Charlie Brooker – Black Mirror

Den Charlie Brooker ass e Phänomen. Fir dat kuerz an de Kontext ze setzen: Stellt iech en Typ viir, deen en dommt Aarschlach ass, wéi den Charlie Sheen, deen intelligent ass wéi den Sheldon Cooper, an dien d’Kulturkritik huet wéi den Joy Hoffmann. Dann hutt dir den Charlie Brooker. Dir kennt en, well an ären Facebook Timelines ëmmer rem Kommentarer vun him optauchen déi hien geschriwwen huet, wou en seng ganz misanthrop an onzefridden Gedanken lassgëtt: Iwwer Discoen, déi en haasst, iwwer säi Frust iwwer Leit déi sech am Kino net em Aspect Ratios schären oder em dem Cameron seng nei Visioun vu Briteschem Kino.

An eben dësen Charlie Brooker huet eng 3-Deeleg Mini-Series rausbruecht, déi Black Mirror heescht. Black Mirror ass dat bescht op engem Ecran gesinn hunn an deenen leschten 2 Joër. An ech wor do op dräi groussen Filmfestivals, an hunn eng geschaaten 150 Filmer gesinn an eng 200 Folgen Teléserien (wéi kann ech eigentlech meng Schoul gepackt hunn?).

Genuch geluewt. Em wat geet et?

Déi dräi Folgen hu net wierklech vill mateneen ze dinn, ausser dass se allen dräi an enger dystopescher nooer Zukunft spillen, an där alles techniséiert ass.

An der éischter Folg gëtt de Premierminister vu Groussbritannien nuets aus dem Bett geschellt, mat der Nooriicht, dass en Kindnapper d’Prinzessin vun England a senger Muecht huet an hat ëmbréngt, wann den Premier net bis Mëttes véier Auer live op allen wichtegen Kanäl Sex mat engem Schwäin huet. Dat kléngt absurd, mä den Handlungsstrang ass däermoossen gutt an plausibel ausgeluecht, dass een sech zum Schluss freet: Firwat eigentlech nit. Eng abstrus Geschicht, déi d’Problemer mat absoluter Vernetzung, Vermëschung vun Press, Politik an Privatem weist an eng Kritik stellt zur allgéigenwäerteger Ëffentlechkeet vun all Persoun zu all Moment.

Déi zweet Folg spillt an enger Welt, wou Leit just liewen, fir Punkten ze sammelen, an enger gamifizéierter Welt, wéi Spiller wéi Farmville oder World of Warcraft se scho proposéiren. E jonken Mann gëtt all seng Punkten fir engem Meedchen, dat him sympathesch ass, an enger Zort DSDS opzedtrieden. Hei ass eng immens Kritik un der Plastikwelt vun der Telé, vun Massenfernsehkonsum an der absoluter Ënneruerdnung vun Menschen ënnert der Ënnerhaltung. Suguer wann ee kritesch ass, wéi dëss Folg weist.

Déi läscht Folg spillt an enger Welt, an däer bal jhiddereen en Grain hannert dem Ouer huet, e klengen Chip, mat diem een alles ophëllt, an rem oofspullen kann, sou dack ee wëllt. Et ass déi eenzeg Folg, déi net vum Brooker selwer geschriwwen gouf, an si bënnt um Nietzsche sengen Usiichten zur Vergiesslechkeet un. Wéi wichteg dass et ass, dat Leit kënnen vergiessen an vergiessen, wéi geféierlech et ass, wann all Moment vun all Liewen gespäichert gëtt. Keen Zoufall also, dass dee Menu mat deem ee seng Gedanken kann oofspillen Timeline heescht, wéi den Facebook Feature, deen am Prinzip dat selwecht mëcht. E weist wéi problematesch et ass, wa mir keng Geheimnisser kënnen hunn, viru kengem, weder den Autoritéiten, nach eisen Partner.

De “Problem” mat Black Mirror ass, dass alles denkbar ass. Déi éischt Folleg ass perfekt méiglech, mir brauchen an eiser Welt keng Innovatiounen fir dat wouer ze man. Déi zwee aaner Folgen brauchen e bessi technesch Innovatioun, mä Elementer dorauser fannen mir lo schon an eiser Welt. Ouni Problem.

