Webkonfusiounen: Slap!

Heiansdo fannen ech jo Lëschten ganz interessant, wéi der vläicht wësst. An Ranker.com hunn eng wonnerschéin Lëscht vun de beschte bitch slaps an Filmer gemaach. An tjo, do sinn ëm puer wierklech legendär Szenen dran. Den immensen In the Heat of the Night ass d’Nummer 1 op der Lëscht. An Gott, There Will Be Blood ass e gudde Film. An do fällt mer rëm an: gläich kënnt eise Réckbléck op déi beschte Filmer vum Joerzéngt. Gläich, gläich.

[via AwardsDaily]

Scott Pilgrim

D’Geschicht, wéi ech op d’Scott Pilgrim Bicher gestouss sinn, ass séier gezielt. Als Fan vum Edgar Wright senge Filmer (Shaun of the Dead, Hot Fuzz) halen ech mech natierlech gär um Lafenden, wat hien als nächst geplangt huet. Dat war lo schon zënter längerem gewosst, dass et e Film mam Numm Scott Pilgrim vs. the World ass, an dass dësen op enger Serie vu graphic novels baséiere wäert.

Well ech ëmmer méi interesséiert un der Geschicht vun de Bicher gi sinn, well déi puer preview screenings vum Film enorm erfollegräich verlaf waren, hunn ech mer se da mol besuergt. An net méi aus der Hand geluecht. D’Bicher sinn extrem liicht ze liesen, mä awer voller Referenzen fir déi, déi duerno sichen. Als graphic novel modelléiert sech d’Serie als Action-Manga, hëlt dëse Genre awer grad sou op d’Schëpp wéi Videospiller, Popmusek a soss Popkultur. Kuerz gesot, d’Lecture war wéi e fiichten Dram fir mech – sou vill schéi Saachen, iwwert déi ee blogge kéint an deene puer Säiten.

De Scott Pilgrim verléift sech an d’Ramona J. Flowers, d’wuertwiertlecht Meedchen vu sengen Dreem. Fir mat him zesummen ze kommen, muss en sech awer als éischt beweisen an zwar an deem s en dem Ramona seng “seven evil ex-boyfriends” bekämpft an zerstéiert. Dat Ganzt gëtt mat sou vill Humor an Kreativitéit behandelt, dass et engem ni langweileg gëtt, och wann den Scott schon erëm muss an e Kampf goen, deen en natierlech gewënnt. Mä vue dass de Scott selwer och genuch Ballast mat sech ze schleefen huet, eng Exfrëndin, déi verréckt no him ass, eng Exfrëndin, déi säi Bandmember ass, an eng Exfrëndin, déi säin Häerz gebrach huet, ass d’Geschicht onendlech méi komplizéiert, wéi een et lo unhuele géif. An dach awer iergendwéi net.

Mam sechste Volume kënnt an dësem Summer de leschte Band raus, an deem all déi, momentan extrem vill, Froen geléist ginn – kuerz drop kënnt dem Ed Wright säi Film. Bis dohin leeën ech jidderengem un d’Häerz sech d’Bicher eng Kéier unzekucken. Et ass derwäert, well ech nämlech sou verréckt dono sinn, dass ech well e Scott Pilgrim Desktop-Hannergrond hunn. (Hey, keen huet gesot, Pianocktail wier keng Usammlung vu bematleedenswäerte Loser! An dem Lynn.)

Monty Python: Not The Messiah (+ Theater zu Iechternach)

Fir d’Éischt emol muss ech mech beim Thorben bedanke, well ouni hien hätt ech dat heite wahrscheinlech verpasst. Hien haat nämlech an engem Kommentar iwwert den Oscar Liveblog geschriwwen, datt et sech nët géif lounen, eng Kino-Flatrate fir Cineworld ze kaafen. Aus rengem Interessi hunn ech dun nogekuckt wat fir Filmer am Moment am Cineworld laafen, an du sinn ech op dat heite gestouss: ‘Not The Messiah (He’s a Very Naughty Boy)’ en Oratorium vum Eric Idle, deen um Monty-Python-Klassiker ‘Life of Brian’ baséiert, leeft de 25. Mäerz (a just deen Dag) an de Cineworld-Kinoën. An net just Cineworld, mee iwwerall an Europa gët eng Opzeechnung vun dësem Oratorium äus der Royal Albert Hall mam BBC Symphony Orchestra a mat engem Chouer vun 140 Sänger an de Kinoë gewisen. A Lëtzebuerg gët dës Show (bei där den Terry Jones, de Michael Palin an och den Terry Gilliam wäerte matwierken) am Utopia an am CineBelval gewisen. Ech wollt just kuerz Reklamm dofir maachen, fir datt eis Lieser (bei deene secher eng Rei Python-Fans dobäi sinn) dësen Event op kee Fall verpasse wäerten.

