Will Be Blood. Natierlech gëtt et an deem Film eigentlech keng Feeler. *houscht*
The Film Experience Well gëschter anscheinend Vältesdag war, e schéin ze liesenden Artikel iwwer mäin #3 Film 2009, a meng #19 vum leschte Joerzengt.
Who is Arcade Fire Fir déi, déi eis net op Facebook verfollegen, nach emol dës wonnerbar Zesummestellung vu Leit, déi keng Anung hunn wien Arcade Fire sinn, déi e Sonndeg bekanntlech e Grammy fir ‘Album of the Year’ gewonn hunn. Wéinstens huet et de Kanye gefreet.
Geschriwwen den 11/02/2011 vum ThorbenEe Kommentar
Tocotronic an ech. Dat ass eng Léift déi mech säit gutt 10 Joer verfollegt. An ech si mir nie sécher ob et Tocotronic oder Tomte ass, déi Band déi mech am meeschten beaflosst huet. Wat dat fir mäin Ego bedeit ass och kloer – schaffen Tocotronic an Tomte jo awer op zwee komplett ënnerscheedlechen Poler. Et ass onméiglech, e bescht Lidd vun Tocotronic ze fannen, mä ech well iech hei eent präsentéiren, wat guernet oft genuch kann geluewt ginn. Explosion vum Album Kapitulation.
Kannst du vor deinen Augen
Die Explosionen sehen?
Ein Feuerwerk in der Nacht
Kannst du in den Pfützen
Die Wolkenfetzen sehen?
Spiegel in der Innenstadt
Kannst du in den Bäumen
Die Tonbandfetzen sehen?
Wer hat sie dorthin gebracht?
Alles gehört dir
Eine Welt aus Papier
Alles explodiert
Kein Wille triumphiert
Ass dat net herrlech, wéi Ausdréck vu Muecht, Zerstéirung an Gewalt gepuert ginn mat Fragilitéit an Eleganz? Wéi Riefenstahl (Triumph des Willens), Nietzsche (Jugendschriften) an Schopenhauer (Die Welt als Vorstellung) an de Kontext gesat ginn?
Dobäi kënnt dann awer d’Signatur vu villen Tocotronic-Lidder: En endlosen Obbau. An der Studioversioun vum Lidd dauert den Gitaarsintro 1:36 Minutten, an der Berlin String Theory Versioun vum Lidd (B-Säit vun Für Immer Jung) dauert en 2:19 an an der Versioun vum Album Kapitulation Live suguer 2:55 Minutten. Op villen aaneren Concerten hu se dat suguer nach getoppt, an dorauser en epescht Lidd voller Kraaft gemaach.
Ech fannen déi Versioun vum Kapitulation Live Album am stäerksten, an sinn heiansdo stonnelaang Auto gefuer an haat emmer just den Intro vum Lidd laafen. Et ass e Wahnsinns-Song. Lauschtert en alleguerten. A lauschtert net op mech. A kuckt deen heite Video vum Miriam Schaaf:
Fir en YouTuber ze zitéiren: warum wird eigentlich sowas wie Effi Briest als Kulturgut bezeichnet und Lieder wie dieses nur als popmusik?
Wéi ech schon öfters, wann och wuel net hei um Blog, festgehalen hunn, gëtt et a mengen Aen musikalesch näischt méi innovatives a kreatives wéi gudde Rap. Hey, déi beschte Lëtzebuerger Formatioun am Moment ass de Läb, an dat mat engem gréissere Virsprong. Vue dass an der Ëffentlechkeet awer leider déi manner gutt Vertrieder vun dëser Museksriichtung méi Opmierksamkeet kréien, ass de Genre zimlech a Verruff geroden. Dofir freeën ech mech ëmmer wann déi talentéiert Artisten awer iergendwéi wouer geholl ginn. Natierlech ganz héich op der Lëscht vun respektabele Museker ass do The Streets, déi ech schon öfters mol erwänt hunn. (Woubäi mer afällt, dass ech déi Lëscht vun de beschte Museker vum Joerzéngt ni fäerdeg geschriwwen hunn. Hmm… The Streets wier an den Top 10 gewiescht.)
Anyway, de Guardian huet haut dem Mike Skinner säin neisten Album virgestallt, an et kann een sech dat gutt Stéck um Site ganz ulauschteren. An, jo, et ass gutt. Keen Original Pirate Material oder A Grand Don’t Come for Free, mä awer en extrem gelongent Wierk. Dofir: Lauschteren.
Déi Kanadesch Post léisst d’P&T ausgesinn, wéi en serviceorientéierten Betrieb. No 4 Wochen krut ech dann awer meng Presse-Copie vun Write Out Loud, eng Sammlung vu geliesen Wierker vu verschiddenen Lëtzebuerger Kënschtler. Kënschtler ass vläit e bessi wäit ausgeholl, de Gros dovunner si Frënn vun eis, Co-Blogger oder Bloggen zwousch aanecht. Boff, firwat net Kënschtler? Kënschtler, also!