Den Charlie Brooker mecht dat, wat Aarschlächer gären man. Se weisen engem, wéi fuerchtbar domm een ass. Dat ass sou wéi déi Leit, déi bei Vegetarier hauséiren ginn, just fir hinnen ze soen, dass Pesto net vegetaresch ass. Den Charlie Brooker seet net, dass eis Obsessioun mat Technik falsch ass, just dass et eng Drog ass, an mir eis mussen den Niewenwierkungen bewosst sinn.

Fir Leit mat briteschem VPN oder déi hei wunnen gëtt et Black Mirror legal op 4OD. D’DVDen kommen am Februar raus, a wann der net waarden kënnt, wësst dir jo och alleguerten, wéi een u Serien kënnt, ouni se ze kaafen.

Gleewt mer, et ass wierklech sou gutt wéi ech soen. Ech hätt iech schon am Dezember solle Bescheed soen.

Thees Uhlmann

Hei op Pianocktail ass et esou roueg. Dat ass well sech eiser aller Welt momentan méi séier dréit, wéi mir all laafen kënnen. Emsou besser, wann eng Plakk kënnt, bei däer een wierklech gewëllt ass, kuerz eng Kéier stoen ze bleiwen an se ze lauschteren.

Den Thees Uhlmann (Sänger von Tomte, mä als Lieser wësst dir dat jo) huet sain éischten Soloalbum rausbruecht, deen einfach just Thees Uhlmann heescht. An d’Reviews woren gemëscht. Vu mëttelméisseg iwwer gutt bis manifestement schlecht.

Wat ass also lo wouer? Alles.

Ech suutz zu Venedeg mat enger Frendin an hat soot “Ach, Tomte sind so schön. Richtig elende Weinemusik.” – an domat ass alles gesot. Wat dësen Album esou besonnech mécht, ass dem Thees säi Fokus op sech selwer. Natierlech woren zur Tomte-Zäit vill Saachen och selbstreflexiv, mä dat heiten ass aanecht: Den Thees sengt esou vill iwwert sech, säi Liewen an seng Plaatzen, dass et en Scrapbook oder Tagebuch ass, net nëmmen en Album.

An et ass Thees Uhlmann duerch an duerch. Mee et ass en méi aalen Thees Uhlmann – dat punkegt aus den Blinkmuffel, Du weißt was ich meine oder Eine sonnige Nacht ass zwar nach ze spieren, mä net méi ze héieren. Mee dofir awer nach ëmmer den extremen Pathos. Wat? Tomte wor fréier net sou pathetesch? Das Leben ist so hart, es sollte ein Job sein, man sollte Geld dafür bekommen, dass man es schafft. Dat ass vun 2000. Beweis genuch?

Textlech gesinn ass den Album wierklech schlëmm – awer e mecht frou. Och wann e puer Elementer faktesch mësslongen sinn. Zum Beispill ass do den Rap-Part bei & Jay-Z Singt Uns ein Lied, do heescht et

Mehr Kraft als Mut mit mehr Schnaps als Blut
in den Augen, Taumel durch die Nacht im Flug schlafimmun
ab und zu Lebenslichter schwebenden Songs
Ich hab’ 99 Probleme, wir sind jedes davon.

Okay. Dat ass dann awer ze vill. Flott ass dem Thees Uhlmann seng 17 Worte

Meine Wahrheit in 17 Worten:
Ich hab ein Kind zu erzieh’n, dir einen Brief zu schreiben
und ein Fußballteam zu supporten.

Net nëmmen déi maskulin Fussballromantik, mä och dee kloeren Statement géint Bezéihungen, déi e Liewen laang daueren. Thees Uhlmann als Sozialphilosoph?

Op der Deluxe Editioun sengt den Thees Uhlmann dann och nach zwee Lidder op Englesch an eent op Franséich. Dat ass sou schlecht, dass engem dovun all Hoer ausfaalen. Grousse Kino.

Thees Uhlmann ass e fantasteschen Album. Et ass awer deen ustrengendsten Album vun him. Wien bei Heureka opgeotemt huet, doriwwer, dass si sech e bessi vun Buchstaben über der Stadt wechbeweegt hunn sief enttäuscht. Genee do geet hien rem, an dësskéier richteg déif, sou dass et bal wéih deet. Oder frou mecht. Deemno wéi resistent een op Pathos ass.

