Dem Jacques säi Film dien hien zesummen mam Lars gemaach huet, ass online. Ons Identitéit (Mir hunn se fonnt) ass eng Satir iwwert d’Lëtzebuerger Identitéit, dien e puer wichteg Froen stellt: Hu mir eng Identitéit? Ass déi Identitéit esou wichteg, wéi mir ëmmer man? Musse mir wéinst all Saak Räis eng Petitioun man? Musse mir all Kommentar op Wort.lu kommentéiren? Muss all Skandal zum Staatsennerfaangen ginn? Brauche mir fir alles eng Facebook-Grupp?
Ons Identitéit erzielt d’Geschicht vum Emil Wirtsen (Wiiiiirtsen Eeeeeeemill) an senge Kollegen vum Comptoir, an wéi si réagéiren, wéi si gewuer ginn, dass den Brauereikozern ABC InBrüüsch d’Nationalgedrenks Lëtzebéier an der Belsch soll brauen. D’Muselina erschéngt dem Emil am Schlof, an rifft (oder sengt) hien dozou op, sech fir de Béier anzesetzen. Den Emil versteet dat falsch an organiséiert spontan eng ethnesch Säuberung vum Land.
Mam Joy Hoffmann hu mer nom Clipstar iwwert eng Lëtzebuerger Krankheet ënnert de Filmmaacher diskutéiert. Déi Krankheet verursaacht, dass mir technesch super-performant Filmer hunn, déi am Skript schwaach sinn. Ons Identitéit brécht domat. D’Skript ass meeschtens gutt, opreegend, intelligent an spannend, awer en ass technesch net ob dem Niveau vun aaneren Produktiounen (en ass emmer nach ganz gutt). An dat ass sou wéi et soll sinn. Mat witzegen Dialoger, intelligenten Pointen an afallsräichem Storytelling bréngt de Film d’Froen op de Punkt. An dobäi ass et net sou wichteg, dass de Film technesch Macken huet. D’Musék, déi fir de Film selwer komponéiert gouf an sech u klasseschen Themen orientéiert mecht de Film vollends e Muss fir jhiddereen.
Ons Identitéit ennerhällt, an weist mol ob sou munchen Mëssstand hinn. E stellt déi richteg Froen, ouni Äntwerten ze ginn. Den Humor ass knallhaart an drëschen, mä nie iwwert der Grenz. D’Attitude, de Film direkt an den Internet ze stellen, gefällt an ass zäitgeméiss. Kucken. Soss kritt der esou eng an d’Suddel, dass der mengt de MUDAM wier e Musée.
du bas eng schéi panz, ech hunn tonnen aarbescht haut an dann stells de deen grad elo online. kucken en den owend, hun de jacques jo na nie gesin, as dat deen deen de kräutz spillt?
Wärt mer deen den Owend och ukucken. A gâle à mine (wéi schreiwt een dat eigentlech?) ën ass net gudd!
Ah, kucken ech mer och geschwenn un!
pa: et ass ‘gare la mine’ = Déjà les Celtes et les Romains, semble-t-il, ne négligeaient pas le minerai de fer du Val de Kayl, mais la vraie exploitation des richesses de nos monts ne commença qu’au 19e siècle pour durer plus de cent ans. Les premières concessions sur le “Kayler Bann” fûrent délivrées en 1855. En de nombreux endroits (Brucherbierg / Rischelerkopp / Eiweschbour et autres), on travaillait à la pelle, au marteau et à la perceuse, on posait des mines pour dégager le précieux minerai pour enfin pouvoir le charger sur les “buggys”. Le cri d’alerte “Gare la Mine” résonnant dans la vallée, coupait les jurons des conducteurs de chevaux. C’était un travail très dur et de nombreux mineurs dûrent payer de leur vie la richesse de notre pays. Aujourd’hui le calme est revenu dans le sud du pays ou il n’existe plus aucune mine en exploitation.