Archiv fir d'‘Film’ Kategorie:
Ech si kee Fan vum Lady Gaga senger Musek, well ech denken dass de Plastiksound der Saach wéi deet, an ech hat als ëffentlech Persoun einfach nëmme fuerchtbar fannen. Alles wat hat mécht huet d’Madonna viru 25 Joer och scho gemaach, just méi éierlech an iergendwéi och stilvoll. Wat huet dat mat dësem Bäitrag ze dinn? Net vill. Et sief awer mol einfach sou an d’Welt posaunt.
Ech hunn X-Men: First Class nach net gesinn, well ech éierlech gesot momentan ze liddereg sinn fir an de Kino ze goen. An trotzdem muss ech dëse Video vun engem Typ, deen den Text zum Lady Gaga sengem “Born This Way” sou ännert, dass et e Lidd iwwert d’X-Men gëtt, posten. Well dat fannen ech wierklech witzeg.
Geschriwwen den 3/06/2011 vum LynnEe Kommentar
Ech hat mech eigentlech guer nit iwwer de Film informéiert viru gëschter. Ech konnt mech nëmme nach drun erënneren, dass de Chris hei eng kéier op Biller aus dem Film opmierksam gemaach huet an hat eng kuerz Beschreiwung gelies, déi guer näischt iwwert de Film ausgesot huet. An dass en zu Cannes sou eng Palm krut. Ech hat mol nit den Trailer gekuckt, oder konnt mech opmannst nit méi drun erënneren. Eigentlech sinn ech jo och nit dat wat hei iwwer Filmer schreift well ech jo souwisou keng Ahnung hunn. Mee vu dass soss hei grad keen eppes schreift maachen ech dat da mol.
Op jidde Fall kann ech soen, dass, och wann ech keng Erwaardungen haat, dat wat ech am Kino gesinn hunn nit am geréngsten dat war wat ech erwaart hat. Dee Saz mécht sou wéineg Sënn wéi de Film selwer di éischt hallef Stonn.
E fänkt un mat enger Fraestëmm, déi ganz douce vun zwee Weeër vum Liewen schwätzt. Do mierkt een direkt a wéi eng Richtung de Film geet: en ass fuerchtbar philosophesch. Wat de Film an dësem Fall nach méi schéi mécht. Et geet ëm de Sënn vum Liewen, de Laf vum Liewen sou wéi ëm d’Gerechtegkeet vu Gott. Sou kennt d’Geschicht vum Hiob e puer mol vir an dat ganzt erënnert natierlech u Genesis. Direkt um Ufank gesäit een di éischt sou lächerlech schéin Biller déi sech duerch de ganze Film zéien. Wierklech, wonnerschéin Biller. Ech fir mäin Deel war do scho gefaang, an och wann d’Geschicht an d’Schauspiller miserabel geweecht wieren, sou schéi Biller hätte mech awer iwwerzeegt.
Ech well eigentlech nit weider op d’Geschicht agoen well ech mengen dass den Opbau vum Film e groussen Deel vu senger Wonnerbarkeet ausmécht an wann een d’Geschicht scho ganz kennt dat vläicht futti gemaach gëtt. Ech kann awer soen dass d’Charakteren, engersäits déi engelhaft Mamm an dee strenge Papp, zwee krass Géigesätz perfekt mam Brad Pitt an dem Jessica Chastain besat sinn. Am Fong gëtt ee bal näischt iwwert si gewuer, mol keng Nimm, mä si loossen awer keng Froen op a kommen engem ganz no. Am androckvollsten ass d’Leeschtung vum jonken Jack, dem Hunter McCracken, deen engem zwar kann onsympathesch sinn mä mat deem een awer de ganze Film iwwer matfillt. De Sean Penn kennt e bessi ze kuerz. A wat ech nach ze beanstanden hätt ass de Schluss, deen e bessi méi fréi hätt kënne kommen. Mä dat ass just meng Meenung, an e passt sou wéi en ass.
D’Schlagsahn op deem sou schéine Film ass dann d’Musik. Och déi ass einfach nëmme grandios an passt op all Plaz wei d’Fauscht op d’An. Mahler, Bach, Brahms an de Soundtrack vum Alexandre Desplat. Hach. Et passt einfach sou gudd bei dee rouege Film an deem vill aus dem Off gepëspert gëtt. Genervt huet just di Box op der rietser Säit vum Sall di di ganz Zäit gekréckelt a gedauscht huet.