Lauschtren. Am beschten op Kopfhörer an dobai moies um halwer 8 spadséiren goen.

Gaaschtbäitrag

Fir déi Leit, déi sech froen, wat dann hei lass ass, a firwat kee méi eppes schreift: mea culpa. Mir sinn am Moment d’Themen e bëssen ausgaang, déi mech interesséieren, mä et kënnt vläicht iergendwann rëm méi.

An der Tëschenzäit hunn ech awer fir de Relaunch vun eise klenge Bridder vu Brainfood e klenge Gaaschtbäitrag verfaasst. Gitt iech hiren neie Site ukucken, liest den Artikel, kommentéiert, etc.

Niewebäi huet eisen Thorben sech dem Joshi och nach fir en Interview iwwer Events Management zur Verfügung gestallt. Lauschteren!

Freaks and Geeks

Wéi Freaks and Geeks um Enn vum leschte Joerdausend op der amerikanescher Chaîne NBC gelaf ass, ass eigentlech alles schif gelaf, wat fir eng Serie ka schif lafen. Onattraktiv, a wiesselnd Zäiten fir d’Ausstrahlung hunn um Enn dofir gesuergt, dass no 12 ausgestrahlten  Episode Schluss war. Déi 6 weider produzéiert Episoden si réischt méi spéit a Reruns gewise ginn.

Freaks and Geeks war e Konzept, wat eigentlech ni funktionéiere konnt. Eng als Comedy klassifizéiert Serie, déi awer eng Stonn laang dauert, gëtt et scho seelen. Dass d’Serie, fir déi Zäit onvirstellbar, ouni “laughter track” auskoum, ass nach méi iwwerraschend. De wierklechen Doudesstouss huet sech d’Serie awer doduerch ginn, dass se direkt an der éischter Episod – an eigentlech och an den nächste 17 Versich – op grouss Witzer verzicht huet, an probéiert huet eng naturalistesch Approche anzegoen. Freaks and Geeks sollt realistesch sinn an net an d’Zort Hyperrealitéit schweifen, déi een vu villen Comedy-Serien gewinnt ass. An dat ass der Serie och gelongen. Allerdéngs war et wuel e Feeler dëse Realismus sou z’interpretéieren, dass just virun der éischten Ënnerbriechung fir Reklammen d’amerikanescht Publikum virun den Apparaten domat konfrontéiert gi sinn, wéi e behënnerte Jong vun enger Tribün fällt a sech den Aarm brécht. Wéineg iwwerraschend, hunn d’Leit duerno a Massen ëmgeschalt, ouni op d’Serie zréck ze kommen, sou dass doraus am Endeffekt gouf, wat ee sou schéin eng “noble failure” nennt.

(more…)

EMA

Dee beschten Zäitpunkt rem méi ze bloggen ass wann ee grad dräi Hausarbeiten an eng Bachelor-Arbescht ze schreiwen huet, wéini soss. Also hei sinn ech a stellen iech d’Erika M. Anderson vir, oder kuerz EMA. Hat huet sain éischten Album Past Life Martyred Saints virun engem Mount rausbruecht an ech muss alt rem mai Lieblingswuert benotzen: en ass wonnerschéin. Beim éischte Lauschteren ass e mer e bessi pretentiéis viirkomm a wéi wann hat einfach d’Leit e bessi skandaliséiere wéilt, an dat hätt och bei déi Foto um Cover gepasst. Mee hat klengt esou éierlech, et ass herrlesch wéi intim de ganzen Album klengt, wéi wann et alleng fir dech géing sangen. Seng Texter sinn deelweis duercherneen a kryptesch, wat se emsou méi gefillvoll mecht an heiansdo einfach nemme riicht raus a frech. ‘But I’ m just 22 and I don’t mind dying’; genee wat ech brauch.

Maint léifste Lidd ass Marked, an deem et den text bal nemme pëspert an et schéngt wéi wann et wéilt probéieren wee méi lues kéint sange/spillen, hat oder seng krazeg Guitar. ‘Don’t you know that / I would never hurt you / You are such a pretty thing / I know I wish sometimes just / So I could explain things / Explain things / I wish that every time he / Touched me left a mark’. Hach.