(P.S.: Fir de Schülertheater am Iechternacher Lycée den 13. an de 14. Mäerz, bei deem ech dëst Joer d’Éier hunn als Co-Metteur en scène matzewierken, sinn och nach immens vill Gratis-Ticketen ze kréien. D’Stéck ass dëst Joër e franséische Mélange vum Shakespeare sengem ‘Much Ado about Nothing’ an dem ‘Midsummer Night’s Dream’. Méi Informatioune, fir déi, déi sech eventuell dofir interesséieren, gët et op der Homepage vum Trifolion zu Iechternach.)

Oscar Liveblog 2010

19:27 Et geet lass. First things first:
Wiem ech d’Präisser wënschen:
Beschte Film – A Serious Man
Bescht Regie – Kathryn Bigelow
Beschte Schauspiller – Colin Firth
Bescht Schauspillerin – Gabourey Sidibe
Beschten Niewenduersteller – Christoph Waltz
Bescht Niewenduerstellerin – Vera Farmiga
Bescht originalt Dréibuch – A Serious Man
Bescht adaptéiert Dréibuch – In the Loop
Beschten auslännesche Film – Un prophète
Beschten animéierte Film – Fantastic Mr. Fox
Beschten Documentaire – The Cove
Beschte Schnëtt – The Hurt Locker
Beschte Kamera – The Hurt Locker
Bescht Art Direction – Avatar
Beschte Kostümdesign – Bright Star
Beschte Makeup – District 9
Beschte Filmmusek – Up
Bescht Lidd – “The Weary Kind” aus Crazy Heart
Sound Editing – The Hurt Locker
Sound Mixing – The Hurt Locker
Visuell Effekter – Avatar
Bei de Kuerzfilmer hunn ech ausser Wallace and Gromit: A Matter of Loaf and Death kee gesinn, an enthale mech dofir.

(more…)

Webkonfusiounen: Reklammen, Viral Musek an Strécken

OK Go ass eng Band, déi deenen meeschten YouTube Fans (an dat si mir dach alleguerten) obgefall ass duerch e Video, wou si, wéi Hennessen ob Laafbänner Akrobatik vollbréngen (Here It Goes Again). Domat gëllen si bis haut nach als Pappen vun de sougenannten viralen (wéi ech dat haassen) Reklammen fir Musék. Mir sinn 2010, an jhiddereen, dee mol e Buch iwwer Marketing gelies huet an Photoshop kennt, mengt e wier de King – dofir och eng Schwemm un virale Videoen. Eent wat viru kuerzem rauskomm ass, a rem rausstécht ass dee neien Clip vun OK Go. Kennt ee vun Iech nach Professor Tim’s Incredible Machine?

Infoanimatiounen an Infografiken si sexy. All Joers kënnt eng nei “Did You Know” raus, an derteschent e puer anerer, net manner interessanter. Déi heiten huet eist Lynn mir geschéckt an se befaasst sech mam Internet. Meng Lieblingszuel: Bal duebel sou vill Europäer wéi Nordamerikaner benotzen den Internet.

An dann nach eng schéi Reklamm, déi ech Iech net well virenthalen, mat Making Of.

Sou, ech stinn elo op

Reminder: Oscar Pool

Eng kleng Erënnerung, dass Pianocktail bei AwardsPicks eng Oscar Pool um Start huet. Wann der matmaache wëllt, an d’Chance hu wëllt eng DVD ze gewannen vun engem fir de beschte Film nominéierte Film, dann registréiert iech an sicht no der “Pianocktail.lu Oscar Pool”. Gitt är Tipps of, bei Punktgläichheet gewënnt, wien mer déi am schéinsten ugedone Persoun richteg op chris ät pianocktail punkt lu virun den Oscars raschéckt.