Leider mengen ech sinn ech dat eenzegt dat gëscht de Film an dem bal volle Sall am Utopolis gutt fonnt huet.Währenddeems sinn eng 10 Leit aus dem Sall gaang an zum Schluss huet een ‘Yay!’ geruff. Schued. Ech fannen en zwar och deelweis komesch an ech hu sécher och dat eent oder anert nit ganz verstan mä ech fannen et ass trotzdem ee wonnerschéint Wierk, fir ze genéissen an driwwer no ze denken. Gitt e kucken, fannt e sou schlecht wéi den Thorben a beschwéiert iech. Hei nach eng kéier den Trailer: 
Ech hu mech dëst Joer net esou vill informéiert, wat nei Filmer fir d’Joer 2011 betrëfft, wéi an anere Joeren, wat engersäits doru läit, dass ech méi ze dinn hunn an anerersäits dorun, dass ech ganz einfach keng Loscht hat. D’Filmer wäerte scho kommen, a wa se gutt sinn kucken ech se, a wann d’Kritike mech virun de Filmer warnen, dann dinn ech mer se och net méi un, net sou wéi bis elo (jo, ech schwätze vun iech Alice in Wonderland, an Wall Street: Money Never Sleeps). Ee Film, vun deem ech awer onweigerlech weess, dass en dëst Joer kënnt, well e säit enger Éiwegkeet an der Postproduktioun stécht, ass dem Terrence Malick säin The Tree of Life.
Ech hat virun puer Méint schon emol den Trailer hei bruecht, fir deen null, komma null Kommentaren koumen, entweder well keen e gekuckt huet, oder well der genee sou begeeschtert waart wéi ech an iech d’Wierder gefeelt hunn. Schmeechele mer eis alleguer, a gi vun dem zweeten aus. Op jidfer Fall hunn ech bei Slashfilm eng Rei nei Biller aus dem Film fonnt, déi eigentlech net vill weisen, wat een net scho gesinn huet, mä se gesinn awer schéin aus.
Soe mer sou: alleng fir dee Film hat ech mer iwwerluecht mer e Pressebadge fir Cannes unzefroen. Ech si verréckt.
PS: et kommen Dinosaurier am Film vir.
One top ten list isn’t cool. You know what’s cool? Three top ten lists. Wéi virun enger Woch ugekënnegt hei dann elo den éischten – a wahrscheinlech leschte – Podcast, deen ech hei op Pianocktail publizéiere wäert. D’Céline vun La Poupée Russe an den Nic, laang verschollene Co-Blogger deelen nieft mir mat, wat déi beschte Filmer vum Joer 2010 sinn.
Mir schwätzen iwwer Schwulepornoen, driwwer vum Matt Damon den Aasch “gespankt” ze kréien, iwwer dem Céline seng Wënsch bestued ze ginn, a Waasser wat een a Brand stieche kann. Niewebäi nach d’sozial Grënn déi aus engem e Bankreiber maachen – mir ginn allem op de Grond. An net ze vergiessen iwwer déi Filmer déi d’Céline a mech kräische gedoen hunn!
Lauschtert iech et un. Et ass laang, mä hoffentlech dowäert.
A fir déi, déi ze liddereg sinn fir sech dat schéint Stéck unzelauschteren, nom Broch kënnt der iech d’Lëschten eng Kéier duerchliesen. Mä dat wier natierlech oncool.
D\’Pianocktail Filmer vum Joer 2010
Ech hunn sou eppes nach ni gemaach, dofir entschëllegt d’technesch Mängel. D’Highlight ass natierlech wéi een no bal enger Stonn meng Noperen am Hannergrond héiert, déi hir Party op de Balkon verluecht hunn. Geleeëntlech Tipp- a Skypegeräicher sinn och net wierklech professionell, ech weess. Mä bon.