Am grousse ganzen ass den Album zimlech roueg mee et kéint een em souville verschiddenen Genres zouuerdnen, et ass fantastesch. All Lidd kléngt wierklech ganz anescht a wann ee sech de Video zu Milkman ukuckt géif ee nit mengen dass ee Lidd wéi The Grey Ship vun der selwechter Persoun geschriw gouf. Oder gesong for that matter, well seng Stëmm och sou wandelbar ass an heinsdo schéin an douce an awer och rauh a männlech klénge kann. Red Star ass ee wonnerbaren Ofschloss vum Album well et sou roueg a lues ufänkt an awer op enger iergendwéi dramatescher Note ophällt, mat ganz vill Energie an dem pragmatesche Saz ‘I know nothing lasts forever / And if you won’t love me / Someone will’, wat alt rem genee de richtege Nerv trefft. Lauschtert a genéisst. Hei sai liicht psychedelesche Video zu Milkman:

An dann hei nach ee klenge Leckerbissen deen der zwar bestemmt schon all gesin hutt mee deen hei op eisem klenge lëtzebuergesche Familljeblog nit feelen därf, de Video zu De Läbs hierem Läbdance. Ech hu jo sou Musik nit gär, an dat wäert sech wahrscheinlech sou bal nit änneren, mee ech fannen de Video wierklech gelongen a fir eis Verhältnisser bal genial. An eppes wou d’Melusinas dra matspille muss dach bal gutt sinn well sie si cool. Kuckt hei: 

X-Men: First Class Goes Gaga.

Ech si kee Fan vum Lady Gaga senger Musek, well ech denken dass de Plastiksound der Saach wéi deet, an ech hat als ëffentlech Persoun einfach nëmme fuerchtbar fannen. Alles wat hat mécht huet d’Madonna viru 25 Joer och scho gemaach, just méi éierlech an iergendwéi och stilvoll. Wat huet dat mat dësem Bäitrag ze dinn? Net vill. Et sief awer mol einfach sou an d’Welt posaunt.

Ech hunn X-Men: First Class nach net gesinn, well ech éierlech gesot momentan ze liddereg sinn fir an de Kino ze goen. An trotzdem muss ech dëse Video vun engem Typ, deen den Text zum Lady Gaga sengem “Born This Way” sou ännert, dass et e Lidd iwwert d’X-Men gëtt, posten. Well dat fannen ech wierklech witzeg.

The Tree of Life

Ech hat mech eigentlech guer nit iwwer de Film informéiert viru gëschter. Ech konnt mech nëmme nach drun erënneren, dass de Chris hei eng kéier op Biller aus dem Film opmierksam gemaach huet an hat eng kuerz Beschreiwung gelies, déi guer näischt iwwert de Film ausgesot huet. An dass en zu Cannes sou eng Palm krut. Ech hat mol nit den Trailer gekuckt, oder konnt mech opmannst nit méi drun erënneren. Eigentlech sinn ech jo och nit dat wat hei iwwer Filmer schreift well ech jo souwisou keng Ahnung hunn. Mee vu dass soss hei grad keen eppes schreift maachen ech dat da mol.

Op jidde Fall kann ech soen, dass, och wann ech keng Erwaardungen haat, dat wat ech am Kino gesinn hunn nit am geréngsten dat war wat ech erwaart hat. Dee Saz mécht sou wéineg Sënn wéi de Film selwer di éischt hallef Stonn.

E fänkt un mat enger Fraestëmm, déi ganz douce vun zwee Weeër vum Liewen schwätzt. Do mierkt een direkt a wéi eng Richtung de Film geet: en ass fuerchtbar philosophesch. Wat de Film an dësem Fall nach méi schéi mécht. Et geet ëm de Sënn vum Liewen, de Laf vum Liewen sou wéi ëm d’Gerechtegkeet vu Gott. Sou kennt d’Geschicht vum Hiob e puer mol vir an dat ganzt erënnert natierlech u Genesis. Direkt um Ufank gesäit een di éischt sou lächerlech schéin Biller déi sech duerch de ganze Film zéien. Wierklech, wonnerschéin Biller. Ech fir mäin Deel war do scho gefaang, an och wann d’Geschicht an d’Schauspiller miserabel geweecht wieren, sou schéi Biller hätte mech awer iwwerzeegt.

