Podcast: Filmer vum Joer 2010

One top ten list isn’t cool. You know what’s cool? Three top ten lists. Wéi virun enger Woch ugekënnegt hei dann elo den éischten – a wahrscheinlech leschte – Podcast, deen ech hei op Pianocktail publizéiere wäert. D’Céline vun La Poupée Russe an den Nic, laang verschollene Co-Blogger deelen nieft mir mat, wat déi beschte Filmer vum Joer 2010 sinn.

Mir schwätzen iwwer Schwulepornoen, driwwer vum Matt Damon den Aasch “gespankt” ze kréien, iwwer dem Céline seng Wënsch bestued ze ginn, a Waasser wat een a Brand stieche kann. Niewebäi nach d’sozial Grënn déi aus engem e Bankreiber maachen – mir ginn allem op de Grond. An net ze vergiessen iwwer déi Filmer déi d’Céline a mech kräische gedoen hunn!

Lauschtert iech et un. Et ass laang, mä hoffentlech dowäert.
A fir déi, déi ze liddereg sinn fir sech dat schéint Stéck unzelauschteren, nom Broch kënnt der iech d’Lëschten eng Kéier duerchliesen. Mä dat wier natierlech oncool.

D\’Pianocktail Filmer vum Joer 2010

Ech hunn sou eppes nach ni gemaach, dofir entschëllegt d’technesch Mängel. D’Highlight ass natierlech wéi een no bal enger Stonn meng Noperen am Hannergrond héiert, déi hir Party op de Balkon verluecht hunn. Geleeëntlech Tipp- a Skypegeräicher sinn och net wierklech professionell, ech weess. Mä bon.

Musek:
Trent Reznor an Atticus Ross – Hand Covers Bruise
Grizzly Bear – While You Wait for the Others

(more…)

2000-09: dem Chris säi filmesche Réckbléck (8/8)

Dat hei ass de leschten Deel vun dëser relativ laanger Serie vu Bäitreeg, an hei spillen ech als éischt emol mat Zuele rëm.

50 Filmer ware logescherweis a menger Top 50. Dovu sinn e ganz groussen Deel engleschsproocheg Produktioune gewiescht, awer och véier däitsch, véier franséisch, an zwee spuenesch Filmer, ee brasilianeschen, een italieneschen, een itsraeleschen, ee schwedeschen, ee mexikaneschen, ee bosneschen Film, sou wéi nach een aus Taiwan an een aus Hong Kong. Vun den engleschsproochege Produktioune waren véier haaptsächlech britesch, all déi aner gréisstendeels aus den USA, och wann d’Regisseuren wéi Cuarón, Jackson oder och Lee net onbedéngt Amerikaner waren.

(more…)

2000-09: dem Chris säi filmesche Réckbléck (7/8)

Okay, okay, dat hei hätt scho laang solle riwwer sinn. Dat ginn ech zou. Mä ech hat keen Internet an der Wunneng a sou och keng grouss Loscht ze bloggen. Mol kucken wéi et elo rëm gëtt. Hoffen iech gefale meng lescht Choixen.

Hei meng Froen un iech:
- Huet iergendeen bis elo e Film gekuckt, well ech e gelëscht hunn?
- Wat sinn är léifste Filmer vun den 00er Joeren?
- Wéiee Film hunn ech komplett vergiess, deen awer immens ass?

(more…)

2000-09: dem Chris säi filmesche Réckbléck (6/8)

Sorry, dass lescht Woch näischt koum, ech hu vill ze dinn.

#20 SHAUN OF THE DEAD (Edgar Wright, 2004)
Em wat geet et? Eng romantesch Komödie, mat Zombies.

Firwat ass e sou gutt? Et ass, wuel oder iwwel, de witzegste Film vum Joerzéngt, wann een e bëssen Usproch, mä net ze vill huet. Eng wonnerschéi Persiflage vun Horrorfilmer, déi niewebäi och nach eng schéi Geschicht iwwer d’Slacker-Dosinn vu ville jonke Männer am 21e Joerhonnert spënnt. Méi dovu w.e.g.! Huch, ah jo, et gëtt jo och nach Hot Fuzz!

(more…)

2000-09: Dem Chris säi filmesche Réckbléck (5/8)

Keng Internetverbindung an der neier Wunneng. Dofir Pianocktail light. Biller kommen no.

#30 THE SQUID AND THE WHALE (Noah Baumbach, 2005)
Em wat geet et? Zwee Jongen a wéi d’Trennung vun hiren Elteren se beaflosst.

Firwat ass e sou gutt? Den Noah Baumbach erzielt hei vu senger eegene Kandheet, an et ass alles esou, esou traureg. Déi Kanner, déi einfach nëmme wëlle speziell sinn, an déi wëlle vun hiren Eltere bemierkt ginn, well se selwer genuch Problemer hunn. E Bezéiungsdrama, dat d’Niewenduersteller an de Mëttelpunkt stellt.

