De Joël hat virun em puer Wochen doriwwer beriicht, wéi gutt him Grizzly Bear hiert Lidd “Two Weeks” gefällt – deemools wousst ech schon, dass ech se live gesi géif an hu mech dofir ëmsou méi gefreet, dass ech Lieser hunn, déi sech fir dës leider net ganz sou bekannte Band interesséieren.
Hiren Album Veckatimest gehéiert definitiv nieft dem Yoñlu sengem zu menge Lieblingsalben vum Joer, a sou war et och schéin ze gesinn, dass se um Concert eng ganz Rei Lidder vun dësem Album gespillt hunn, dorënner natierlech och “Two Weeks”, “Southern Point” oder “Cheerleader”. Ech mengen, ech hunn nach ni eng wierklech Concert-Review geschriwwen, a maachen et dofir och lo net. Keng Anung, wéi een dat maache soll. Op jidfer Fall waren se gutt, ganz gutt souguer.
De wierkleche Standout allerdéngs war hire Support, St. Vincent, oder ganz einfach d’Annie Erin Clark, wat am Sufjan Stevens senger touring band spillt. Hatt huet mat enger Mëschung vun Tracks aus senge béiden Alben d’Bud wirklech gerockt, an och säin Duett mam Damien vu Grizzly Bear war einfach nëmme saustaark. Dat sinn d’Adjektiver mat deenen ech Concerte bezeechnen. Saustaark – immens. Dat wat ech iech heimat soe wëll, ass, dass der bei den CDs-Butték vun ärem Vertraue goe sollt, mat bis zu 30€ an der Hand (et dierf och Amazon sinn), an déi Suen do an déi wonnerbar Alben vu Grizzly Bear a St. Vincent investéiert – et ass derwäert.
A fir déi, déi net zu méi ze Denken am Stand sinn, jo d’Annie Erin Clark gesäit gutt aus, an jo, et ass ontypesch fir Meedercher Rockmusiker ze sinn. Mir musse lo net doriwwer diskutéieren.