Musek:
Trent Reznor an Atticus Ross – Hand Covers Bruise
Grizzly Bear – While You Wait for the Others
(more…)
Déi ganz Geschicht »
Aus der Kategorie: Featured, Film, Lëschten
Tags:127 hours, aaron eckhart, andrew garfield, animal kingdom, annette bening, banksy, ben affleck, ben kingsley, ben stiller, black swan, blue valentine, carey mulligan, chris morris, christian bale, christopher nolan, colin firth, danny boyle, darren aronofsky, david fincher, david o russel, derek cianfrance, dogtooth, exit through the gift shop, four lions, gasland, giorgios lanthimos, greenberg, helena bonham carter, how to train your dragon, inception, jacki weaver, james franco, jeremy renner, jesse eisenberg, john cameron mitchell, john powell, josh fox, julianne moore, justin timberlake, lee unkrich, leonardo dicaprio, mark romanek, mark ruffalo, mark wahlberg, martin scorsese, melissa leo, mia wasikowska, michelle williams, mila kunis, mr. brainwash, natalie portman, never let me go, nicole kidman, noah baumbach, rabbit hole, ryan gosling, shutter island, the fighter, the ghost writer, the kids are all right, the king's speech, the social network, the town, tom hooper, toy story 3, vincent cassel
Geschriwwen den 25/02/2011 vum ThorbenEe Kommentar
De Lëtzebuerger Filmmaacher Franck Tabouring wëll e Kuerzfilm man – Blend. Dofir brauch hien 1200 Dollar (1000 Euro). Hie probéiert déi iwwer Kickstarter ze kréien. Dir kënnt him hëllefen, an suguer zum Filmproduzent ginn. Dir kënnt Iech de Produzententitel also kaafen. Dat ass jo bal wéi bei der CSU hei.
Also, matman, spenden an eppes guddes man fir en Exil-Lëtzebuerger, an niewebäi vläit op IMDB kommen. Oder Verteidegungsminister ginn.
Méi Informatiounen zu Blend.
Fir Filmplakat-Geeks, an dat si mir jo alleguer, huet Reelizer eng mega Sammlung un alternativen Filmplakater vu verschiddenen Kënschtler. De Chris haat scho méi wéi eng Kéier eppes iwwer Filmpouster, majo, da passt dat hei jo och. http://www.reelizer.com/
An dann nach e Video, wou eng Rëtsch Leit There Will Be Blood gekuckt hunn, an hier Aenbeweegungen op de Film opgemolt goufen. Wierklech interessant, bei Reklammen man se dat schon säit iwwert engem Joerzengt. Hei kucken.
An den Internet mecht de Geck mam Thom Yorke vu Radiohead. Hei matlachen. An awer den Album genial fannen.
Eng kuerz Erënnerung, dass eis Oscar Pool nach ëmmer op Picktainment leeft, fir déi déi sech nach net ageschriwwen hunn. Et gëtt eppes ze gewannen, zwar keen Oscar, mä meng Präisser sinn och net schlecht.
Maacht iech bäi!
Ech kann nach ëmmer net gleewen, dass de Banksy, genialen street artist aus Brighton, mat sengem Film Exit through the Gift Shop fir en Oscar nominéiert ginn ass. De Film ass esou clever, iwwerraschend an extravagant, dass en eigentlech guer net an d’normaalt Schema vun den Oscars passt. Dofir sinn ech ëm sou méi begeeschtert, an gesinn de Film als eventuelle Schock-Gewënner nächste Sonndeg.
Op jidfer Fall huet d’Academy virun ongeféier enger Woch bekannt ginn, dass falls de Banksy gewënnt, hien de Präis just a Persoun unhuelen dierf, an net eng Afemask an Hoodie droen dierf. Dem Banksy seng Attitude, dass seng Identitéit onbekannt bleiwe soll, bedeit also, dass falls Exit gewënnt, hien den Oscar net perséinlech entgéint hëlt.
Anyway, de Banksy ass lo anscheinend zu Los Angeles an dekoréiert d’Stad mat senger Konscht fir d’Oscars. De Guardian huet seng Wierker an enger Galerie. Och wann Graffiti net allgemeng beléift ass, sou muss een dem Mann dach loossen, dass en eis un d’Nodenke bréngt.
Kritiken an maximal 140 Zeechen, an jo, ech hu gutt Filmer gesinn an der Lescht. Wierklech erstaunlech wéi héich den Niveau war.
Animal Kingdom (Michôd, ***1/2)
Gudden australesche Gangster–Kino (Thierry!), dien Realismus mat Billerbuchopnamen afänkt. Heiansdo e bëssen ze vill des Gudden.
Blue Valentine (Cianfrance, ****)
Schéin, fuerchtbar, séiss, brutal, lëschteg, traureg. Op de Risiko hin, dass ech mech dofir an de Kommentare erkläre muss: Meeschterwierk.