Bonne chance.

Dreams Off

Et ass een opgereegt obwuel een eigentlech guer näischt ze maachen huet.  Et gesäit e Leit rem bei deenen et engem rem bewosst get weivill een dat hei alles vermësst huet. An da setzt een an dem Sall wou een och no zwee Joer nach éischter gewinnt ass op der Bühn ze stoen wei am Publikum ze setzen. Beim Bléck op de Programm kennen ech scho bal kee mei, just e puer Gesiichter si nach bekannt. Nach ëmmer opgereegt, wéi geet et dann de Leit hannert der Bühn? Ech vermessen de Geroch vu Schmink, an de Leit nach eng kéier an d’An ze kucken a ’merde’ ze soen.

Wat ech hei sou pathetesch ukënnegen ass dat Theatersteck dat läschte Weekend a nach dësen a menger aaler Schoul, dem LCD opgefouert gëtt. De Grupp MiR huet ee neit Stéck kreéiert, ee Stéck ouni Text, also Pantomime, ënnert der Leedung vum Bob Flammang. Et as di éischte kéier dass ech souee Stéck aus der Vue vum Publikum gesinn, well ech soss ëmmer matgespillt hunn, an et versteet een ob eemol déi Leit, di soss ob een duerkomm sinn a gefrot hunn wat dat da lo alles sou genau ze bedeiten hätt. Well et ass effektiv nit ëmmer evident alles ze verstoe wann et keen Text gëtt. Grad sou schwéier as et fir d’Acteuren; et ass schon nit einfach mat Wierder sech sengem Publikum matzedeelen, nach vill méi schwéier as et wann et keen Text, mee just säi Kierper gëtt.

D’Stéck heescht ‚Dreams Off’, an as als Hommage un den Akira Kurosawa an säi Film ‚Dreams’ geduecht. Zouginn, ech haat och keng Ahnung ween den Akira Kurosawa war, hee war ee japanesche Regisseur deen eng 30 Filmer gedreint huet an och een Oscar fier sai Liewenswierk krut, 1910 gebuer. ‚Dreams’ (1990) besteet aus enger Série vun aacht Dreem, déi de Kurosawa selwer zu verschiddenen Zäitpunkten a sengem Liewen gedreemt huet. Si baséieren éischter op Biller, et gëtt kaum Dialog. Vun dësem Film huet sech d’MiR inspiréiere gelooss a selwer sechs Dreem geschriwwe fier déi op der Bühn duerzestellen.

All Draam huet säin Dreemer, an di sechs Dreem ginn vun je engem Ausschnëtt aus dem Film getrennt. Scho wann een zur Entrée rakënnt setzt do eng Äisprinzessin, dei em d’Äerderwiermung, een Thema dat sech am Stéck widderhëlt, kräischt. D’Bühn ass, wi ëmmer, mat Léift dekoréiert, wäisse Stoft as wéi Äisbierger lenks a rechts vun der Bühn drapéiert. Eng bal duerchsichteg stofte Leinwand kennt e Stéck virun der Mauer vun uewe rof. Op déi Leinwand gi während dem ganze Steck Biller projezéiert an och di Filmstecker tëschent den Dreem.

D’Dreem selwer si wonnerschéin ëmgesat. All Draam huet sain Thema; d’Rementdeckung vun der Kandheet, Angscht a Verrecktheet, Magie oder en Draam an engem Land voller Iwwerraschungen vun engem Meedchen dat Alice heescht. D’Biller déi op der Bühn entstinn sinn einfach wonnerschéin a kaum ze beschreiwen, et muss een et scho gesinn. Hannert der bal duerchsichteger Leinwand as ob emol eng Schaukel an op der anerer Säit vun dem faarwegen projezéierte Bild schaukelt ee Meedchen. Dann hänkt un der Mauer e Stull an en Hiem, spéider stinn do zwee Liegestill an zwee Aisbieren drénke Kaffi. Dat ganzt get dat ganzt Stéck iwwer duerch ausgewielte Musik ënnerstrach di et och akkustesch zu engem wonnervollen Optrett maachen; vun Björk bis Bach, a virun allem Schloflidder.