Ech well eigentlech nit weider op d’Geschicht agoen well ech mengen dass den Opbau vum Film e groussen Deel vu senger Wonnerbarkeet ausmécht an wann een d’Geschicht scho ganz kennt dat vläicht futti gemaach gëtt. Ech kann awer soen dass d’Charakteren, engersäits déi engelhaft Mamm an dee strenge Papp, zwee krass Géigesätz perfekt mam Brad Pitt an dem Jessica Chastain besat sinn. Am Fong gëtt ee bal näischt iwwert si gewuer, mol keng Nimm, mä si loossen awer keng Froen op a kommen engem ganz no. Am androckvollsten ass d’Leeschtung vum jonken Jack, dem Hunter McCracken, deen engem zwar kann onsympathesch sinn mä mat deem een awer de ganze Film iwwer matfillt. De Sean Penn kennt e bessi ze kuerz. A wat ech nach ze beanstanden hätt ass de Schluss, deen e bessi méi fréi hätt kënne kommen. Mä dat ass just meng Meenung, an e passt sou wéi en ass.

D’Schlagsahn op deem sou schéine Film ass dann d’Musik. Och déi ass einfach nëmme grandios an passt op all Plaz wei d’Fauscht op d’An. Mahler, Bach, Brahms an de Soundtrack vum Alexandre Desplat. Hach. Et passt einfach sou gudd bei dee rouege Film an deem vill aus dem Off gepëspert gëtt. Genervt huet just di Box op der rietser Säit vum Sall di di ganz Zäit gekréckelt a gedauscht huet.

Leider mengen ech sinn ech dat eenzegt dat gëscht de Film an dem bal volle Sall am Utopolis gutt fonnt huet.Währenddeems sinn eng 10 Leit aus dem Sall gaang an zum Schluss huet een ‘Yay!’ geruff. Schued. Ech fannen en zwar och deelweis komesch an ech hu sécher och dat eent oder anert nit ganz verstan mä ech fannen et ass trotzdem ee wonnerschéint Wierk, fir ze genéissen an driwwer no ze denken. Gitt e kucken, fannt e sou schlecht wéi den Thorben a beschwéiert iech. Hei nach eng kéier den Trailer: 

Liesoptrag: Jonathan Franzen – Freedom

Ech weess, ech bloggen net méi vill. Ech hu vill aner Saachen ze dinn (*houscht*).

Mä eppes sief gesot: liest dat Buch.

Zich

Den Expert erkennt: Schmuelspuer an den Thorben am Hannergrond.

Ech hätt kënnen villes schreiwen. Eng Kritik vun der zweeter Folg “Schlag Privat”, déi ech mer net udinn. Oder doriwwer, wéi d’kathoulesch Kierch den Streisand-Effekt an der lëtzebuerger Popkultur aféiert. Oder doriwwer, wéi ech net verstinn, firwat Atheisten sech musse gruppéiren. Oder firwat all Daag op RTL rem Artikelen sinn, wou Leit an der Stad beklaut goufen, an ech mech froen, firwat mir dat nach nie geschitt ass.

Amplaz wëll ech iwwer eppes Schéines schreiwen. Iwwert eng vu mengen Lieblingsbeschäftegungen. Mam Zuch fueren. Mam Zuch reesen.
Als Kand haat ech natierlech eng Modelleisenbunn. Déi hunn ech ëmmer nach. An do gouf et zwéin, quasi-reliéis, Choixen: Märklin oder Fleischmann. Natierlech wor ech e Märklin-Kand. An stolz wéi Oskar, wéi ech den ICE-Starter-Set krut. Den ass nämlech mega cool.

Während ech dat heiten schreiwen, gëtt et grad däischter iwwert dem Marschland vun New Brunswick. Vläit sinn ech och schon am Quebec, ech weess et net genee. Déi heiten Fahrt geet vunn Halifax op Montréal, wou ech 3 Wochen beim Fede wäert wunnen. Se geet iwwer 1200km an dauert 21 Stonnen. An Europa kann een kaum 21 Stonnen mam Zuch um Stéck fueren. Eis Zich si méi séier an besser. Wann ee géing 21 Stonnen mat engem Zuch bei eis fueren, da misst een entweder am Kreess fueren, oder vum Kontinent roof.