(more…)

2000-09: dem Chris säi filmesche Réckbléck (4/8)

Ech sinn bëssen am Stress. Dofir kommen d’Biller no. Merci fir d’Verständnis.

#40 GOOD, BYE LENIN! (Wolfgang Becker, 2003)
Em wat geet et? E Jong, deen fir seng Mamm, déi aus dem Koma erwescht d’DDR nobaut.

Firwat ass e sou gutt? Ganz einfach: Story. Eng Geschicht, déi gutt ass, geet heiansdo duer.

(more…)

2000-09: Dem Chris säi filmesche Réckbléck (3/8)

#50 NO MAN’S LAND (Denis Tanovic, 2001)
Em wat geet et? De Krich am Kosovo, a wéi zwee ideologesch friem Menschen zesumme fannen, well s eduerch d’Zoustänn dozou gezwonge ginn.

Firwat ass e sou gutt? Ganz einfach: d’Geschicht strotzt vu Menschlechkeet. Zwou Persounen, dei duerch d’Politik an duerch Krich getrennt ginn, koopereieren fir aus dem Schlamassel raus ze kommen. E wierklech inspireierende Film, deen Menschen zum besseren ännere kann.

(more…)

2000-09: Dem Chris säi filmesche Réckbléck (2/8)

Ech weess, et ass eng ganz komesch Saach, dass ech e schlecht Gewëssen géigeniwwer Filmer hunn, wann ech se gär hunn, mä se net a meng Lëschte ragezwängt kréien. Et ass eigentlech souguer relativ lächerlech – ouni Zweifel.

Allerdéngs gëtt et jo d’Méiglechkeet éierbar Erwienungen ze ernennen, dat heescht Filmer, déi wierklech zitéiert gi sollten, mä heiansdo einfach just ëm e Krack net gutt genuch, oder déif genuch a mengem Häerz sinn fir op d’Lëscht ze kommen. An vue dass et am éischte Joerzéngt vun eisem neie Joerdausend méi wéi 50 gutt Filmer gouf, muss ech einfach enger ganzer Rei Filmer hei nach emol meng Léift gestoen. Hei sinn 10 Stéck an alphabetescher Reiefolleg:

2046 (Wong Kar Wai, 2004)
Dëst Sequel zum Wong Kar Wai sengem In the Mood for Love ass wahrscheinlech ee vun de faarwegste Filmer, déi je gedréit goufen. Einfach nëmme wonnerschéin an och herrlech traureg. Pur Poesie, souwuel thematesch, wéi och vun der Ausféierung hir.

(more…)

2000-09: dem Chris säi filmesche Réckbléck (1/8)

Mir bei Pianocktail hu laang un enger Lëscht geschafft an där eis Auteuren probéiert hunn d’Filmer vum vergaangene Joerzéngt an eng schéin Reiefolleg ze setzen fir déi 50 bescht ze bestëmmen. Leider Gottes, denken ech, ass dëse Projet, deen eigentlech saucool war virleefeg gescheitert. Firwat? E puer Grënn gëtt et: do wier éischtens mol eis enorm Lidderegkeet. Zweetens hu mer keng gutt Aart a Weis fonnt fir eis eenzel Meenungen an eng gemeinsam zesumme fléissen ze loossen. Net zu lescht hat et sécherlech och mat menger Arroganz ze dinn, mat där ech munch Filmer, déi op Lëschten opgetaucht sinn zur Sau gemaach hunn. An d’Feelen vun aneren beklot hunn. (Ech sinn e schreckleche Chef. Frot den Thorben.)

Soit. Hoffentlech kréie mer de Projet awer nach iergendwéi zu Enn bruecht. Et wier cool. Bis dohin tréischten ech mech awer domat, dass ech meng 50 léifste Filmer an e puer éierbar Erwienunge virstellen. An dat all Méindeg, bis dass d’Serie riwwer ass, an insgesamt aacht Deeler – dat hei wier den éischten.

Dëse Méindeg geet et un mat den éierbaren Erwienungen. Ech hoffen dir freet iech drop fir mat ze diskutéieren. D’Lëscht ass komplett subjektiv, also reegt iech net zevill driwwer op, wann är Filmer feelen – déi si sécherlech grad esou gutt.

(PS: jo, de Film op der Foto ass dobäi. Dir kënnt jo alt emol roden, wou.)

Top 10 Filmer vum Joer 2009

#10 THE INFORMANT!
(Steven Soderbergh)

Ech hu mer et zur Gewunnecht gemaach, dass op menger zengter Plaz e Film ass, deen ech perséinlech extrem interessant fonnt hunn, mä wou ech vläicht net onbedéngt der Meenung sinn, dass en eng Top 10-Plaz hu misst. No Man on Wire an Into the Wild ass dat dëst Joer dem Steven Soderbergh säin absolut genialen The Informant! bei deem s de duerch dem Matt Damon seng beschte schauspilleresch Leeschtung bis haut ni wierklech weess wou s de dru bass. Wéi gesot, e wonnerbare Film mat wonnerbarem Cast.
(more…)