Rabbit Hole (Mitchell, ***1/2)
E Film mat enger rouegen, genee richtegen Approche zu senger Thematik. Nicole Kidman – sensationell wéi et sämtlech Emotiounen kanaliséiert.
Restrepo (Junger, Hetherington, ***1/2)
Imposant, erstaunlech, schockéirend, mënschlech. Awer iergendwéi feelt um Schluss e klenge Schotz Panache fir der Dramatik gerecht ze ginn.
True Grit (Coens, ***)
Ënnerhalsame Western, mat top Performance vu Bridges, Steinfeld, an Damon. Witzeg, réirend, elegant gemaach. Mä einfach net méi wéi dat.
A lo nach eng kleng Informatioun zum Schluss. Meng Top 10 Filmer vum Joer 2010 ginn nächste Sonndeg den Owend virun den Oscars annoncéiert, fir déi déi et interesséiert. An dëst Joer probéieren ech eppes neies, well der iech dat Ganzt nämlech net duerchliese musst, mä an enger Podcast Episod lauschtere kënnt. Dofir wäert ech d’Céline vu La Poupée Russe als Gaascht um (Skype-)Mikro hunn, wat mat mir (an och eventuell eisem Nic) zesummen seng Top 10 vum Joer duerchgeet.
Dat sollt cool ginn. Wann der iergendeng Froen bezüglech dem Filmjoer 2010 hutt, déi der gär behandelt gesi wéilt, mellt iech an de Kommentaren a mir kucken driwwer ze schwätzen.
Déi ganz Geschicht »
Aus der Kategorie: Film
Tags:animal kingdom, blue valentine, coen brothers, david michôd, derek cianfrance, hailee steinfeld, jeff bridges, john cameron mitchell, matt damon, nicole kidman, rabbit hole, restrepo, sebastian junger, tim hetherington, true grit
TimeOut D’britescht Magazin TimeOut 
huet eng Lëscht vun den 100 beschte britesche Filmer aller Zäiten zesumme gesat. Gewielt vu sou wichtege Leit wéi de Pianocktail Award Nominees™ Wes Anderson an Sally Hawkins, awer och anere Gréissten wéi dem Ken Loach oder Alfonso Cuarón.
Coming Soon Gerüchter iwwer den Joseph Gordon-Levitt an d’Marion Cotillard als Alberto Falcone an Talia Al Ghul am Christopher Nolan sengem The Dark Knight Rises. Dat géif ech eng gutt Idee fannen. Mä bon, Gerüchter eben. Wat denkt dir?
David Bordwell Wéi mer Filmer kucken, a firwat mer Feeler an der Kontinuitéit seele bemierken. Faszinéierenden Artikel, um Beispill There Will Be Blood. Natierlech gëtt et an deem Film eigentlech keng Feeler. *houscht*
The Film Experience Well gëschter anscheinend Vältesdag war, e schéin ze liesenden Artikel iwwer mäin #3 Film 2009, a meng #19 vum leschte Joerzengt.
Who is Arcade Fire Fir déi, déi eis net op Facebook verfollegen, nach emol dës wonnerbar Zesummestellung vu Leit, déi keng Anung hunn wien Arcade Fire sinn, déi e Sonndeg bekanntlech e Grammy fir ‘Album of the Year’ gewonn hunn. Wéinstens huet et de Kanye gefreet.
Déi ganz Geschicht »
Aus der Kategorie: Film, Musék, Webkonfusiounen
Tags:alfonso cuaron, arcade fire, bright star, christopher nolan, jgl, kanye west, ken loach, marion cotillard, sally hawkins, the dark knight rises, there will be blood, wes anderson
Ech géif léien, wann ech soe géif, dass ech net scho mol dovu gedreemt hunn bei Pixar ze schaffen. Ech géif och do botzen, wann et bedeite géif, dass ech e bësse vun hirem Feeëstëbs matkréien. Dass d’Aarbecht bei Pixar immens si muss, hat ech iergendwéi schon am Gefill, mä wéi vill Spaass een an dem Bürokomplex vu Pixar Studios nieft der Aarbecht hu kann, huet mech trotzdem erstaunt.
D’New York Times duerft Pixar besichen, an huet gesinn a wéi engen Halen Toy Story 3 zu Stan komm ass. Hei ass de Video:
Older Posts »