Et ass dat läscht Stéck dat de Grupp MiR mam Bob opféiere wäert. Hien huet 40 Joer lang mat honnerten vu Schüler sou Stécker mat vill Léift a ganz vill Aarbecht op d’Bühn bruecht an huet mat desem Steck ee wonnerschéint läscht Stéck kreéiert. Et gëtt nach dese Freiden a Samsden opgeféiert (Detailer hei), ech wärt nach eng zweete kéier am Publikum setzen a nervös sin, an duerno un de Fond de Teint schnoffele goen.

MiR

Hamilius

Ob desem Blog gouf schon virun zwéin oder dräi Méint drop higewissen, dass en Documentaire iwwer Lëtzebuerger Hiphop – Hamilius – an der Maach ass. Ma laang woren d’Informatiounen zu dësem Film rar, mä den Trailer ass raus, an eng Webpage och. De Lëtzebuerger Grafiker, Rapper an elo och Regisseur Alain Tshinza stécht hannert dësem Wierk an huet ënner anerem dem bekanntenen Kameramann Carlo Thiel u Land gezunn fir säi Projet.

Hamilius dokumentéiert de lëtzebuerger Hiphop an beobacht wéi déi véier Elementer an deenen leschten 3 Joerzengter a Lëtzebuerg gebléit hun. Hamilius kënnt den 19ten Mäerz an de Kino.

Top 10 Filmer vum Joer 2009

#10 THE INFORMANT!
(Steven Soderbergh)

Ech hu mer et zur Gewunnecht gemaach, dass op menger zengter Plaz e Film ass, deen ech perséinlech extrem interessant fonnt hunn, mä wou ech vläicht net onbedéngt der Meenung sinn, dass en eng Top 10-Plaz hu misst. No Man on Wire an Into the Wild ass dat dëst Joer dem Steven Soderbergh säin absolut genialen The Informant! bei deem s de duerch dem Matt Damon seng beschte schauspilleresch Leeschtung bis haut ni wierklech weess wou s de dru bass. Wéi gesot, e wonnerbare Film mat wonnerbarem Cast.
(more…)

Al Gebaier an Bürokraten

Hei well ech iech kuerz zwou Fotostrecken fierstellen dei ganz flott unzekucke sin. Fiertéischt wier do den Jason Powell deen sech an der Library of Congress aal Fotoen vu Gebaier a Monumenter siche geet fier se auszedrecken. Dann geet en op dei Plaatz wou di Foto x Joer mi fréi gemaach gouf a fotograféiert se op genau der selwechter Plaatz. Sou gesait een dann en Extrait aus enger vergaangener Zait an der Rumm vun haut. Dat ganzt heescht ‘Looking Into The Past’ an as eng wierklech flott Iddi wou schéi Fotoen entstaan sin. Et gesait een wou fréier aal, schéi Gebaier a Kinoen stungen, stin haut grouss modern Büros- a Geschäftsgebaier. Op munche Fotoen as den Iwwergank vun der aaler Foto zur heiteger Realitéit sou fléissend dass een e kaum bemierkt. An awer as alles aanescht. Hei de Link.

Di zweet Streck as vum Jan Banning an heescht ‘Bureaucratics’. Den hollännesche Fotograf as joerelaang duerch China, d’ USA, Indien, Liberien, Russland, Frankraich, de Jemen a Bolivien gereest fier ze fotografeieren wei et op de verschiddenen Plaatzen beim Staat sou zou sech geet. Hien huet Bürokraten op verschiddenen Plaatzen an der Hierarchie an hiere Büroen geknippst, wei a wou se schaffen, wat zimlech interessant an och deelweis e besse witzeg ze gesin as. Deen een huet nemmen Baststill an en Heft, deen aaneren alles wat e brauch plus zwee Geweiher. Bei munche Fotoen erkennt een direkt vu wou d’Leit kommen, bei aaneren nit onbedingt. Mei Fotoen fannt der hei, do kennt der och noliesen ween di verschidde Persounen sin a wat se verdingen.