Nuetszich - Besser wéi all Hotel. Méi spannend allemol.

Wann ech de Choix hunn, wier Zuch ëmmer meng éischt Wiel zum Reesen. Leider sinn se oft méi deier wéi Fliigeren.

Zich sinn eng ideal Plaz fir ze kucken. Mäin Zuch hei fiert grad laascht Baachen, an et ass déi éischte Kéier a mengem Liewen, dat ech Bieber-Staudämm gesinn, an déi sin topfuckingmehreinsA wéi alles wat ech mer viirgestallt hunn. D’Landschaft hei ass wonnerschéin langweileg, an Zich ginn engem d’Chance dat zu appréciéiren. Heinasdo ass et awer och spektakulär. Zum Beispill wann een am Nuetszuch vu Stockholm op Narvik läit, an rauskuckt aus der Fënster. Bei der richteger Temperatur an Loftfiichtegkeet billen sech Liichtbéi (Lichtbögen, kleng Blëtzer) déi dobaussen alles bloo ausgesinn loossen. An da schléift een an. A gëtt waakreg iergendwou um Polarkreess an ass just wech vun der vue. Oder et fiert een mat der FART duerch d’Centovalli-Dall, op enger Schmuelspuerbunn, an niewt engem geet et 100m roof. Oder et fiert ee mat der Bergenbahn vun Oslo op Bergen, schléift an an enger stereotypescher norwegeger Landschaft, a gëtt waakreg op engem Gletscher, fir rem anzeschlofen, an um Mier waakreg ze ginn.

Besser wéi am Zuch schaffen: Am Zuch schlofen.

Zich sinn eng ideal Plaz fir ze schaffen. Wann ech muss eng wichteg Aufgab fir d’Uni schreiwen, gëtt et fir mech näischt besseres. Ech di meng Recherche Wochen am Viiraus, an huelen dann en Zuch bei meng Frëndin Sarah op Oxford. A villen Zich gëtt et, glécklecherweis, nach kee WiFi (och wann ech dat appréciéiren), an dofir léisst et sech do herrlech an a Rouh schaffen, laascht d’Ostküst vun Schottland an England, Berwick, Newcastle, dann York, duerch d’Midlands bis op (katz) Birmingham oder Doncaster, a weider op Oxford.

Zich sinn eng ideal Plaz fir Leit kennen ze léiren. Dat sinn entweder déi Leit, mat deenen ee reest, oder déi Leit, deenen ee begéint. Op eisen Interrail-Reesen hu mir ëmmer rem besonnech Leit kennen geléiert, hier Geschichten an hier Iddien. Leit mat Rucksäck sinn oft déi interessantst Leit, mat de beschten Geschichten an déi Leit, mat deenen een am léifsten géing éiweg remhänken.

Zich sinn eng ideal Plaz fir noozedenken. Ech sinn e fuerchtbaren Lieser. Trotzdem hunn ech et am Zuch gepackt, déi éischten Kéier säit bestëmmt méi wéi 10 Joër, e Buch an engem Zuch (no pun intended) ze liesen. An et ass schéin ze wëssen, dass dat Buch mir haut nach méi bedeit wéi duermols. Zich erlaaben et engem alleng ze sinn ënner Leit, an ouni Auer an ouni Wecker an ouni Zäit ze liewen.

200km iwwert dem Polarkreess. Zich sinn do.

Dänemark

An Reesen mam Zuch sin, zumols mat engem Rucksaak an engem Interrail-Ticket, déi spontanst. Et ass näischt méi spannend, wéi op enger

Gare ze stoen, an net ze wëssen, wou een hi wëll. Et ass näischt méi inspiréirend  d’Ongewëssheet, wou een schléift an wéi een dohinner kënnt. An beim Interrailen ass esou vill schon schief gaangen, mä mir hunn et ëmmer gepackt, dorauser déi bescht Momenter ze man. Ech wor bis elo réicht zwee Mol op enger Katalog-Vakanz. Mä d’Spontaneitéit vun engem Interrail-Trip ass onendlech besser, wéi de Choix op enger Croisière tëscht véier verschiddenen Daagesausflich.

Dofir: Reest mam Zuch. Autoen sinn enk an ustrengend, geféierlech, deier an onsënneg op Strecken. Fliigeren sinn stresseg, ouni Suen enk an onfréndlech, an Hahn ass en Dreckslach.

Zich sinn dat Bescht Reesmëttel dat et gëtt. Word. An wann dir gréng sidd, kënnt dir iech mat engem Zuchticket och nach e rengt Gewëssen kaafen. An en Dënsten géint d’Atomkraaftwierker protestéiren. An e Mëttwoch géint eng nei Wandenergie-Anlag, déi äer Vue hannert dem Haus verschandelt.

Wat gëtt et neits zu Hoen? (II) oder: Endlech rem Lëtzebuerg Privat.

Ma op Pianocktail ass et e bëssi roueg em d’Lëtzebuerg Privat ginn. Dofir ginn et divers Grënn, mä dee wuel offensichtlechsten ass, dass d’Lëtzebuerg Privat oninteressant ginn ass am Groussen a Ganzen. Wat mer duermols schon ugedeit hunn ass esou weidergaang: D’Lëtzebuerg Privat huet sech an e puer Nischen spezialiséiert, an haust an mault do gemittlech viru sech hinn. Et ass ëmmer dat selwecht Schema:

• Geriichtsreportagen, wou een vun hieren “Journalisten” dann vum Helleggeescht zielt
• Wann iergendwou een embruecht gëtt, identifizéiert Privat d’Affer (wat déi grouss Medien normalerweis net man)
• Wann Lëtzebuerger Exhibitionisten op Pornosäiten nei Fotoen posten ginn déi verdeelt (Ausserdem Prostitutioun, Swingerclubs an sou virun)
• Wann eng aaner Zeitung am Ausland iwwer Lëtzebuerg schreift, da gëtt dat iwwerholl
• Geleegentlech Bagatellen
• De Bommeleeër (deen dierf ee jo net vergiessen)
• Irrelevanten Krom (eng Privat-Reporterin schmuggelt eng Waff virun d’Geriicht – uiuiui)

Bis ob deen een oder aaneren vermeintlechen Scoop ass do net vill dobäi. Allerdéngs ass dat och okay. D’Lëtzebuerg Privat geet well vill manner op d’Juegdt noo privaten Persounen, mä bleift meeschtens bei Persounen vum ëffentlechen Interessi. An dat och vill manner aggressiv wéi se mol woren. Domat ass Lëtzebuerg Privat eigentlech aus senger Pubertéit raus, an d’Land ka sech berouegen –  bitte gehen Sie weiter, hier gibt es nichts zu sehen.

Dat soll natierlech net doriwwer wechtäuschen, dass d’Beriichterstattung vun der Privat weiderhin populistesch ass, an dat se nach emmer eng ideologesch Proximitéit mat Stamminets-Parteien hunn, wéi der ADR. Net ëmsoss si bei den Lieserbréiwer vun der Woch och ëmmer rem Leit dobäi wéi den äusserst amüsanten Joe Thein, dien fréier mol am ADRenalin Nationalcommitée wor. Aanerersäits kënnt momentan oft der Privat hieren Affekot an der Zeitung viir – keen aaneren wéi den Roy Reding (wéinst enger Affaire wou si leider net ganz onrecht hunn).

Ech fannen Lëtzebuerg Privat ass momentan net wierklech e Problem. Ach, der will doch nur spielen.

Vill méi interessant ass et awer, wann een sech d’Ëmstrukturéirung vum Néckel sengem Zeitungsgrupp ukuckt. D’Privat Rätselheft ass Sang- a Klanglous verschwonnen, wahrscheinlech well de normalen Privatlieser net capabel ass, méi wéi véier Buchstaawen an enger Reihefolg ze schreiwen, sou dass se e Wuert erginn (wéi mecht een eigentlech eng Zeitung fir eng Ziilgrupp, déi potentiell mol net liese kann?). Dann hu si grouss e Fussballsheft ugekënnegt, dat ass dann awer och séier rem verschwonnen. Interessanterweis ass och den Investigateur verschwonnen. Wéi en nach e klenge Bouf wor, wollt de Jean Nicolas emmer en Investigativreporter ginn, sou wéi déi, déi en aus de Filmer kannt huet. Als solchen ass en lo wuel offiziell gescheitert.

Viru kuerzem huet Lëtzebuerg Privat dann awer gläich dräi nei Formater agefouert. Privat TV, Radio Privat an Schlag Privat. Privat TV ass d’Produktionsfirma Simba, déi kuerz Reportagen dréit an online setzt. Dat ass kee besonnech innovativen Move, awer definitiv e cleveren Move. Wat mer Kappzerbriechen deet ass, wéi genee dat ganzt kann esou miserabel ausgesinn. D’Qualitéit vun de Videoen, de Schnëtt, den Toun, alles ass esou schlecht an stümperhaft gemaach, dass ech net richteg ka verstoen, wéi eng Firma kann de Culot hunn,  fir fir soueppes Suen ze froen. Radio Privat ass e live Stream, deen de ganzen Daag dem Jean Nicolas seng Lieblingsmusék spillt, an eng  Kéier an der Stonn sou een Daily Talk ass. Schlag Privat ass eng Show vun enger Stonn wou de Jean Nicolas (Lëtzebuerger Boulevardmonni), den Heinz Kerp (ehemolegen Chefredakteur vun engem Fachmagazin fir Betonsmëscheren) an de Sven Günther (Ex-Redaktiounsleiter vun enger lokaler Bild-Ausgab aus Däischterdäitschland) mat engem D-Promi Billard, Bowling an Darts spillen. WTF? D’Tounqualitéit vun der éischter Ausgab ass esou erbäermlech, dass et bal net ze kucken ass. Iergendwann seet de Néckel zwar, et wier wéinst dem Kaméidi am Hannergrond, mä ech hu scho Reportagen vun der Love Parade gesinn, déi besser waren.

Wat hei awer wierklech interessant ass, ass ze gesinn, dass de Jean Nicolas, an ech soen dat net gären, de Culot huet, fir wiirtschaftlech Décisiounen ze huelen. Mir hunn an deene leschten 6 Joër vill Décisiounen gesinn, déi schief gaangen sinn, Projeten déi, wann se net funktionnéiert hunn, rem faale gelooss gi sinn. An dofir gëtt awer vill probéiert. D’Wäschfraa zum Beispill kënnt och net méi sou oft raus wéi am Ufank. A wann een eng Firma well erfollegräich féiren, dann mecht een dat esou.

Dat aanert, e bessi méi neit, ass d’Keeflechkeet vun der Privat. Publireportagen, déi zwar offensichtlech welcher sinn, mä net eendeiteg gezeechent sinn, ginn ëmmer méi. Dat wier net sou schlëmm wann mer net wéissten dass Reklamm och Geld bedeit.

D’Lëtzebuerg Privat schéngt nach ëmmer net masseg Suen ze hunn. Déi Stümperhaftegkeet mat däer d’Reklammen, hier Publikatiounen oder hier nei Formater gemaach sinn, sinn en Indice dofir dass d’Suen fir professionell Leit unzestellen nach net grad do sinn. Zwar ass d’Chefekipp em de Preis, den Ossi an den Jean Nicolas erfahren, mä hier Journalisten gesinn aus wéi Hausfraen, hier Zeitung gesäit aus wéi wann se nach ëmmer vu Kanner mat enger 9e gemaach wieren. An dat ass net, well Boulevard generell schappeg ausgesäit, dat ass einfach well dat bei Privat schlecht ass. Punkt.

Trotzdem sollt een sech net täuschen: Lëtzebuerg Privat huet säit 6 Joer e Produit um Marché, vun deem jhiddereen “wousst”, dass et just e puer Méint géing daueren. An se sinn zwar momentan zahm, si klauen – dank Pianocktail – manner Biller, an sinn wéigesot momentan en zimmlech onspektakulärt an rouegt Blaad, mä iergendwann wäert vläit rem den Drock opkommen, méi aggressiv ze handelen, an da well een net onbedengt, dass si d’Täschegeld dofir hunn. Och schengt dem Jean Nicolas säi Geschäftssënn net dee schlechtesten, an dofir bleift et derwäert, en Aan op d’Jongen a Meedercher ze haalen, se awer mol gewäerden ze loossen.