Wéi den 23. Januar 2006 Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not an den CDs-Butteker stoung war ech mer net ze schued no der Schoul en Emtour ze maachen, fir mer déi laang erwaarten CD sichen ze goen. Doheem ukomm hunn ech déi puer Lidder, déi ech sch vu Myspace kannt hunn genee sou wéi déi mir bis dohin onbekannte Stécker einfach nëmme genoss. Ech wousst, dass hei eppes grousses ruwiisst. A sou ass et kaum iwweraschend, dass d’Arctic Monkeys haut dofir respektéiert ginn, dass se net nëmmen hir Instrumenter beherrschen wéi soss kaum eng Band, mä och dofir, dass se eng Intelligenz an hiren Texter hunn, déi et bei wéinegen anere Britpop Bands nach gëtt. (Ausser natierlech Maxïmo Park, mä dozou méi spéit.)

Witzegerweis hunn d’Arctic Monkeys, denen hiren éischten Album nach ëmmer den sech am séierste verkafenden Debütalbum vun enger Band a Groussbritannien ass, ee Joer méi spéit hiert fréit Meeschterwierk musikalesch nach emol toppe kënnen. Favourite Worst Nightmare war just ee Joer no sengem Virgänger schon de Beweis vun engem Reifeprozess fir deen vill Bands eng Éiwegkeet brauchen. An obwuel den Alex Turner, hire Sänger an Texter, deemols grad emol 21 Joer al war, huet en et awer fäerdeg bruecht ze kléngen, wéi wann e schon éiweg Joeren Liewenserfuerung hannert sech hätt.

Selwer duerft ech d’Arctic Monkeys 2006 um Pukkelpop erliewen. Et huet gereent, mä d’Band war fantastesch an hunn sou déi ganz Tristess vum Wieder weggeblosen. Hei hir Lidder “I Bet You Look Good on the Dancefloor” an “Fluorescent Adolescent”: